ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம். சுந்தர காண்டம். ஐம்பத்தாறாவது ஸர்கம்.

 

 ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம்.

 சுந்தர காண்டம்.

 ஐம்பத்தாறாவது ஸர்கம்.

 

 அசோக மரத்தின் அடியில் அமர்ந்திருந்த சீதையிடம் சென்று அனுமன், அவரை வணங்கினார். “தாங்கள் நலமுடன் இருப்பதைக் காணும் பேற்றைப் பெற்றுள்ளேன்” என்று சொன்னார்.

 அப்பொழுது மீண்டும் தன்னைக் காண வந்துள்ள அந்த அனுமனைப் பார்த்து, கணவனிடம் தன் அன்பை வெளிப்படுத்தும் விதமாக, சீதை மீண்டும் பேசலானாள்.

 “குற்றமற்ற வானர வீரனே! உனக்கு ஏற்புடையதென்று நீ கருதினால், இங்கு எதாவது ஒரு மறைவான இடத்தில் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டு செல்வாயாக!”

 “நீ அருகில் இருந்தாயானால், என்னைப் போன்ற துர்பாக்யசாலியின் அளவிட முடியாத துன்பமும் சற்று நேரத்திற்காவது குறைந்து காணப்படும்.”

 “சிறந்த வானர வீரனே! இப்பொழுது நீ சென்றுவிட்டால், நீ திரும்பி வரும் வரை என் உயிர் இருக்குமா என்பது நிச்சயமில்லை!”

 “வீரனே! மேன்மேலும் ஏற்படும் துன்பங்களால் ஏற்படும் மனத் துயரத்தால் நான் பலவீனமடைந்து வருகின்றேன். உன்னைக் காணாதிருந்தால், அது எனது இருதயத்தை மேலும் துன்பத்திற்குள்ளாக்கும். பெரிய பெரிய வானரங்களும், கரடிகளும் இருந்தாலும், சுக்ரீவன் இந்தக் கடலை எவ்விதம் கடப்பார்? என்ற ஐயம் எனக்கு இன்னும் இருக்கிறது. அவரது படையின் வானரங்களும், கரடிகளும், அந்த மானுட வீரர்களான ஸ்ரீராமனும் இலக்குமணனும் எவ்விதம் கடலைக் கடப்பார்கள்?”

 “கருடன், வாயு மற்றும் நீ ஆகிய உங்கள் மூவரிடம் மட்டுமே கடலைத் தாண்டும் சக்தி இருக்கின்றது.”

 “செயலாற்றுவதற்குக் கடினமாக முன்னே நிற்கும் இந்தக் கஷ்டத்திற்கு உன்னிடம் எதாவது தீர்வு இருக்கின்றதா? செயலாற்றுவதில் நீ வல்லவன்! ஆகவே, அதனை எனக்குக் கூறுவாயாக!”

 “பகை வீரர்களை அழிக்கும் வல்லமை பெற்றவரே! உமது ஒருவரால் மட்டுமே உம்மால் நினைத்து வந்த செயல் வெற்றிகரமாக முடிக்கப்படும். அதற்கு நீர் ஒருவரே போதுமானவர். உமது சக்தியின் மேன்மை சொல்லில் அடங்குவதில்லை!”

 “பகைவரின் ஆற்றலை ஒடுக்கும் காகுஸ்தர் (ஸ்ரீராமன்) தன் அம்புகளால் இந்த இலங்கையை இல்லாமலாக்கிவிட்டு, என்னை அழைத்துச் செல்வாரேயானால், அது அவரது பெருமைக்கு ஏற்றதாக இருக்கும்!”

 “ஆகவே, பகைவர்களைப் போரினில் வென்றழிக்கும் செயலை எவ்விதம் செய்தால், ஸ்ரீராமனுக்குப் பெருமை சேர்ப்பதாக இருக்குமோ, அவ்விதத்தை நீ கூறுவாயாக!” என்றாள்.

 அனுமன், அவளது பொருள் பொதிந்ததும், இனிமையானதுமான அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு விட்டு, இவ்வாறு பதிலுரைத்தார்.

 

 “தேவீ! வானரர்கள் மற்றும் கரடிக்கூட்டங்களின் படைகளின் தலைவனான சுக்ரீவன், மிகவும் சக்தி கொண்டவர். உங்களைக் காப்பாற்றுவேன் என்று சூளுரைத்துள்ளார்.

 “ஆகவே, வைதேஹி! வானர அரசன் சுக்ரீவன், ஆயிரங்கோடி வானரர்கள் புடை சூழ விரைவில் இங்கே வருவார்!”

 “அவர்களுடன் அந்த இரு மானுட வீர ர்களும் இங்கு வந்து, தங்கள் அம்புகளால் இலங்கை நகரத்தை அழித்து விடுவார்கள்.”

 “தேவீ! ராக்ஷஸனான இராவணனை அவனுடைய கூட்டத்துடன் யமனுலகம் அனுப்பிவிட்டு, ரகுநாதர், தங்களை விரைவில் தன்னுடைய நகரத்திற்கு அழைத்துச் செல்வார்.”

 “ஆகவே தேவீ! மன உறுதியுடன் இருங்கள். தங்களுக்கு நல்லது நடக்கட்டும். தக்க தருணத்திற்காகக் காத்திருங்கள். ஸ்ரீராமனது கைகளால், இராவணன் போர்க்களத்தில் கொல்லப்படுவதைத் தாங்கள் காணப் போகின்றீர்கள்.”

 “மகன், சகோதரர்கள், உற்றார், உறவினர், மற்றும் அமைச்சர்கள் அனைவருடனும் இராவணன் கொல்லப்பட்ட பின், எவ்விதம் ரோஹிணி நக்ஷத்திரம் சந்திரனுடன் இணைகிறதோ, அவ்விதமே தாங்கள் ஸ்ரீராமனுடன் இணைவீர்கள்!”

 “யுத்தத்தில் பகைவர்களை வென்று, உங்கள் துன்பத்தைப் போக்க இருக்கும் காகுஸ்தரான ஸ்ரீராமன், சிறந்த வானர, கரடி வீரர்கள் புடைசூழ விரைவில் இங்கு எழுந்தருள்வார்.”

 வாயுவின் மகனான அனுமன், மேற்கண்டவாறு வைதேஹியைத் தேற்றும் விதமாக வார்த்தைகளைக் கூறி விட்டு, தான் திரும்பிச் செல்லும் எண்ணம் கொண்டு, அதை சீதையிடம் தெரிவித்தார்.

 பெரும் அரக்க வீரர்களை அழித்துத் தன் ஆற்றலை வெளிப்படுத்திய அவர், இலங்கையை நாசம் செய்தும், இராவணனுக்குத் தன் அளவற்ற ஆற்றலை வெளிப்படுத்தியும், சீதைக்கு ஆறுதல் வார்த்தைகள் கூறியும், மீண்டும் கடல் வழியே திரும்பிச் செல்ல எண்ணம் கொண்டார்.

 பகைவரை வெல்லும் ஆற்றல் கொண்ட அந்த வானரோத்தமர், தன் தலைவனைக் காணும் ஆவல் கொண்டவராய், அரிஷ்டம் என்று சொல்லப்படும் சிறந்த மலையை அடைந்தார்.

 மலையின் வர்ணனை:

 அந்த மலையானது பத்மகமென்ற உயரமான மரங்கள் அடர்ந்த கருமையான காடுகள் நிறைந்திருந்தது. உயரமான மலைச்சிகரங்களின் உச்சியில் தவழும் மேகங்கள் அவற்றின் மேலாடை போல் மேலே படர்ந்திருந்தன.

 

 வளம் நிறைந்த சூரியனின் கிரணங்கள், அன்புடன் துயிலெழுப்பவது போல் அங்கு வீசின. அப்பொழுது வெளிப்பட்டு மின்னிய தாதுப் பொருட்கள், அந்த மலையானது தனது கண்களைக் கொண்டு பார்த்துக் கொண்டிருப்பது போல இருந்தது.

 காட்டாறுகளின் ஓசை, மலையே வேத கோஷங்களை முழங்குவது போலவும், மலையருவிகளின் ஓசையானது, இனிய இசை போலவும் இருந்தன.

 வானுயர வளர்ந்திருந்த தேவதாரு மரங்களால், அந்த மலையானது கைகளை உயரத்தூக்கித் தவமிருக்கும் யோகியைப் போலவும் இருந்தது.

 நீர்வீழ்ச்சிகளின் பேரிரைச்சல் எங்கும் எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தன. சரத் கால மேகங்களின் அசைவுகள் அந்த மலையானது நடுங்கிக் கொண்டிருப்பது போலானதொரு தோற்றத்தைக் கொடுத்தன.

 கீசகம் என்னும் மூங்கில் செடிகள், காற்றில் ஆடுவதால் எழுந்த ஓசையானது, அந்த மலையே கூவிக்கொண்டிருப்பது போல இருந்தது. அந்த ஓசையானது, விஷம் கொண்ட கொடிய பாம்புகள், பொறாமைகொண்டு பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டிருப்பது போலவும் இருந்தது.

 அடர்ந்த பனிக் குகைகளைப் பார்க்கும் பொழுது, அந்த மலையானது தியானம் செய்து கொண்டிருப்பது போல இருந்தது. அருகருகே இருந்த மேகங்கள் சூழ்ந்த மலைக் குன்றுகளால் அந்த மலையானது அசைந்து கொண்டிருப்பது போலவும் இருந்தது.

 அந்த மேகங்கள் சூழ்ந்த சிகரங்கள் விண்ணை முட்டி இருந்தன. மலைச் சிகரங்கள் பல இடங்களில் சிதறுண்டு இருந்தன. அங்கிருந்து மலைக் குகைகள், மலைக்கு அழகு சேர்த்தன.

 அந்த மலையில், சால மரம், பனைமரம், அசுவகர்ணம் முதலான மரங்கள் இருந்தன. பலவித வகையான மூங்கில் மரங்கள் இருந்தன. அடர்ந்த, மலர்கள் பூத்துக் குலுங்கிய செடி கொடிகள் நிறைந்திருந்தன.

 பற்பல வகையான காட்டு விலங்குகளும், பல்வேறு வகையான தாதுக்களும், நீரருவிகளும், பாறைக் குவியல்களும் அங்கிருந்தன.

 முனிவர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள், நாகர்கள் முதலியோர் அங்கு வசித்தனர்.

 அடர்ந்த செடி கொடிகளும், சிங்கங்கள் வசிக்கும் குகைகளும், புலிகளின் கூட்டமும், அங்கிருந்தன.

 சுவை மிக்க கிழங்குகள், பழவகைகள் பழுத்திருந்த மரங்கள் நிறைந்த அந்த மலையில், வாயு குமாரரான அனுமன், ஸ்ரீராமனின் தரிசனம் வெகு அருகில் இருக்கும் பெருமகிழ்ச்சியினால், அதிக உற்சாகத்துடன் ஏறினார்.

 

(Three types of images created by Bing AI)

 வலிமையான அவரது பாதங்களால், பாறைகள் பொடியாகி, அழகிய மலையின் பள்ளத்தாக்குகளில், பெருஞ்சத்தத்துடன் அவை சிதறுண்டன.

 பெருமை மிக்க மலையில் ஏறிய அனுமன், கடலின் தெற்குக் கரையிலிருந்து, வடக்குக் கரைக்குப் போக எண்ணியவராய், தன் உருவத்தை வளர்த்துக் கொண்டார்.

 அந்த மலையின் மீதேறிய காற்றின் குமாரரான வீர அனுமன், பயங்கரமான பாம்புகள் நிறைந்த அதி பயங்கரமான கடலினைப் பார்வையிட்டார்.

 

 

வாயு புத்ரனான அனுமன், ஆகாயத்தில் காற்று உலவுவது போல, தெற்கிலிருந்து வடக்கு நோக்கிப் புறப்பட்டார்.

 அனுமனின் பாதங்களின் அழுத்தத்தால், நசுக்குண்ட அந்தப் பெரிய மலை, அதன் சிகரங்கள் குலுங்க, பெரிய மரங்கள் முறிந்து விழ, பேரோசையுடன் அங்கு வாழ்ந்திருந்த உயிரினங்களுடன் பூமிக்குள் புதைந்தது. பூத்துக் குலுங்கிய மரங்கள், அனுமனின் தொடைகள் தந்த வேகத்தால், வஜ்ராயுதத்தால் அடிபட்டவை போல, சின்னா பின்னமாகித் தரையில் விழுந்தன.

 மலை நொறுங்கியதால், குகைகளில் அடைந்திருந்த பெருஞ்சிங்கங்கள் எழுப்பிய கர்ஜனை, ஆகாயத்தைப் பிளந்து கொண்டு வெளிப்பட்டது.

 அச்சத்தால், அலங்கோலமான ஆடைகளுடனும், கலைந்த ஆபரணங்களுடனும், வித்யாதரப் பெண்கள், திடீரென அந்த மலையிலிருந்து வெளிப்பட்டு வானத்தை நோக்கிச் சென்றார்கள்.

 பெரும் உடல்களும், வலிமையும் கொண்ட பாம்புகள், கழுத்துகளும் தலையும் நசுக்குண்டதால் நாக்குகளை நீட்டியபடி, கொடிய விஷத்தை வெளியிட்டு, சுருட்டிக் கொண்டு பதுங்கின.

 பாதிக்கப்பட்ட அந்த மலையிலிருந்த கின்னரர்கள், நாகர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், வித்யாதரர்கள் முதலானோர் அந்த மலையை விட்டு விலகி வானத்தை அடைந்தார்கள்.

 அனுமனின் வேகத்தால் பாதிக்கப்பட்ட அந்த அழகிய மலையானது, தன்னுடைய உயர்ந்த சிகரங்கள், மரங்களுடன் பாதாளத்தைச் சென்றடைந்தது.

 பத்து யோஜனை அளவு அகலமானதும், முப்பது யோஜனை அளவு உயரமானதுமான அந்த மலை, பூமிக்குச் சமமாய், தரையில் அழுந்திக் கிடந்தது.

 பேரலைகள் மோதும் கரைகளைக் கொண்ட அந்த பயங்கரமான உப்புக் கடலைத் தாண்டும் எண்ணம் கொண்டு, அந்த வானரர், வெகு லாகவமாக வானத்தில் கிளம்பினார்.

 

                  ஐம்பத்தாறாவது ஸர்கம் நிறைவு.

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம். சுந்தர காண்டம். ஐம்பத்து ஐந்தாவது ஸர்கம்.

 

                               ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம்.

                             சுந்தர காண்டம்.

                 ஐம்பத்து ஐந்தாவது ஸர்கம்.

 இலங்கை நகரம் எரிந்து சாம்பலானதையும், அரக்கர் கூட்டம் அஞ்சி நடுங்கியபடி ஓடிக்கொண்டிருப்பதையும் கண்ட வானரரான அனுமன், பின்வறுமாறு கவலையுற்றார்.

 “தன்னால் இலங்கை கொளுத்தப்பட்ட நிகழ்வு எதன் காரணமாக ஏற்பட்டது? தான் செய்த செயல் தவறோ?” என்று மனதில் அச்சம் கொண்டார்.

 “எரியும் நெருப்பை நீரைக்கொண்டு அணைப்பது போல் எவர் தன் அறிவால் பொங்கிவரும் சினத்தை அடக்குகிறார்களோ, அவர்களே சிறந்த மனிதர்கள் ஆவார்கள்!”

 “சினத்தின் வசப்பட்டவன் எவன் தான் கொடிய செயலைச் செய்யாதிருப்பான்? கோபம் கொண்டவன், சான்றோர்களையும் கொலை செய்வான். கோபம் கொண்ட மனிதன், தவசீலர்களையும் கடும் வார்த்தைகளால் ஏசுவான்.”

 “சினம் தலைக்கேறியவனால், சொல்லத் தகுந்தது எது, சொல்லத் தகாதது எது, எனப் பிரித்தறிய முடியாது. சினங்கொண்டவனால் செய்யக் கூடாத செயல் என்று எதனையும் பிரித்தறிய முடியாது. அவனால் சொல்லத் தகாத சொல் என்று எதுவும் இருக்கவும் முடியாது!”

 “ஒரு பாம்பு எவ்வாறு பொறுமையாகத் தன் தோலை(சட்டையை) உரித்துக் கொள்கிறதோ, அது போல, எவன் தன் தலைக்குமேல் ஏறிய சினத்தை, மன்னித்து விட்டு விடுகிறானோ, அவனே ஆண்மகன் என்று அறியப் படுவான்!”

 “சீதையைப் பற்றி நினைக்காமல், இலங்கையைத் தீயிட்டுக் கொளுத்திய என்னை அறிவற்ற மூடனென்றும், வெட்கமில்லாதவனென்றும், இழிசெயல் புரிவதில் சிறந்தவனென்றும், தன் தலைவனுக்குத் துரோகம் புரிந்தவனென்றும் இகழ்ந்துகொள்ள வேண்டும்.”

 “இந்த இலங்கை முழுவதும் எரிந்துவிட்டது என்னும் போதே, உத்தமியான சீதையும் எரிந்திருப்பார் என்பதில் ஐயமில்லை. மதிகெட்ட என்னால் செய்யப்பட்ட இந்தச் செய்கையால், என் தலைவனுக்காக நான் செய்ய வேண்டிய செயல் பாழாகிவிட்டது”

 “எதற்காக நான் முயற்சி செய்தேனோ, அது கெட்டு விட்டது. ஏனென்றால் இலங்கையை எரித்த நான், சீதையைக் காப்பாற்றவில்லை.”

 “அரிய செயலாக இருக்க வேண்டியது, அற்ப செயலாக முடிந்து விட்டது. சினத்தின் வயப்பட்ட என்னால் தான், நான் செய்து முடிக்க வேண்டிய செயலின் ஆணிவேர் அழிக்கப்பட்டது.”

 “இலங்கை நகரம் முழுவதும் எரிந்து சாம்பலாகிவிட்டது. தீயினால் கருகாத இடம் எதுவும் கண்ணிற்குத் தென்படவில்லை. ஆகவே, சீதையும் தீயில் கருகி உயிரிழந்திருப்பார்.”

 “எனது மடமையினால், ஒருவேளை அவ்விதம் நிகழ்ந்திருக்குமேயானால், நானும் என்னுடைய உயிரை இங்கேயே மாய்த்துக் கொள்வதுதான் மிகவும் சிறந்தது என்று தோன்றுகிறது.”

 “வடவாக்னி என்று சொல்லப்படும் நெருப்பில் நான் விழுந்து என் உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளட்டுமா? இல்லையெனில், கடலில் வாழும் உயிர்களுக்கு இரையாக எனது உடலைக் கொடுத்து விடட்டுமா?”

 “காரியத்தை முழுவதுமாகக் கெடுத்து விட்ட என்னை உயிருடன் காண்பது, வானர அரசனுக்காகட்டும், அல்லது அந்த இரண்டு உத்தம மனிதர்களுக்காகட்டும், எவருக்கும் சரியான செயலாக இருக்க முடியாது.”

 “குரங்குகளின் மனம் நிலையற்றது” என்ற, மூவுலகிலும் எவராலும் அறியப்பட்ட செய்தியை, என்னுடைய கோபம் என்னும் தீய குணம் நிரூபித்து விட்டது.”

 “ராஜஸ குணமானது, அறிவைக் கட்டுக்குள் வைத்திராமல், செயல்களை நிலையாகச் செய்ய விடாது. எனவே அது கண்டிக்கத் தக்கது. சினத்தின் வயப்பட்டதால்தான், காரியத்தைச் செவ்வனே செய்து முடிக்கும் வல்லமை பெற்ற என்னாலுங்கூட சீதையைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை.”

 “சீதை இறந்து விட்டால், அந்த இரு அரச குமாரரும் மாண்டு விடுவர். அவர்கள் இறந்தால், சுக்ரீவனும் தன் சுற்றத்துடன் மாண்டு விடுவார்.”

 “இந்தச் செய்திகளை அறிந்த பின்னர், தர்மசீலரும், தன் சகோதர்களிடத்தில் பேரன்பு கொண்டவருமான பரதனும், அவரின் தம்பியுமான சத்ருக்னனும் உயிருடன் இருக்க எவ்விதம் சம்மதிப்பார்கள்?”

 “இவ்விதம் அறத்தின் வழி நிற்கும் இஷ்வாகு குலமே அழிந்து விட்டால், அனைத்து மக்களும், பெரும் சோகமென்னும் துன்பத்தில் தவிப்பார்கள் என்பதில் ஐயம் எதுவுமில்லை.”

 “ஆகவே, நான், கோபமென்னும் தீய குணத்தைக் கொண்டதினால், நற்பேற்றினை இழந்து, அறம், பொருள் ஆகிய பெருமைகளையும் இழந்து, இந்த உலகத்திற்கு அழிவை உண்டாக்கியவனாய் ஆகிவிட்டேன் என்பது தெளிவு.”

 

 இவ்விதம் பலவாறாக எண்ணிக் கொண்டிருந்த அனுமன், அப்போது தோன்றிய நிமித்தங்களின் பலன்களை முன்பே நேரிடையாக உணர்ந்திருந்தார். எனவே மனதினுள் இவ்விதமாக எண்ணத் தொடங்கினார்.

 “இல்லையேல் பேரழகியான அவளின் சக்தியே அவளைக் காத்திருக்கும். பிறர் நலன் பேணும் அவளுக்கு அழிவு ஏற்பட்டிராது. நெருப்பினால் நெருப்பை எரிக்க இயலாது”

 “அழிவற்ற ஆற்றல் கொண்ட, சிறந்த அறத்தின் வழி செல்லும் ஸ்ரீராமனின் மனைவியான அவள், தன் கற்பின் சக்தியினாலேயே காக்கப்பட்டிருப்பாள். எனவே, அவளை நெருப்பினால் தீண்டியிருக்க முடியாது.”

 “ஆகவேதான், எரிப்பதைக் கடமையாகக் கொண்ட இந்த நெருப்பு, ஸ்ரீராமனின் ஆற்றலாலும், வைதேஹியின் நற்குணங்களாலும் தான் என்னை இப்பொழுது எரிக்காதிருந்தது.”

 “இராமனின் மனங்கவர்ந்த மனைவியாகவும், பரதன் முதலான உடன் பிறந்த மூவருக்கும் தெய்வமாகவும் யார் விளங்குகிறார்களோ அவள் எவ்விதம் அழிவைச் சந்திக்க முடியும்?”

 “யாவற்றையும் தவறாது எரிக்கும் வல்லமை படைத்த நெருப்பிற்கு எரிப்பதே கடமையாகும்!” அப்படிப்பட்ட அக்னியானவர், என் வாலினை எரிக்காத போது, தேவியை எவ்விதம் துன்புறுத்த முடியும்?!

 இவ்விதம் யோசித்துக் கொண்டிருந்த அனுமனுக்கு, கடலின் நடுவே தோன்றிய மைநாக மலையைப் பற்றிய நினைவு தோன்றவே, மிகவும் வியப்பெய்தினார்.

 “தன் தவ வலிமையாலும், உண்மை பேசும் சக்தியாலும், கணவனிடம் கொண்ட பக்தியாலும், அவளே (சீதையே) நெருப்பைக் கொளுத்தும் வல்லமை கொண்டவள். அவளை நெருப்பு துன்புறுத்த முடியாது!”

 இவ்விதம் சீதையின் சக்திகளைப் பற்றி எண்ணிக் கொண்டிருந்த அனுமன், பெருமை மிக்க சாரணர்கள் பேசியதைக் கேட்டார்.

 “அரக்கர்கள் வசிக்கும் இடத்தில் இடைவிடாது பயங்கரமான நெருப்பை இட்ட அனுமனால், பெரிதும் தைரியம் மிக்க செயல் செய்து முடிக்கப் பட்டது என்பதில் உறுதியாய் ஐயம் எதுவுமில்லை. ஆஹா! எப்படிப் பாராட்டுவது?”

 “வீடுகளை விட்டு ஓடிய அரக்கர்கள், அரக்கியர், குழந்தைகள், வயதானவர்கள் ஆகியோர் இட்ட ஓலங்கள் மலைக் குகைகளில் எதிரொலிப்பது போல் ஒலிக்க, மாளிகைகள், மதில்கள், தோரண வாயில்கள் அனைத்தும் இந்த இலங்கையில் எரிக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால், சீதை மட்டும், இந்த நெருப்பால் எரிக்கப் படாமல் உள்ளார் என்பது மிகவும் அற்புதமான வியப்பு” என்று அவர்கள் மேலும் சொன்னார்கள்.

 சாரணர்களின் வாயிலிருந்து அமிர்தத்திற்கு நிகரான இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட அனுமன், உடனடியாகப் பேருவகை கொண்டார்.

 

    மனதினில் தோன்றிய ஐயமற்ற காரணங்களாலும், நற்பயனைத் தரும் நிமித்தங்களாலும், சாரணர்களின் இன்மொழிகளாலும் மனம் திருப்தி அடைந்தார்.

 சீதை எந்த விதத் துன்பத்திற்கும் ஆளாகாதவளாய் இருப்பதை மனதினில் உணர்ந்தாலும், அந்த வானரர் மீண்டும் அவளை நேரில் கண்டு, தன் மனோரதம் (மனதில் எண்ணிய செயல்) நிறைவேறியதை உணர்ந்தபின், திரும்பிச் செல்ல தீர்மானித்தார்.

  

 ஐம்பத்தைந்தாவது ஸர்கம் நிறைவு.