Friday, September 22, 2023

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். முப்பத்து நான்காவது ஸர்கம்.

 

              ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                                             முப்பத்து நான்காவது ஸர்கம்.






     துயரத்திற்கு மேல் துயரமாக அனுபவிக்கும் சீதையின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட ஸ்ரீஅனுமன், அவருக்கு ஆறுதல் அளிக்கும் வண்ணம் இவ்விதமாகப் பதில் சொன்னார்.

     “தேவீ! இராமனுடைய தூதுவனாகிய நான் அவரிடமிருந்து செய்தி கொண்டு வந்துள்ளேன்.  விதேஹ குமாரியே! இராமன் நலமாக உள்ளார்.  உங்களது நலம் பற்றியும் அறிய விரும்புகிறார்.”

     “தேவீ! வேதங்களைப் பூரணமாக அறிந்தவரும், பிரம்மாஸ்திரத்தின் பயனை அறிந்தவரும், வேதங்களைக் கற்றறிந்தவர்களில் மிகச் சிறந்தவரும், தசரதனின் மகனுமான இராமன், தங்கள் நலனைப் பர்றி அறிய ஆவல் கொண்டுள்ளார்.”

     “தங்களது கணவரைப் பின்பற்றி நடக்கும், மிகவும் வலிமை வாய்ந்த இலக்குமணனும் துயரத்தில் மூழ்கியுள்ளார்.  அவரும் தன் வணக்கத்தை உங்களுக்குத் தெரிவித்தார்”

      மனிதர்களுள் சிங்கத்தைப் போன்று கம்பீரம் கொண்ட இராமன் மற்றும் இலக்குமணனைப் பற்றிய செய்திகளைக் கேட்ட சீதையின் உடல் முழுவதும் அதிக மகிழ்ச்சியினால் சிலிர்த்தது. அவள் அனுமனை நோக்கிப் பேசினாள்.

     “ஒரு மனிதன் நூறு வயதைக் கடந்து வாழும் பொழுதும் அவனுக்கு மகிழ்ச்சி கிட்டும் என்பது உலக வாக்காகும்.  அது என் விஷயத்தில் புனிதமான வாக்கானது இன்று!” என்று சொன்னாள்.

     சீதையும் அனுமனும் சந்தித்துக் கொண்டதில் இருவருக்கும் அற்புதமான மகிழ்ச்சி உண்டாயிற்று.  ஒருவர் மீது ஓருவருக்கு நம்பிக்கை உண்டாக, இருவரும் தங்கள் பேச்சைத் தொடர்ந்தனர்.

     துயரம் மிகுந்த சீதையின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட வாயுகுமாரனான அனுமன் சீதைக்கு அருகில் சென்றார்.

     அனுமன் தன்னை நெருங்கி வர வர, சீதைக்கு அது இராவணனோ என்ற சந்தேகம் எழுந்தது.

     மனதில் இவ்வாறான எண்ணம் தோன்றியதும், “ஆஹா! என் மனதில் நினைத்தவற்றை இந்த வானரத்தின் முன்பு பேசியது மிகவும் வெட்கக் கேடான செயல்” என வருந்திய சீதை, இது கண்டிப்பாக மாறுவேடத்தில் வந்துள்ள இராவணனே என்று முடிவு செய்தாள்.

     மாசுமறுவற்ற உடலைக் கொண்டிருந்த சீதை, பிறகு தான் பிடித்துக் கொண்டு நின்றிருந்த அசோக மரத்தின் கிளையை விட்டு விட்டு, சோகமே வடிவாக, அப்படியே தரையில் அமர்ந்து விட்டாள்.

     அப்பொழுது நெடிய புருவங்களைக் கொண்டிருந்த அனுமன், சீதையின் கால்களில் விழுந்து வணங்கினார்.  ஆனாலும் தனக்கு உண்டான அச்சத்தின் காரணமாக, சீதை அனுமன் இருந்த திசையில் பார்க்கவேயில்லை.

     தன்னை வணங்கிய அனுமனைப் பார்த்த, முழுநிலவினைப் போன்ற முகம் கொண்டிருந்த சீதை, பெருமூச்சு விட்டபடி, இனிமையான குரலில் பேசத் தொடங்கினாள்.

     “வானரத்தின் வடிவத்தில் தோன்றிய மாயாவி இராவணனாக நீ இருந்தால், எனக்கு மீண்டும் துயரத்தை உண்டாக்குவது உனக்கு அழகல்ல”.

     “தண்டகாரண்ய வனத்தில் உன் உண்மையான உருவத்தை மறைத்துக் கொண்டு துறவி போல உருமாறி வந்த அதே இராவணன் தான் நீ!”

     “இஷ்டப்படி வடிவம் கொண்டு இரவில் திரியும் அரக்கனே! நான் ஏற்கனவே உபவாசத்தாலும், துயரத்தாலும், கடும் அவல நிலையில் உள்ளேன்.  இது போதாதென்று நீ மீண்டும் எனக்கு இன்னல் விளைவிப்பது அழகல்ல!”

     “அவ்வாறில்லையெனில் என் மனதில் எழுந்துள்ள ஐயம் உண்மையாக இருக்காது என்றே நினைக்கின்றேன்.  ஏனென்றால் உன்னைப் பார்க்கும் பொழுது மனதில் மகிழ்ச்சி உண்டாகிறது!”

     “வானரப் பெருமகனே! நீ உண்மையாகவே இராமனின் தூதுவனாக இங்கு வந்திருந்தால், உனக்கு எல்லா நன்மைகளும் உண்டாகட்டும்.  எனக்கு மிகவும் விருப்பமான இராமனின் கதையை உன்னிடம் கேட்க விரும்பிகிறேன்.”

     “ஏ! வானரமே! என்னுடைய அன்பிற்குரிய இராமனின் பண்பு நலன்களை எனக்கு விரிவாகச் சொல்.  ஓ! மிருதுவானவனே! நீரின் வேகம் எவ்விதம் கரையை அரித்துச் செல்லுமோ, அது போல இராமனைப் பற்றிய பேச்சுக்கள், என் இதயத்தை உருக்கி விடுகின்றன!”

     “நீண்ட காலமாக இங்கு அடைபட்டுக் கிடக்கும் நான் எவ்வளவு இனிமையான கனவு காண்கின்றேன்.  இராமனால் அனுப்பப்பட்டுள்ள வானரத்தை இங்கு நான் என் முன்னே காண்கின்றேனே!”

     “என் கனவில் மட்டுமாவது வீரனான இராமனை, இலக்குமணனுடன் காணும் வாய்ப்புக் கிடைத்தால், என்னுடைய துயரங்கள் ஒரு பொருட்டல்ல.  ஆனால், கனவு கூட என்னிடம் பொறாமை கொண்டு என்னை நெருங்குவதில்லையே!”

     “கனவில் ஒரு வானரத்தைக் கண்டால் நல்லது நடக்காது.  ஆனால் எனக்கு இப்பொழுது நல்ல காலம் போல் தோன்றுகிறது.  ஆகவே, வானரத்தை நான் காண்பது கனவாக இருக்க முடியாது.”

     “அல்லது, என் மனதினுள் எழும் ஆசையின் வடிவமா இது? அல்லது உடலின் வாத மாற்றத்தால் ஏற்பட்ட மனதின் கோளாறோ இது? அல்லது என் சித்தப் பிரமையோ? அல்லது இது கானல் நீரோ?”

     “ஆனால் இது சித்தப் பிரமை கிடையாது.  மாயத் தோற்றமும் கிடையாது. ஏனென்றால் என்னால் இந்த வானரத்தை நன்றாகப் பார்க்கவும், புரிந்து கொள்ளவும் முடிகிறது!”

     இவ்விதம் பலவாறாக சிந்தித்த சீதை, அரக்கர்களின் நினைத்த வடிவம் எடுக்க வல்ல ஆற்றலை எண்ணி, அனுமனாக வந்துள்ளது, அரக்கர்களின் அரசனான இராவணன் தான் என்று முடிவு செய்து கொண்டாள்.”

     “சிற்றிடையளான சீதை, இவ்வாறாக முடிவு செய்த பின்னர், வானரத்துடன் எதுவும் பேசவில்லை.”

     சீதையின் மனவோட்டத்தை அறிந்து கொண்ட வாயு குமாரனான ஸ்ரீஅனுமன், செவிக்கு இன்பம் தரத் தக்க வார்த்தைகளால், சீதைக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்படும் வண்ணம் பேசினார்.

     “சூரியனைப் போல ஒளி வீசக் கூடிய இராமன், உலகத்தோரால் விரும்பப்படும் நிலவினைப் போன்றவர் ஆவார்.  குபேரனைப் போல எல்லா உலகிற்கும் அரசனாவார்.”

     “இராமன், பெரும் புகழ் கொண்ட கடவுளான விஷ்ணுவைப் போன்று பேராற்றல் மிக்கவர்.  அவர் பிருஹஸ்பதியைப் போல உண்மையைப் பேசுபவரும், இனிமையாகப் பேசுபவரும் ஆவார்.”

     “அழகிலும், பெரும் பேறு பெற்றதிலும், ஒளிவீசும் தன்மையிலும் அவர் மன்மதனுக்கு நிகரானவர்.  இடமறிந்து சினம் கொள்ளும் அவர்,பகைவரைத் தண்டிப்பவர். அவர் தேரைச்  செலுத்துவதில் மிகச் சிறந்த ஆற்றல் மிக்கவர்.”

     “இராமனின் அகன்ற தோள்களின் குளிர்ந்த நிழலில் இவ்வுலகின் உயிர்கள் ஓய்வெடுக்கின்றன.  மிருகங்களின் வடிவமெடுக்கவல்ல, இரவில் உலவும் அரக்கன் ஒருவன், இராமனைக் குடிலிலிருந்து அப்புறப்படுத்திவிட்டு, யாரும் துணையில்லாத உங்களை அபகரித்து வந்துள்ளான்.  இந்தக் கொடுஞ் செயலுக்கான விளைவை அவன் அனுபவிக்கப் போவதை நீங்கள் பார்ப்பீர்கள்.”

     “பேராற்றல் மிக்க இராமன், போர்க்களத்தில், சினங்கொண்டு எய்யும் தீக்கங்குளாய் ஒளிரும் அம்புகளால் விரைவில்  இராவணனை, அழிப்பார்.”

     “இராமனால் அனுப்பப்பட்ட தூதனாக நான் உங்கள் முன் நிற்கின்றேன்.  உங்களைப் பிரிந்து பெருந்துயரத்தில் உள்ள இராமன், தங்களின் நலத்தைப் பற்றி அறிய விரும்புகிறார்.”

     “சுமித்ரையின் குமாரனும், மிக நீண்ட தோள்களும் பெருஞ்சிறப்பும் மிக்க இலக்குமணன் தங்களுக்குத்தன் வணக்கங்களைக் கூறி, தங்கள் நலம் பற்றி விசாரிக்கின்றார்.”

     “தேவீ! சிறந்த வானரங்களுக்கெல்லாம் அரசனும், சுக்ரீவன் என்னும் பேர் கொண்டவருமான இராமனின் நண்பர் தங்களின் நலம் பற்றி அறிய விரும்புகிறார்.  இராமன், இலக்குமணன் மற்றும் சுக்ரீவன் யாவரும் தினந்தோரும் தங்களை நினைத்த வண்ணம் உள்ளனர்.”

     “விதேஹ நாட்டுக் குலமகளே! இவ்வளவு அரக்கியரின் பிடியில் நீங்கள் துயருற்றாலும், உயிருடன் இருப்பது பெரும் பேறாகும்.  இனி விரைவிலேயே, தேரோட்டுவதில் வல்லவரான இராமனை, இலக்குமணனுடன் இங்கு சந்திப்பீர்கள்.”

     “கோடிக்கணக்கான வானரங்கள் புடைசூழ வரும், எல்லையற்ற புகழ் மிக்க  சுக்ரீவனும் கூடவே உங்களைச் சந்திப்பார்.  அனுமன் என்னும் பெயருள்ள  வானரமான நான், சுக்ரீவனின் அமைச்சராக உள்ளேன்.”

     “பெருங்கடலைத் தாவிப் பறந்து, கடந்து வந்து, நான் இந்த இலங்கை நகருக்குள் நுழைந்துள்ளேன்.  கொடிய இராவணின் தலையில் காலால் மிதித்து நான் இங்கு வந்துள்ளேன்.”

     “என்னுடைய பெரும் வலிமையை நம்பி, தங்களைக் காண நான் இங்கு வந்துள்ளேன்.  தேவீ! நீங்கள் நினைப்பது போல நான் இல்லை.  உங்கள் மனதினில் உள்ள ஐயங்களைக் களைந்து விட்டு, நான் சொல்லும் வார்த்தைகளை நம்புங்கள்.”

 

                                 முப்பத்தி நான்காவது ஸர்கம் நிறைவு.

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். முப்பத்திமூன்றாவது ஸர்கம்

 

             ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                         முப்பத்திமூன்றாவது ஸர்கம்.

     பவழம் போன்ற சிவந்த நிறத்தில் முகத்தைக் கொண்டிருந்த வாயு குமாரனான ஸ்ரீஅனுமன், இரக்கம் மேலிட, அந்த அசோக மரத்திலிருந்து கீழிறங்கி, சீதைக்கு அருகில் சென்று பணிவுடன், கைகளைத் தலைக்கு மேல் குவித்து அவரை வணங்கினார். பிறகு சீதையிடம் இனிமையான குரலில் பேசினார்.

     “தாமரை மலரின் இதழ் போன்ற கண்களை உடைய தேவீ! கசங்கிய பட்டாடை உடுத்திக் கொண்டு, இந்த மரக் கிளையைப் பிடித்தவாறு நின்று கொண்டிருக்கும் தாங்கள் யார்?”

     “தாமரை மலரின் இதழ்களிலிருந்து வடியும் நீர் போல, உங்கள் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் பெருகுவதன் காரணம் யாது?”

     “ஒளியுடன் விளங்கும் தேவீ! தாங்கள் தேவ கன்னிகையா?  அல்லது அசுர, நாக, ராக்ஷஸ, கந்தர்வ இனத்தைச் சேர்ந்தவரா? இல்லையென்றால் யட்சர்கள் அல்லது கின்னரர்கள் இனத்தைச் சேர்ந்தவரா?”

     “அழகிய பெண்ணே! நீங்கள் ருத்ரர்கள், மருதர்கள்(வாயு) அல்லது வசுக்கள் இனத்தைச் சேர்ந்தவரா? சிறந்த பெண்மணியே! உங்களைப் பார்க்கும் போது நீங்கள் தேவ லோகத்தைச் சேர்ந்தவராக இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.”

     “நீங்கள் தேவ லோகத்தில் உள்ள சந்திரனை விட்டுப் பிரிந்து கீழே விழுந்த, நட்சத்திரங்களுள் மிகச் சிறந்ததும், சிறந்த பண்புகளை உடையதுமான ரோகிணி தேவியா?”

     “கரிய விழிகளைக் கொண்ட தேவி! கோபம் கொண்டோ அல்லது காதலினாலோ, கணவரான வசிஷ்டரைக் கோபம் கொள்ளச் செய்து விட்டு, இங்கே வந்திருக்கும் கற்புக்கரசியான அருந்ததி தேவியோ நீங்கள்?”

     “அழகிய இடை கொண்ட தேவீ! ஒருவேளை, உங்கள் மகன், தந்தை, சகோதரன் அல்லது கணவன் போன்ற யாரும் இந்த உலகத்தை விட்டுப் பிரிந்து வேறு உலகம் சென்று விட்டார்களோ? அதற்காகத் துயரம் கொண்டுள்ளீர்களோ?”

     “நீங்கள் அழுது கொண்டிருப்பதாலும், பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டிருப்பதாலும், தங்கள் கால்கள் நிலத்தைத் தொட்டுக்கொண்டிருப்பதாலும் தாங்கள் தேவ கன்னிகையாக இருக்க முடியாது”.

     “தங்களது நடை, உடை, பாவனைகளையும், அழகிய உடல் தோற்றத்தையும் வைத்துப் பார்த்தால், நீங்கள் ஒரு பேரரசரின் மனைவியாகவோ அல்லது மகளாகவோ இருக்கவேண்டும் என்றே என் மனதில் தோன்றுகிறது.” 

     “தண்டகாரண்ய வனத்திலிருந்து இராவணனால் வலிந்து அபகரிக்கப்பட்ட சீதையாக நீங்கள் இருப்பீர்களேயானால், உங்களுக்கு எல்லா நன்மைகளும் உண்டாகட்டும்.  நீங்கள் உங்களைப் பற்றிய அனைத்து விவரங்களையும் கூறுங்கள்.  அவற்றைக் கேட்க நான் ஆவலாக உள்ளேன்.”

     “துயரத்தின் காரணமாக தங்களுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் அவல நிலையும், உங்களது உன்னதமான தோற்றப் பொலிவும், ஒரு தபஸ்வினியின் உடையலங்காரமும், நீங்கள் கண்டிப்பாக ஸ்ரீராமனின் மனைவியாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.”

       இராமனைப் புகழ்ந்து பேசிய அனுமனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட சீதை, பெரு மகிழ்ச்சி கொண்டாள்.  ஆகவே, மரத்தைப் பிடித்தபடி நின்று கொண்டிருந்த அனுமனிடம் இவ்விதம் பேசினாள்.

     “சீர்மிகு வானரமே! நான், இந்தப் பூமியில் உள்ள அரசர்களிலெல்லாம் முதன்மையானவரும், பெரும் புகழ் வாய்ந்தவரும், பகைவர்களின் படைகளை முறியடிப்பதில் வல்லவருமான பேரரசர் தசரதனின் மருமகள் ஆவேன்.”

     “நான் விதேஹ நாட்டின் பேரரசரான ஜனகனின் மகள் ஆவேன். மிகச் சிறந்த அறிவாளியான இராமனின் மனைவி நான். என் பெயர் சீதா ஆகும்.”

     “அயோத்தியில் இராமனுடைய அந்தப்புரத்தில் பன்னிரெண்டு வருடங்கள் இந்த உலகத்திற்குண்டான எல்லாவிதமான இன்பங்களையும் அனுபவித்தேன். என்னுடைய எல்லா விருப்பங்களும் எப்பொழுதும் நிறைவேற்றப்பட்டன.”

     “அப்பொழுது, பதிமூன்றாவது வருடத்தில், ராஜா தசரதன், தன் குல குருவான வசிட்ட முனிவருடன் கலந்து, இஷ்வாகு வம்சத்தின் அணிகலனாகத் திகழும் இராமனுக்கு பட்டாபிஷேகம் செய்ய முடிவெடுத்தார்கள்.”

     “இராமனின் பட்டாபிஷேகத்திற்கான வேலைகள் நடந்து கொண்டிருந்த போது, தசரத ராஜாவின் மனைவியான கைகேயி, “இனி நான் நீர் அருந்த மாட்டேன்! தினம் உண்ணும் உணவை உண்ண மாட்டேன்! இராமனின் பட்டாபிஷேகம் நடக்கும் நாளே என் வாழ்வின் இறுதி நாளாகும்!      அரசர்களுக்கெல்லாம் அரசனே! நீங்கள் மகிழ்வுடன் எனக்கு அளித்திருந்த வரங்கள் பொய்யாகப் போக வேண்டாமெனில், இராகவன் கானகத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்” என்று கூறினாள்.

     “சத்தியத்திற்குக் கட்டுப்பட்ட பேரரசருக்கு, கைகேயிக்குத் தான் அளித்த வரங்கள் நினைவிற்கு வந்தன.  கைகேயியின் கொடூரமான, அன்பற்ற வார்த்தைகளைக் கேட்ட தசரத மன்னர்  மூர்ச்சையடைந்தார்.”

     “என்றுமே உண்மையின் வழி நிற்கும் தசரத மன்னர், துயரம் மேலோங்க, கண்களில் நீர் சொரிய, தன் மூத்த குமாரனான இராமனிடமிருந்து, ராஜ்ஜியத்தைத் திரும்பக் கேட்டார்.”

     “சிறந்த பண்பாளரான இராமன், பட்டாபிஷேகத்தை விட தன் தந்தையின் சொல் கேட்பதே மிகவும் இன்பமானது என்று கருதினார்.  ஆகவே தந்தையின் வார்த்தைகளை மனதினுள் ஏற்றுக்கொண்டு, வாய் மொழியாகவும் ஒப்புக் கொண்டார்.”

     “சத்தியத்தைக் கடைப் பிடிக்கும் வீரரான இராமன், கேட்டதைக் கொடுக்க வல்லவர்.  ஆனால், எதையும் திரும்பப் பெற மாட்டார்.  எப்பொழுதும் உண்மையையே பேசும் அவர், தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டிய சூழல் வந்தாலும், பொய் பேச மாட்டார்.”

     “பெரும் புகழ்மிக்க இராமன், தன் உயர்ந்த மேலாடைகளைத் துறந்தார்.  மனதினால் பேரரசைத் துறந்தார்.  என்னைத் தன்னுடைய தாயிடம் ஒப்புவித்தார்.”

     “ஆனால் நான் விரைந்து, அவருக்கு முன்பாகவே கானகம் செல்லத் தயாராக இருந்தேன்.  ஏனென்றால் இராமனைப் பிரிந்து சுவர்க்கத்தில் இருந்தாலும் எனக்கு அது பிடிக்காது.”

     “தன்னுடைய நண்பர்களுக்கெல்லாம் மகிழ்ச்சி அளிக்கவல்ல, சுமித்திரையின் மகனான இலக்குமணன், இராமனுடன் தானும் செல்வதற்காக, அவருக்கு முன்பே மரவுரியணிந்து, தயாராக நின்றார்.”

     “இவ்வாறாக எங்களுக்கெல்லாம் தலைவரான தசரதனின் ஆணைப்படி, நாங்கள் மூவரும், திட மனத்துடன், நல் விரதம் பூண்டு, இதுவரை கண்டிராத அடர்ந்த காட்டிற்குள் நுழைந்தோம்.”

     “தண்டகாரண்ய வனத்தில் நாங்கள் தங்கியிருந்த பொழுது, ஒளிமிக்க இராமனின் மனைவியாகிய சீதையாகிய என்னை, கொடிய அரக்கனான இராவணன் அபகரித்து, இங்கே கொண்டு வந்து விட்டான்.”

     “இராவணன் எனக்கு உயிர் வாழ இரண்டு மாத காலம் கெடு விதித்துள்ளான்.  அந்த இரண்டு மாதங்கள் கழிந்த பின்னர், நான் உயிரை விட்டு விடுவேன்.”

           இவ்விதம் அனுமனிடன் சீதை உரைத்தாள்.

 

                          முப்பத்துமூன்றாவது ஸர்கம் நிறைவு.

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். முப்பத்திரெண்டாவது ஸர்கம்.

 

            ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                                              முப்பத்திரெண்டாவது ஸர்கம்.

     அப்பொழுது, அடர்ந்த மரக்கிளைகளுக்கிடையே, வெண்மையான உடை தரித்து, மஞ்சள் கலந்த பழுப்பு நிறத்தில் மிகுந்த ஒளி வீசிக்கொண்டு ஸ்ரீஅனுமன், மறைந்திருப்பதை சீதை கண்டாள்.

     அசோக மரத்தின் ஒரு பூங்கொத்து போல ஒளி வீசிக்கொண்டு, மனதிற்கினிய வார்த்தைகளைப் பேசிக் கொண்டிருந்த அந்த வானரம், கிளைகளுக்கு நடுவே அமர்ந்திருப்பதை அவள் கண்டாள்.  அதனுடைய கண்கள், உருகிய தங்கம் போல பளீரென்று மின்னிக் கொண்டிருந்தன.

     மரத்தின் கிளைகளுக்கிடையே பணிவுடன் அமர்ந்திருந்த அந்த சிறப்பு மிக்க வானரத்தைக் கண்ட சீதை, மிகவும் ஆச்சர்யம் அடைந்தாள். அளவு கடந்த வியப்பெய்திய நிலையில், அவளின் மனத்தினுள் எண்ணங்கள் எழுந்தன.

     “ஓ! அந்த வானர உருவமே பார்ப்பதற்கு அச்சமூட்டுவது போல உள்ளது. அதைப் பிடிப்பதும் மிகவும் கடினம். அதைப் பார்ப்பதற்கு மனதில் துணிவு இல்லை.” இவ்விதம் நினைத்த சீதை, அச்சத்தில் மயக்கம் கொண்டவளானாள்.

     அழகிய சீதை, அதிக அச்சம் கொண்டு, ஓ ராமா! ஓ லக்ஷ்மணா! என்று துயரம் மேலிட புலம்பலானாள்.

     மிகவும் மெல்லிய குரலில் அழுதுகொண்டிருந்த சீதை, அந்த சிறப்பு மிக்க வானரமானது தன் அருகே வந்து பணிவுடன் அமர்ந்திருக்கக் கண்டார்.  பெண்ணரசியான சீதை, “நான் காண்பது கனவா?” என்று யோசித்தாள்.

     மீண்டும் அங்கு நோக்கிய சீதை, வானர அரசனனின் சொல்படி நடக்கும், மிகச் சிறந்த அறிவாற்றலும், சிறந்த பணிவும் கொண்ட வளைந்த முகத்தைக் கொண்டிருந்த வாயுவின் குமாரனாகிய ஸ்ரீஅனுமனை அங்கு கண்டாள்.

     ஸ்ரீஅனுமனைப் பார்த்த உடனேயே சீதை, புலன்கள் செயலிழக்க, மரணித்துவிட்ட நிலையை அடைந்தாள்.  அகன்ற விழிகளைக் கொண்ட சீதை, நெடு நேரத்திற்குப் பிறகு, நினைவு திரும்ப, மீண்டும் எண்ணத் தொடங்கினாள்.

     “நான் இன்று என்னுடைய கனவில், அழகற்ற வானரத்தைக் கண்டுள்ளேன்.  அது நல்லதல்ல என்று சாத்திரங்கள் சொல்கின்றன.  இராமனுக்கும், இலக்குமணனுக்கும், என் தந்தை ஜனகருக்கும் இது நல்லது செய்யட்டும் என்று விரும்புகிறேன்.”

     “ஆனால், இது கனவாக இருக்க முடியாது.  துயரத்திலும் வருத்தத்திலும் உள்ள எனக்குத்தான் உறக்கமே இல்லையே! முழு நிலவினைப் போல முகம் கொண்ட ஸ்ரீராமனைப் பிரிந்துவிட்ட பின்னர் எனக்கு இன்பம் என்ற பேச்சிற்கே இடமில்லை!  

  “எனது மனம் எப்பொழுதுமே “ராம! ராம!” என்று நினைத்துக் கொண்டிருப்பதாலும், எனது வாய் ராம நாமத்தை ஜபித்துக் கொண்டிருப்பதாலும், இது போன்ற இராமனைப் பற்றிய கதைகளைப் பார்க்கவும், கேட்கவும் செய்கிறேன்.

     “எனது எண்ணம் முழுவதும் இராமனைப் பற்றியே இருப்பதாலும், இராமனைச் சந்திக்க வேண்டும் என்ற நினைவு வாட்டிக் கொண்டிருப்பதாலும், எங்கு பார்த்தாலும் இராமனைப் பார்ப்பது போலவும், இராமனின் கதையைக் கேட்பது போலவும் தோன்றுகிறது.”

     “மனதினில் நினைத்துக் கொண்டிருப்பதாலேயே இது போன்று நிகழ்கின்றன என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டாலும், எனது அறிவு, இது போன்ற நிகழ்வுகளைச் சரியா, தவறா என்று விவாதிக்கின்றது.  மனதினில் உண்டாகும் எண்ணங்களுக்கு எந்த வடிவமும் இல்லை.  ஆனால் முழு உருவத்துடன் இருக்கும் வானரத்தை நான் என் கண்களால் காண்கின்றேனே? அது என்னிடம் பேசவும் செய்கின்றதே?”

     “பிரம்மா, பிரஹஸ்பதி, இந்திரன் மற்றும் அக்னி தேவன் யாவரையும் நான் வணங்குகிறேன்.  இந்த வானரம் என் முன்னே சொன்ன வார்த்தைகள் யாவும் உண்மையைத் தவிர வேறொன்றாக இருக்கக் கூடாது.”

 

                                   முப்பத்திரெண்டாவது ஸர்கம் நிறைவு.

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். முப்பத்தொன்றாவது ஸர்கம்.

                   ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                                              முப்பத்தொன்றாவது ஸர்கம்.

     அறிவினிற் சிறந்த ஸ்ரீஅனுமன், இவ்வாறாகப் பலவித யோசனைகளைச் செய்த பின்னர், சீதைக்குக் கேட்கும் வண்ணம், தன் இனிமையான குரலில் சொல்லத் தொடங்கினார்.

     “இஷ்வாகு வம்சத்திலே, தசரத ராஜா என்ற பெயருடன் மிகவும் புகழ் மிக்க அரசர் ஒருவர் இருந்தார்.  அவரிடத்தில், எண்ணற்ற தேர்களும், யானைகளும், குதிரைகளும் இருந்தன.”

     “அவர் அரசர்களிலேயே சிறந்த ராஜரிஷியாக விளங்கினார்.  தவஞ்செய்யும் முனிவர்களுக்கு ஈடாக தவ வலிமை மிக்கவர்.  சக்ரவர்த்திகளின் குலத்திலேயே பிறந்த அவர். தேவேந்திரனுக்கு நிகரான வல்லமை படைத்தவர்.”

     “அஹிம்சை வழியை நேசிப்பவரான அவர் பெருந்தன்மை மிக்கவராகவும், கருணை உள்ளம் கொண்டவராகவும் விளங்கினார்.  உண்மையே அவரது மிகச் சிறந்த ஆயுதமாக இருந்தது.  இஷ்வாகு குலத்தின் பெருமையை மேன்மேலும் வளர்ப்பதில் வல்லவராக இருந்தார்.”

     “ஒரு அரசருக்கு வேண்டிய அனைத்து குணங்களும் ஒருங்கே அமையப் பெற்று, அதிகமான செல்வங்களையும் பெற்ற அவர், அரசர்களுக்குள் ஒரு வலிமை மிக்க எருதினைப் போலத் திகழ்ந்தார்.  நான்கு புறங்களிலும் கடலால் சூழப்பட்ட பூமியெங்கும் அவரது புகழ் ஓங்கியிருந்தது.  தானும் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்து, மற்றவரையும் மகிழ்ச்சியோடு வைத்திருப்பார்.”

     “அப்படிப்பட்டவரின் மூத்த மகனாக இராமன் என்பவர் இருந்தார்.  அவரது முகம் முழு நிலவினைப் போலப் பொலிவினைக் கொண்டது.  அனைத்துக் கலைகளிலும் தேர்ச்சி பெற்றிருந்த அவர், வில் வித்தை அறிந்தவர்களுள் முதன்மையானவராக இருந்தார்.  அனைத்து வித ஆயுதங்களின் அறிவையும் பெற்றிருந்தார்.”

     “தன்னுடைய பகைவர்களுக்குக் கடும் துன்பத்தைத் தர வல்ல இராமன், தன்னுடைய நல்லொழுக்கங்களுக்கும், தன்னுடைய உறவினர்களுக்கும், இந்த உலகத்தில் வாழும் அனைத்து உயிர்களுக்கும், நல்லறத்திற்கும் பாதுகாவலராக இருக்கிறார்.”

     “உண்மையின் வழி நிற்கும் அவரது வயதான தந்தையின் ஆணைக்கிணங்க, வீரனான இராமன், தனது மனைவியுடனும், தன் சகோதரனான இலக்குமணனுடனும் வசிப்பதற்காக கானகம் வந்தார்.”

     “அவர் அந்தக் காட்டில் மிருகங்களை வேட்டையாடியபடியே, நினைத்த வடிவம் கொள்ளும் ஆற்றல் பெற்ற அரக்கர்கள் பலரை அழித்தார்.”

     “தண்டகாரண்ய வனத்தில், வல்லமை மிக்கவர்களான கர, தூஷணர்களை இராமன் கொன்றதை அறிந்து, ஆதங்கம் கொண்ட இராவணன், ஜானகியை அபகரித்தான்.”

     “மாய சக்தி கொண்ட மாரீசனை, மான் போல வேடம் கொள்ள வைத்து, இராமன், காட்டில் அந்த மானைத் தேடுமாறு சூழ்ச்சி செய்து,  சீதையை இராவணன் அபகரித்தான்.  தூயவளான சீதையைக் வனப் பிரதேசங்களிலெல்லாம் தேடியபடியே வந்த இராமன், சுக்ரீவன் என்னும் வானரத்துடன் நட்புக் கொண்டார்.”

     “அப்பொழுது, பகைவர்களின் கோட்டைகளை அழித்து வெற்றி கொள்ளும் வல்லமை படைத்த இராமன், வாலியைக் கொன்று, மிகச் சிறந்த சுக்ரீவனிடம் வானர ராஜ்ஜியத்தை ஒப்படைத்தார்.”

     “வானர அரசனான சுக்ரீவனின் ஆணைப்படி, நினைத்த வடிவம் எடுக்கும் வல்லமை படைத்த ஆயிரக்கணக்கான வானரர்கள், சீதையைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக, எல்லாத் திசைகளிலும் சென்றுள்ளார்கள்.”

     “அவர்களில் ஒருவனான நான், சம்பாதி என்பவர் சொன்னதைக் கேட்டு, அகன்ற விழிகளைக் கொண்ட சீதையைத் தேடி, நூறு யோஜனை அகலமுள்ள பெருங்கடலை வேகத்துடன் தாவி இங்கு வந்துள்ளேன்.”

     “சீதையின் அடையாளங்களை இராமன் எவ்விதம் வர்ணித்தாரோ, அவ்விதமே தோற்றமும், அதே நிறம் மற்றும் வடிவமைப்புக்களையும் கொண்ட ஒருவரை நான் இங்கே கண்டுள்ளேன்.”

     இவ்விதம் பேசிய ஸ்ரீஅனுமன், பேச்சை நிறுத்தி விட்டு, அமைதியாகி விட்டார்.

     ஸ்ரீஅனுமனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட சீதை மிகவும் பிரமிப்படைந்தாள்.  அழகிய சுருண்ட கூந்தலைக் கொண்ட, அச்சம் கொள்ளும் இயல்புள்ள சீதை, கூந்தலால் மறைந்திருந்த தன் முகத்தை உயர்த்தி, அசோக மரத்தின் திசையில் பார்த்தாள்.

      வானரத்தின் பேச்சைக் கேட்ட சீதை மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.  எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியுடன், அனைத்திற்கும் ஆன்மாவாக விளங்கும் பகவானான ஸ்ரீராமனை நினைத்தவாறே, எல்லாத் திசைகளிலும் பார்த்தாள்.

     மேலும், கீழும், பக்கவாட்டிலும் மற்றும் அனைத்துத் திசைகளிலும் தன் பார்வையால் துழாவிய சீதை, அளவிட முடியாத அறிவுடன் விளங்கும், வாயுபுத்ரனான ஸ்ரீஅனுமனை, விடியல் நேரத்து சூரியனைப் போல ஒளியுடன் திகழக் கண்டார்.

 

                                       முப்பத்தொன்றாவது ஸர்கம் நிறைவு

Thursday, September 14, 2023

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். முப்பதாவது ஸர்கம்

 

             ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                                              முப்பதாவது ஸர்கம்

 

     துயரத்தில் சீதை புலம்பியதையும், திரிஜடையினால் சொல்லப்பட்ட கனவின் விபரங்களையும், பெண் அரக்கியர் சீதையை மிரட்டியதையும், வல்லவரான அனுமனும் கேட்டிருந்தார்.

     தேவலோகத்தில் இந்திரனின் நந்தனவனத்தில் இருக்கும் தேவியைப் போல அனுமனுக்கு சீதை தோற்றமளித்தாள்.  அதனால் அனுமனின் மனதில் பலவிதமான எண்ணங்கள் தோன்றின.

     “எந்த சீதையைப் பல்லாயிரக் கணக்கான, இலட்சக் கணக்கான வானர வீரர்கள் தேடிக் கொண்டுள்ளார்களோ, அந்த சீதையை நான் கண்டு விட்டேன்.”

     “தலைவனால் நியமிக்கப்பட்ட தூதுவனான நான், ரகசியமாகப் பகைவனின் வலிமையை அறிந்து கொண்டேன்.”

     “அந்த வகையில் நான் அரக்கர்களின் திறமைகளையும், இலங்கை மாநகரத்தைப் பற்றியும் அதன் அரசனான இராவணனின் ஆற்றலைப் பற்றியும் அறிந்து கொண்டேன்.”

     “எல்லையற்ற வீரம் மிக்க, அனைவரிடமும் அளவில்லாத கருணை மிக்க தன்னுடைய கணவனான ஸ்ரீராமனை மீண்டும் பார்க்கத் துடித்துக் கொண்டிருக்கும் சீதைக்கு நான் ஆறுதல் கூறுவேன்.”

     “முழு நிலவினைப் போன்று அழகிய முகத்தை உடைய சீதை முன் எப்பொழுதுமே துயரத்தை அறிந்ததில்லை.   ஆனால் இப்பொழுது, அளவற்ற துன்பத்தில் உள்ளாள்.  ஆகவே நான் இவளுக்கு ஆறுதல் கூறுவேன்.”

     “துயரத்தின் வசமாகி, தன் வசமிழந்த நிலையில் இருக்கும் இந்தக் கற்புக்கரசியான சீதைக்கு ஆறுதல் வார்த்தைகள் மொழியாமல் கிஷ்கிந்தாவிற்கு நான் திரும்பிச் சென்றால் அது பெரும் குற்றமாகும்.”

     “நான் இப்படியே சென்றுவிட்டால், புகழ் மிக்க அரச குமாரியான சீதை, தன்னைக் காப்பாற்ற யாருமில்லையே என்ற துயரத்தில் தன் இன்னுயிரை மாய்த்துக் கொள்ளுவாள்.”

     “முழுநிலவைனைப் போன்ற ஒளிரும் முகத்தையும், வலிமையான தோள்களையும் உடைய ஸ்ரீஇராமன் சீதையைப் பார்க்க ஆவலாய் உள்ளார்.  எவ்விதம் சீதையைப் பற்றிய செய்திகளைச் சொல்லி ஸ்ரீராமனை ஆறுதல் கொள்ளச் செய்வது சரியோ, அவ்விதமே சீதையிடமும் ஸ்ரீராமனைப் பற்றிய செய்திகளைச் சொல்வதே சரியான செயலாகும்.”

     “ஆனால், இரவில் உலவும் அரக்கியர் சுற்றிலும் இருக்க, அவர்கள் முன்னே பேசுவது முறையாக இருக்காது.  ஆகவே இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையில் என்னுடைய கடமையை எப்படி நிறைவேற்றுவேன்?”

     “மீதமிருக்கும் இந்த இரவிற்குள் நான் சீதைக்கு ஆறுதல் வார்த்தைகள் கூறவில்லையென்றால், சீதை, தன்னுடைய உயிரை மாய்த்துக்கொண்டு விடுவாள் என்பதில் எவ்வித ஐயமுமில்லை.”

     “அழகான இடையழகு கொண்ட சீதையிடம் நான் பேசாவிட்டால், திரும்பிச் சென்று ஸ்ரீராமனைச் சந்திக்கும் போது, ‘சீதை எனக்குச் சொன்ன செய்தி என்ன?’ என்று ஸ்ரீராமன் கேட்கும் போது எவ்விதம் பதில் சொல்வேன்?”

     “சீதையிடமிருந்து செய்தி பெறாமல் நான் சென்று ஸ்ரீராமனைச் சந்தித்தால், காகுத்த குல அணிகலன் போன்ற ஸ்ரீராமன், சினம் பொங்கும் தன் பார்வையால் என்னை எரித்துச் சாம்பலாக்கி விடுவார்.”

     “சீதைக்கு ஆறுதல் வார்த்தைகள் மொழியாமல் நான் இங்கிருந்து சென்று, ஸ்ரீராமனுக்கான இந்த நடவடிக்கைகளில், வானரர்களின் (என்னுடைய) அரசனான சுக்ரீவனை படையுடன் இங்கு வரத் தூண்டினாலும், அது பயனற்ற செயலாகவே ஆகிவிடும். (சீதை அதற்குள் தன் இன்னுயிரை மாய்த்துக்கொண்டிருப்பாள்).”

     “ஆகவே, அரக்கியர் சூழ்ந்து இருக்கும் நிலையிலேயே, தக்க தருணம் பார்த்து, சீதைக்கு மெதுவாக ஆறுதல் சொல்வேன்.  சீதையின் உள்ளம் பெரும் துயரத்தில் ஆழ்ந்துள்ளது.”

     “நான் மிகவும் சிறிய வடிவத்தில் இருக்கும் ஒரு வானரன்.  இருந்தாலும், மனிதர்களின் மொழியான சமஸ்கிருதத்தில் நான் பேசுவேன்.”

     “அதிலும் ஒரு சிக்கல் உள்ளது.  பிராமணர்கள் போல நான் சமஸ்கிருதத்தில் பேசினால், என்னை இராவணன் என்று நினைத்து சீதை அச்சம் கொள்ள வாய்ப்புள்ளது.”

     “ஆகவே, பொதுமக்கள் பேசும் சாதாரண மொழியிலேயே நான் பேச வேண்டும். இல்லையென்றால், குற்றமற்றவளான சீதைக்கு என்னால் ஆறுதல் கூற முடியாது.”

     “நான் இது போல, ஒரு வானர வடிவத்தில், அவள் முன்பு சென்று, மனிதர்கள் பேசும் மொழியில் பேசினால், ஏற்கனவே அரக்கியரால் அச்சுறுத்தப்பட்டுள்ள ஜானகி, மேலும் அச்சப் படக் கூடும்.”

     “அகன்ற விழிகளையும் மெல்லிய இதயமும் கொண்ட சீதை, மனதில் அச்சம் மூண்டவுடன், என்னை விருப்பம் போல வடிவம் எடுக்க வல்ல இராவணன் என்று நினைத்து, உரத்த குரலில்  கூக்குரலிடுவாள்.”

     “சீதையின் கூக்குரலைக் கேட்டதும், பயங்கரமான ஆயுதங்களைக் கைகளில் வைத்திருக்கும் காலனைப் போன்ற அரக்கியர் ஒன்று கூடி சீதையை மிரட்டத் தொடங்குவர்.”

     “உடனே, பலவிதமான முக அமைப்புக்களைக் கொண்ட வலிமை மிக்க இந்த அரக்கியர், அனைத்துத் திசைகளிலிருந்தும் என்னைக் கொல்வதற்கோ இல்லை உயிருடன் பிடிப்பதற்கோ முயற்சி செய்வார்கள்.”

     “நான் பெரிய பெரிய கிளைகளிலும், பக்கவாட்டுக் கிளைகளிலும், மரத்திற்கு மரமாக வேகமாகத் தாவிச் செல்வதைக் கண்டால், இந்த அரக்கியர் மிகுந்த ஐயத்திற்கும் அச்சத்திற்கும் ஆளாவார்கள்.”

     “இந்த அடர்ந்த வனப் பகுதியில், நான் பெரிய வடிவத்துடன் இங்குமங்கும் செல்வதைப் பார்த்து இந்த அரக்கியர் அச்சமுற்று, கூக்குரலிடுவார்கள்.”

     “அவர்கள், பிறகு, அரக்கர்களின் அரசனான இராவணனால் பணியில் அமர்த்தப்பட்ட அரண்மனைப் பாதுகாவலர்களை உதவிக்கு அழைப்பார்கள்.”

     “இந்தக் குழப்பத்தில், அந்த அரக்கர்கள், சூலாயுதம், ஈட்டி, கத்தி முதலிய பயங்கரமான ஆயுதங்களுடன் வேகமாக இங்கு வந்து கூடுவார்கள்.”

     “என்னை நாற்புறங்களிலும் சூழ்ந்து தாக்கும் அரக்கர்களை நான் வெற்றி கொள்ள முடிந்தாலும், பிறகு இந்த பெரிய கடலைக் கடந்து அக்கரைக்குச் செல்ல என்னால் இயலாது.”

     “எண்ணிக்கையில் அதிகம் இருக்கும் இந்த அரக்கர்கள் என்னைப் பிடித்து கைது செய்து விட்டால், சீதையிடம் நான் சொல்ல வேண்டிய செய்தியைச் சொல்ல இயலாமல் போய்விடும்.”

     “பிறகு வன்முறையில் விருப்பம் கொண்ட அரக்கர்கள், ஜனக குமாரியான சீதையைக் கொன்று விட்டால், இராமனும் சுக்ரீவனும் செய்ய நினைத்த காரியம் நிறைவேறாமல் போய் விடும்.”

     “ஜானகி இருக்கும் இந்த இடம் அரக்கியரால் சூழப்பட்டு, யாரும் அறிய முடியாத ரகசிய இடமாக உள்ளது.  மேலும் இந்த இடத்தின் நான்கு புறங்களிலும் கடல் சூழ்ந்துள்ளது.”

     “அரக்கர்களுடன் நடக்கும் போரில் நான் கொல்லப்பட்டாலோ, அல்லது சிறை பிடிக்கப்பட்டாலோ ஸ்ரீராமன் நினைத்துள்ள காரியத்தை நிறைவேற்ற உதவும் வேறு எந்த நபரையும் நான் காண முடியவில்லை.”

     “ஒருவேளை நான் இறந்து விட்டால், நூறு யோஜனை நீளமுள்ள இந்தக் கடலைத் தாண்டும் திறன் படைத்த வேறு வானர வீரனை, எவ்வளவு யோசித்தாலும் என்னால் அறிய முடியவில்லை.”

     “போரில் ஆயிரக்கணக்கான அரக்கர்களைக் கொல்லும் ஆற்றல் எனக்கிருந்தாலும், பின்னர் இந்தப் பெருங்கடலைக் கடந்து மறுபுறம் என்னால் செல்ல இயலாது.”

     “போரின் முடிவு உறுதியானது இல்லை. ஆகவே வெற்றி பெறுவதில் ஐயமிருக்கும் எந்தச் செயலையும் செய்ய எனக்கு விருப்பமில்லை. சந்தேகத்திற்கிடமான காரியத்தை, எந்த அறிவாளியும் செய்யமாட்டார்கள் என்பதில் ஐயம் ஏதுமில்லை.”

     “சீதையிடம் நான் சென்று பேசினால், இவ்வாறான (மேற்சொன்ன) தவறுகள் நேரலாம்.  ஆனால், சீதாவிடம் நான் பேசாமல் திரும்பிச் சென்றாலும், அவள் தன் உயிரை மாய்த்துக் கொள்வது நிச்சயம்.”

     “அறிவாற்றல் இல்லாது, பொறுப்பற்று நடந்து கொள்ளும் தூதுவனிடம் கொடுக்கப்பட்ட திட்டங்கள் எவ்வளவு நல்லனவாய் இருந்தாலும், கால நேரம் சரியில்லாது போனால், சூரிய உதயத்தில் அகன்று விடும் இருளைப் போல, அழிந்து விடும்.”

     “கடமை மற்றும் கடமையற்ற விஷயங்களில், ஒரு அரசனின் (தலைவனின்) உறுதியான முடிவு கூட, ஒரு விவேகமற்ற தூதுவனால் களையிழந்து விடுகிறது.  ஏனெனில், தன்னை மிக உயர்வானவனாக எண்ணிக் கொண்டு செயலாற்றும் தூதுவனால், அவன் செய்ய நினைத்த செயல் கெட்டு விடுகிறது.”

     “நான் செய்து முடிக்க நினைத்த செயல் எவ்விதம் வெற்றி பெறும்? என்னுடைய செயலில் நான் தோல்வியை எவ்விதம் தவிர்ப்பேன்? பெருங்கடலைத் தாண்டிய முயற்சியை, எங்கனம் வீணாகாமல் இருக்கச் செய்வது?”

     “சீதை அச்சப்படாமல் நான் பேசும் வார்த்தைகளை எவ்விதம் கேட்பாள்?” என்று எண்ணிய அனுமன் இவ்விதம் முடிவு செய்தார்.

     “வீர தீரச் செயல்களை எளிதாகச் செய்து முடிப்பவரும், சீதைக்கும் மிகவும் விருப்பமானவருமான ஸ்ரீராமனின் அருமை பெருமைகளை, எப்பொழுதும் ஸ்ரீராமனையே நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் சீதையிடம் பாடிக் காட்டுவேன். இதனால், சீதை அச்சம் கொள்ள மாட்டாள்.”

     “இஷ்வாகு வம்சத்தின் மிகச் சிறப்பானவரும், தன்னை முற்றிலும் உணர்ந்தவருமான ஸ்ரீராமனின் அழகிய, அறம் சார்ந்த பேச்சுக்களைக் கூறியபடியே நான் இங்கு அமர்ந்திருப்பேன்.”

     “இனிமையான குரலிலே, ஸ்ரீராமனைப் பற்றிய எல்லா செய்திகளையும் நான் சொல்லும் விதத்தில், சீதைக்கு என் வார்த்தைகளில் நம்பிக்கைப் பிறக்கட்டும்.  அவள் மனதில் உள்ள சந்தேகங்கள் நீங்கும் வண்ணம் நான் சொல்லுவேன்.”

      இவ்விதமாக பலவித யோசனைகள் செய்த ஒளி மிகுந்த ஸ்ரீஅனுமன், அசோக மரத்தின் கிளைகளில் மறைந்தபடி அமர்ந்து கொண்டு, உலகத்தைக் காக்கும் ஸ்ரீராமனின் மனைவியான சீதையைப் பார்த்தபடி, இனிய வார்த்தைகளைப் பேசலானார்.

 

                                      முப்பதாவது ஸர்கம் நிறைவு.

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். இருபத்தொன்பதாவது ஸர்கம்

 

            ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                                         இருபத்தொன்பதாவது ஸர்கம்.

 

     துயரத்தின் தோய்ந்த இதயத்துடனும், மகிழ்ச்சியற்ற மனத்துடனும், கழிவிரக்கம் மிகுந்த எண்ணங்களுடனும் அந்த அசோக மரத்தின் அடியில் நின்றிருந்த குற்றமற்றவளான சீதையிடம், பொருள் நிறைந்த மனிதரை அண்டி நிற்கும் உறவினர் போல், நல்ல நிமித்தங்கள் தோன்றின.

     அழகிய கூந்தலையுடைய சீதையின், வளைந்த கண் இமைகளையும், வெண்ணிறத்திற்கு நடுவே கருமையாக அமைந்திருந்த கண்மணியையும் கொண்ட இடது கண்ணானது, நீர் நிலையில் மீனினால் மோதப்பட்டு ஆடும் சிவப்பு நிறத் தாமரை மலர் போலத் துடித்தது.

     கணவனுக்கு நெடுங்காலம் அன்புக்குரியவளாக இருந்த சீதையின், அகிலும் சிறந்த சந்தனமும் அரைத்துப் பூசத் தகுதி வாய்ந்த, அழகிய, வளைந்த , திடமான இடது தோளும் அப்பொழுது துடித்தது.

     ஒன்றோடொன்று பிணைந்திருக்கும் சீதையின் இரண்டு தொடைகளுள், யானையின் துதிக்கையை நிகர்த்த அவளது இடது தொடை அவ்வப்பொழுது துடித்தது.  அது அவளது அன்புக்குரிய ஸ்ரீராமன், அவள் முன்னே வந்து நிற்பதற்கான நல்ல அறிகுறியாய்த் தோன்றியது.

     மரத்தினடியில் நின்றிருந்த, மாதுளை முத்துக்களைப் போன்ற பல் வரிசையையும், அழகிய தோள்களையும், உவமைகளை மீறிய கண்களையும் கொண்டிருந்த சீதையின் தூசு படிந்திருந்த தங்க நிறத்தாலான மேலாடை சற்றே நெகிழ்ந்து கொடுத்தது.  இதுவும் ஒரு நல்ல சகுனமாகத் தோன்றியது.

     இது போன்ற நிமித்தங்களால் முன்பே நற்செயல்கள் விளைந்ததற்கான அனுபவம் இருந்ததால், அழகிய புருவங்களைக் கொண்ட சீதை, காற்றிலும், வெய்யிலிலும் காய்ந்து கிடந்த விதையானது, மழை பெய்ததும் மகிழ்வுற்று துளிர் விடுவதைப் போன்று மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.

     கோவைப் பழத்தைப் போன்று சிவந்த உதடுகளையும், அழகிய கண்களையும், வளைந்த புருவங்களையும், நீண்ட கூந்தலையும், வெண்ணிறமாக ஒளி வீசும் பற்களையும் கொண்ட சீதையின் முகமானது, ராகுவின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டு, மீண்டும் ஒளிரும் நிலவைப் போல் பிரகாசித்தது.

     சீதையின் துயரம் அகன்று விட்டது. உள்ளத்திலிருந்த வெப்பம் தணிந்து விட்டது.  எல்லா அயற்சிகளும் மறைந்து விட்டன.  மனம் மகிழ்ச்சியால் துள்ளியது.  வளர்பிறையின் குளிர் நிலவில் நனைந்து மகிழும் இரவினைப் போல, சீதையின் முகமானது ஒளிர்ந்தது.

 

                              இருபத்தொன்பதாவது ஸர்கம் நிறைவு.

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். இருபத்தெட்டாவது ஸர்கம்.

 

      ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                                         இருபத்தெட்டாவது ஸர்கம்.

 

 

     கணவனைப் பிரிந்து, துயரத்தில் உழன்று கொண்டிருந்த சீதை, இராவணன் பேசிய கடுமையான வார்த்தைகளை நினைத்து, காட்டில் சிங்கத்திடம் சிக்கிய ராஜ யானையின் பெண் குட்டி போல நடுங்கினாள்.

     இராவணனது அச்சுறுத்தும் பேச்சுக்களை நினைத்து, அரக்கியர் நடுவில் அமர்ந்திருந்த சீதை, மிகவும் கலங்கினாள்.  மென்மையான இதயம் கொண்ட அவள், ஆளரவமற்ற அடர்ந்த காட்டுப் பகுதியில் வழிதவறி அழுதுகொண்டிருக்கும் இளம் பெண்ணைப் போல் புலம்பத் தொடங்கினாள்.

     “” அவரவர்க்கான காலம் வரும் வரையில் யாருக்கும் மரணம் ஏற்படாது”” என்பது உலகில் ஆன்றோர் வாக்காகும்.  அதனால்தான் இவ்வாறு பலவிதமாக அச்சுறுத்தப்பட்டும் என்னுடைய தீவினையின் பயனாக நான் உயிர் வாழ வேண்டியுள்ளது.”

     “என்னுடைய உள்ளம் மகிழ்ச்சியற்று, பலவிதமான துயரங்கள் நிரம்பப் பெற்றிருந்தாலும், ஆயிரம் சுக்கல்களாக நொறுங்காமல் வலிமையான இடியைத் தாங்கி நிற்கும் மலைச் சிகரத்தைப் போன்று உறுதியாக உள்ளது.”

     “இராவணனால் நான் கொல்லப்பட இருந்தாலும், நான் என் உயிரை மாய்த்துக் கொண்டால் ஒரு பழியும் இல்லை.  எவ்விதம் ஒரு அந்தணன் தன் வேத அறிவை ஒரு சூத்திரனுக்குச் சொல்லித்தர மாட்டானோ, அவ்விதம் என்னால் இராவணனிடம் அன்பு செலுத்த முடியாது.”

     “உலகத்தின் நாயகனான ஸ்ரீராமன், துஷ்ட இராவணன் விதித்த கெடுவுக்குள் இங்கு வந்து என்னைக் காப்பாற்றவில்லை என்றால், ரண சிகிச்சை செய்பவன், (தாயைக் காப்பாற்றுவதன் பொருட்டு) கர்பத்திலிருக்கும் குழந்தையைத் துண்டு துண்டாக்கிக் கொன்று விடுவதைப் போல இராவணன் தன்னுடைய ஆயுதங்களால் என்னைத் துண்டு துண்டாக்கி விடுவான்.”

     “மிகுந்த துயரத்தில் இருக்கும் எனக்கு, இராவணன் விதித்த இரண்டு மாத கெடு விரைவில் முடிவிற்கு வந்து விடும்.  விடியல் நேரத்தில் மரண தண்டனை பெற இருக்கும், அரச சிறையில் இருக்கும் ஒரு திருடனின் மன நிலையில் நான் இருக்கின்றேன்.”

     “ஓ ராமா! ஓ லக்ஷ்மணா! ஓ சுமித்ரா! ஓ ராஜ மாதாவான கெளசல்யா! ஓ என்னுடைய அன்னையே! நற்பேற்றினை இழந்த நான், புயலில் சிக்கி, கடலில் மூழ்கும் கப்பலின் நிலையில் இருக்கின்றேன்.”

     “இரண்டு இளஞ்சிங்கங்கள் மின்னல் தாக்கி இறந்து விடுவதைப் போல, அந்த மானின் உருவம் தரித்தவன், மனிதர்களில் சிறந்த அந்த சகோதரர்களை, என் பொருட்டுக் கொன்றிருக்க வேண்டும்.”

     “காலன்தான் மான் வடிவில் வந்து, நற்பேறு குறைந்த எனக்கு ஆசையை உண்டாக்கியிருக்க வேண்டும் என்பது நிச்சயம்.  அதனால் தூண்டப்பட்டு அறிவிழந்த நான், இராமனையும், தம்பி இலக்குமணனையும் அந்த மானின் பின்னே அனுப்பினேன்.”

     “ஓ! வாய்மையையே வாழ்க்கையாகக் கொண்டவனே! நெடிய தோள்களைக் கொண்டவனே! முழுநிலவினையொத்த முகம் கொண்டவனே!  உலக மக்கள் அனைவருக்கும் விருப்பமானவனே!  அவர்களுக்கு நலம் அருளுபவனே! இராவணனின் கரங்களால் நான் கொல்லப்பட இருப்பதை ஓ! ராமா! நீர் அறிந்திருக்க வில்லையே!”

     “உன்னைத் தவிர வேறு எவரையுமே தெய்வமாகக் கொள்ளாமல் இருந்தது, பொறுமையைக் கடைப்பிடித்தது, இவ்விதம் தரையில் படுத்து நான் உறங்குவது, அனைத்து வகையான அறங்களின் வழி நடந்தது, கணவனின் நலனில் அக்கறை கொண்டது ஆகிய இவை யாவையுமே, ஒரு நன்றி கெட்ட மனிதனுக்கு மற்ற மனிதர்களால் செய்யப்படும் உதவிகள் போல பயனற்றுப் போய் விட்டன.”

     “அறத்தின் வழி நின்று, உங்களைத் தவிர வேறு எவரையுமே மனதால் கூட நினையாது வாழும் என்னுடைய வாழ்க்கை, பொருளற்றாதாகி விட்டது.  உடல் மெலிந்து, களையிழந்து, உங்களுடன் இணைந்து வாழும் நம்பிக்கையற்று இங்கு இருக்கின்றேன்.”

     “நீங்கள் முறைப்படி தந்தையின் ஆணையை நிறைவேற்றிய பின்னர், பயமற்றும், வெற்றிக் களிப்புடனும், காட்டிலிருந்து நாட்டிற்குத் திரும்பியதும், அகன்ற விழிகளைக் கொண்ட நிறையப் பெண்களுடன் திருமணம் செய்து கொண்டு இன்பமாக இருப்பீர்கள் என்று நினைக்கின்றேன்.” (துயரத்தில் தன் நிலை மறந்ததால், ஸ்ரீராமன் ஏகபத்னி விரதம் பூண்டவன் என்பதையும்  சீதை இங்கு மறந்துவிட்டாள்).

     “ஓ ராமா! ஆனால் நான் உங்களை மட்டுமே விரும்புகிறேன்.  மிக நீண்ட காலத்திற்கு உங்களோடு மட்டுமே இணைந்திருந்தும், என் நல்வினைகள் முடிந்து போனதால், நான் செய்த தவங்கள், விரதங்கள் அனைத்தும் விரயமாகி, நான் உயிரை இழக்க இருப்பதை என்னவென்று சொல்வது?”

     “ஆகவே நான் விரைவில் ஒரு கூரிய ஆயுதத்தாலோ, அல்லது விஷமருந்தியோ என் உயிரை மாய்த்துக் கொள்வேன்.  ஆனால், இங்கு இந்த அரக்கியர் நடுவே எனக்கு ஆயுதத்தையோ, விஷத்தையோ கொடுக்க யாருமில்லை.”

     இவ்வாறாக பலவிதமாக புலம்பியவண்ணம் இருந்த சீதை, தன்னுடைய தலைப் பின்னலைப் பிடித்தபடி, “நான் இந்தப் பின்னலினால் என் கழுத்தை இறுக்கிக்கொண்டு விரையில் எமனுலகம் சென்று விடுவேன்” என்றாள்.

     மிருதுவான உடலைக் கொண்டிருந்த சீதை, அந்த அசோக மரத்தின் கிளையயைப் பிடித்தபடி நின்றாள்.  தன்னுடைய உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள முடிவெடுத்து, தன் கணவன், கணவனின் தம்பி இலக்குமணன் மற்றும் குலத்தின் முன்னோர்கள் அனைவரையும் மனதினால் நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.  அப்பொழுது துயரத்தையெல்லாம் போக்க வல்ல நல்ல நிமித்தங்கள் பலவற்றை அவள் கண்டாள்.  அந்த நிமித்தங்களின் பலன்களை அவள் ஏற்கனவே அறிந்திருந்தாள்.

 

                                 இருபத்தெட்டாவது ஸர்கம் நிறைவு.

  10 அக்டோபர் 2026: கோவையில் டாடாபேடில் ஹரியின் வீட்டில் தங்கியிருக்கும் போது, ஸ்ரீ ஹரி வாயு ஸ்துதியினைத் தமிழ்க் கவிதை வடிவில் எழுதலாம் என்...