Monday, July 3, 2023

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். இருபத்துநான்காவது ஸர்கம்.

 

               ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                                       

                                       இருபத்துநான்காவது ஸர்கம்.

 

     அதன் பின்னர், முழுவதும் கொடூரமான முக அமைப்பைக் கொண்டிருந்த அரக்கியர், சீதையை நெருங்கி, அவளைப் பார்த்து சற்றும் மகிழ்ச்சியளிக்காத வார்த்தைகளைக் கூறத் தொடங்கினர்.

     “ஏ சீதையே! அனைத்து உயிர்களுக்கும் இன்பம் தரவல்ல, மிகச் சிறப்பான படுக்கைவிரிப்புகள் கொண்ட படுக்கைகள் நிறைந்த அந்தப்புரத்தில் வசிப்பதற்கு நீ ஏன் விருப்பம் கொள்ளாதிருக்கின்றாய்?”

     “நீ மானுடப்பெண்ணாக இருப்பதால், ஒரு மனிதனான இராமனின் மனைவியாக இருப்பதை உயர்வாக நினைத்துக் கொண்டிருக்கின்றாய். ஆனால் அது நடக்கப் போவதில்லையாதலால்,, நீ உன் மனதை இராமனிடமிருந்து விலக்கிக் கொள்!”

     “மூன்று உலகங்களிலுமுள்ள செல்வங்களையெல்லாம் ஆண்டு அனுபவிக்கும் அரக்கர் வேந்தனை உன் நாயகனாக வரித்து, மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வாயாக!”

     “மாசு மருவற்ற பேரழகு கொண்ட பெண்ணே! தனது நாட்டிலிருந்து விரட்டப்பட்டவனும், தோல்விகளால் துவண்டிருப்பவனுமான மனிதப் பிறவியான இராமனை ஏன் நினைத்துக் கொண்டிருக்கின்றாய்?”

     தாமரையிதழ்களையொத்த விழிகளைக் கொண்டவளான சீதை, அந்த அரக்கியரின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, கண்களில் நீர் வழிய அவர்களைப் பார்த்து இவ்விதம் பேசலானாள்.

     “நீங்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடி கூறிய, உலக நியதிக்கு ஒவ்வாத, பாவத்தை விளைவிக்கக் கூடிய இந்த வார்த்தைகளை என் மனம் சிறிதும் ஏற்கப் போவதில்லை!”

     “ஒரு மானிடப் பெண் ஒரு அரக்கனை மணக்க இயலாது. நீங்கள் உங்கள் விருப்பப்படி என்னைக் கொன்று உணவாக்கிக்கொண்டாலும், நீங்கள் சொன்ன வார்த்தைகளை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டேன்!”

     “ஸ்ரீராமன் நாடு கடத்தப்பட்டு கவலையில் இருந்தாலும், அவரே எனது கணவரும் வழிகாட்டியுமாவார். எவ்விதம் சுவர்ச்சலா (சூரியனின் மனைவி) சூரியனை விடாது பற்றியிருக்கின்றாரோ, அது போல, நானும் ஸ்ரீராமனை விடாது பற்றியிருப்பேன்!”

     “எவ்விதம் பெரும் பேறு பெற்றவளான சசிதேவி இந்திரனுக்குப் பணிவிடை செய்கிறாளோ, தேவி அருந்ததி, மாமுனிவர் வசிட்டருக்குச் சேவை செய்கிறாளோ, ரோகிணி சந்திரனுக்கும், லோபமுத்ரா அகஸ்த்தியருக்கும், சுகன்யா ச்யவனருக்கும், சாவித்திரி சத்யவானுக்கும், ஸ்ரீமதி, கபிலருக்கும், மதயந்தி செளதாசருக்கும், கேசினி, ராஜா சகரனுக்கும், பீமனின் மகள் தமயந்தி, நிஷாத நாட்டரசன் நளனுக்கும் சேவைகள் செய்து வருகின்றார்களோ, அது போலவே நானும் இஷ்வாகு குலத்திற் சிறந்தவரான ஸ்ரீராமருக்குச் சேவை செய்வேன்.

     சீதையின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட அரக்கியர் சினத்தின் எல்லைக்கே சென்றனர்.  இராவணனின் ஆணைப்படி, கடுஞ்சொற்களால் அவளை மிரட்டத் தொடங்கினர்.

     அசோக மரத்தில் ஓசையெழுப்பாது மறைந்திருந்த ஸ்ரீஅனுமன், சீதையை அரக்கியர் கடுஞ்சொற்களால் மிரட்டியதைக்  கவனித்தார்.

     அந்தக் கொடிய அரக்கப்பெண்கள், அச்சத்தில் மிரண்டிருக்கும் சீதையைச் சுற்றிலும் சூழ்ந்து கொண்டு, தொங்கிக்கொண்டிருந்த தங்களது நாக்குகளால் தங்கள் உதடுகளைக் கடித்த வண்ணம் இருந்தனர்.

     அவர்கள் மேலும் பெரும் கோபம் கொண்டவர்களாய், கோடாரிகளைத் தங்கள் கைகளில் எடுத்துக்கொண்டு, “இவள் அரக்கர்குல அரசனுக்கு மனைவியாக ஏற்றவள் இல்லை” என்று சொல்லியபடி எழுந்து வந்தார்கள்.

     அந்தக் கொடூரமான அரக்கியர் தொடர்ந்து மிரட்டியபடி இருந்ததால், மிகச் சிறந்த உடல் வனப்பைக் கொண்டிருந்த சீதை, தன் கண்களில் வழியும் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டே, அந்த அசோக மரத்தை நெருங்கினாள்.

     துயரமே வடிவாக, அகன்ற விழிகளைக் கொண்ட சீதை, அந்த அசோக மரத்தின் அடியைச் சென்றடைந்து நின்று கொண்டதும், எல்லா அரக்கியரும் அவளைச் சூழ்ந்து கொண்டனர்.

     அழுக்கான ஆடைகளை அணிந்திருந்த சீதை, மிகவும் வலுவிழந்து, துயரமே வடிவாக, களையிழந்த முகத்துடன் இருந்தாள்.  அவளை நாலாபுறங்களிலும் சூழ்ந்திருந்த அரக்கியர், மீண்டும் அவளை அச்சுறுத்தத் தொடங்கினர்.

     அப்பொழுது, பார்ப்பதற்கே அதிபயங்கரமான உருவம் கொண்ட வினதா என்னும் பெயருடைய அரக்கி, உடலெங்கும் சினம் வழிய, சீதையை நெருங்கினாள்.  ஒழுங்கற்ற உடலமைப்பைக் கொண்டிருந்த அவளின் வயிற்றுப்பகுதி, வற்றிப் போய் உடலோடு ஒட்டியிருந்தது.  அவள் சீதையைப் பார்த்துச் சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.

     “ஹே சீதே! நீ உன்னுடைய கணவனான இராமனிடத்தில் வேண்டிய மட்டும் அன்பு செலுத்தி விட்டாய்.  அது போதும்.  அளவிற் கதிகமாய்  செய்யும் எந்தச் செயலும் துன்பத்தைத் தான் தரும்!”

     “மிதிலையின் குமாரியே! நீ உனது மானிடப் பிறப்பிற் கேற்ற அறவழியில் மிகவும் சீரிய முறையில் சென்றிருப்பது எனக்கு மிகவும் திருப்தி அளிக்கும் வண்ணம் உள்ளது.  இப்பொழுது உனது நன்மைக்காக நான் சொல்வதைக் கேட்டு, விரைந்து அதன் படியே நடப்பாயாக!”

     “அனைத்து அரக்கர்கள் குலத்திற்கும் அரணாய் இருக்கும் பேரரசர் இராவணனை நீ கணவனாக ஏற்றுக்கொள்.  அவர் இந்திரனைப் போல பெரும் வீரர். மற்றும் அழகு மிக்கவர்!”

     “யாருடைய உதவியும் கிட்டாது அலையும் மானிடனான இராமனை விட்டுவிட்டு, நல்ல வார்த்தைகள் பேசக்கூடிய, கருணை உள்ளம் கொண்ட, மற்றவருக்காக எதையும் விட்டுக் கொடுக்கும் குணம் கொண்ட இராவணன் வசம் அடைக்கலம் கொள்வாய்!”

     “விதேக குமாரி! இன்று முதல் நீ, மிகச் சிறந்த  வாசனைத் திரவியங்களைப் பூசிக்கொண்டு, மிகச் சிறந்த அணிகலன்களை அணிந்து கொண்டு, அனைத்து உலகங்களும் அரசியாக ஆவாயாக!”

     “அழகிய பெண்ணே! அக்னி தேவனின் அன்பிற்குரிய மனைவியான ஸ்வாஹா போலவும், இந்திரனின் உயிருக்கு உயிரான மனைவியான சசியைப் போலவும், நீ இராவணனின் அன்புக் காதலியாகிவிடு.  விதேஹ குமாரி! மிகவும் வலுவிழந்தவனும், தன் வாழ்நாளின் இறுதிக் கட்டத்தில் இருப்பவனுமான இராமனிடம் உனக்கு என்ன இன்பம் கிடைக்கும்?”

     “நீ இதுவரை நான் சொன்ன வார்த்தைகளைக் கேட்டு அதன் படி நடக்காவிட்டால், நாங்கள் அனைவரும் சேர்ந்து, இப்பொழுதே உன்னை உணவாக்கிக் கொள்வோம்!” என்று சொன்னாள்.

     அப்பொழுது, விகடா என்னும் மற்றொரு அரக்கி சீதையிடம் வந்தாள்.  அவளது பெருத்த மார்பகங்கள் தொங்கியபடி ஆடிக்கொண்டிருந்தன.  கோபத்தில் தன் முட்டியை மடக்கியவாறு,  சீதையைப் பார்த்து உறுமினாள். 

     “பொல்லாத பெண்ணே! எங்களுடைய நல்ல குணத்தாலும், இரக்க சுபாவத்தாலும், நீ இதுவரை சொன்ன ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத வார்த்தைகளைப் பொறுத்துக்கொண்டோம்.”

     “உன்னுடைய நன்மைக்காக நாங்கள், காலத்தை அனுசரித்து, உனக்கு யோசனைகள் சொன்னதை நீ கேட்கவில்லை. கடலின் மறுகரைக்குக் கொண்டு வரப்பட்டுள்ளாய்! இங்கு வேறு யாரும் வருவது மிகவும் கடினம்.  மேலும் இராவணனது பயங்கரமான அந்தப்புரத்தில் கொண்டு வைக்கப்பட்டுள்ளாய்.  மிதிலை குமாரியே! இராவணனது வீட்டில் கைதியாக உள்ள நீ, எங்களால் காவல் காக்கப் படுகிறாய் என்பதை நினைவில் கொள்!”

     “ஹே மைதிலி! அந்த இந்திரனிடம் கூட உன்னைக் காப்பாற்றும் திறமை கிடையாது.  ஆகவே, உனது நன்மைக்காக நான் சொல்லும் வார்த்தைகளை ஏற்றுக்கொள்வாயாக!”

     “நீ உன் கண்களில் கண்ணீர் வடித்தது போதும்.  அர்த்தமற்ற உன் துயரத்தை விட்டு விட்டு, உன் மேல் எப்பொழுதும் நிழலாகப் படிந்திருக்கும் உன் மனச்சோர்வை விட்டு விட்டு, உன் மனத்தினுள் மகிழ்ச்சியையும் உற்சாகத்தையும் உண்டாக்கிக் கொள்!”

     “சீதையே! அரக்கர் குல அரசனான இராவணனோடு இன்பத்துடன் களித்து விளையாடு!  அச்சம் கொள்ளும் பெண்ணே! பெண்களின் இளமையானது நிலையானது அல்ல என்பதைப் பெண்களாகிய நாம் அனைவரும் அறிவோம் அல்லவா?”

     “உன்னுடைய இளமை உன்னிடம் உள்ளவரை, இன்பத்தை அனுபவித்துக் கொள்.  மனதைக் கொள்ளை கொள்ளும் மயக்கும் விழிகளைக் கொண்ட அழகியே! அரக்கர்களின் அரசனான இராவணனுடன், நீ இலங்கையின் அழகிய தோட்டங்களிலும், மலைச்சரிவுகளிலும் சுற்றி விளையாடு! அவ்விதம் செய்தாயானால், ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள், உனக்கு அடிமையாகி, உன்னுடைய ஆணைக்காக் காத்திருப்பார்கள்!”

     “பேரரசன் இராவணன் அரக்கர் குலத்தையெல்லாம் காப்பவன்.  நீ அவனை உன் கணவனாக ஏற்றுக் கொள்.  மைதிலி! நான் சொன்ன வார்த்தைகளை நீ சரியாக ஏற்றுக் கொள்ளாவிட்டால், உன் இதயத்தைப் பிளந்து நான் உண்டு விடுவேன் என்பதை நினைவில் கொள்வாயாக!” என்று சொன்னாள்.

     பிறகு சண்டோதரி என்னும் அரக்கி, கண்களில் சினம் கொப்பளிக்க, தன்னுடைய பெரிய சூலாயுதத்தைச் சுழற்றியபடி, சீதையைப் பார்த்துப் பேசினாள்.

     “மகாராஜா இராவணன் எப்பொழுது இவளைக் கவர்ந்து கொண்டு வந்தாரோ, அப்பொழுதிலிருந்தே இவள் பயத்துடன் நடுங்கிக் கொண்டிருக்கிறாள்.  இவளுடைய இரு மார்புகளும் பயத்தில் குலுங்கிக் கொண்டுள்ளன.  மானின் கண்களைப் போன்ற அழகிய கண்களைக் கொண்ட இந்த மானுடப் பெண்ணைப் பார்த்த நாள் முதல், எனக்கு இவள் மேல் பெரும் ஆசை வந்து விட்டது.  இவளுடைய ஈரல், அகன்ற மார்புகள், இதயம், மற்றும் எலும்புகள், தலை எல்லாவற்றையும் சாப்பிடவேண்டும் என்பதே என் எண்ணமாக உள்ளது!” என்று சொன்னாள்.

     அப்பொழுது, ப்ரகசா என்னும் அரக்கி, “நாம் இந்த இதயமற்ற சீதையின் கழுத்தை நெறித்து விடுவோம்.  ஏன் அமைதியாகக் காத்திருக்க வேண்டும்?”  பிறகு மஹாராஜாவிற்கு இந்த மனிதப் பெண் இறந்து விட்டதாகத் தகவல் அளித்து விடுவோம்.  இந்த செய்தியைக் கேட்ட அரசன், இந்தப் பெண்ணைச் சாப்பிட்டு விடுமாறு நம்மிடம் சொல்லி விடுவார் என்பதில் எந்தவித சந்தேகமும் இல்லை!” என்று சொன்னாள்.

     அப்பொழுது அஜாமுகி என்னும் அரக்கி, “வீணாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பதில் எனக்கு விருப்பம் இல்லை.  வாருங்கள், இவளைக் கொன்று, இவள் உடலைச் சம பங்குகளாகப் பிரித்து விடுவோம்.  பிறகு, நாம் அவற்றை நமக்குள் பங்கிட்டுக் கொள்வோம்.  கூட அருந்தி மகிழ, வித விதமான மது பானங்களையும், அணிந்து மகிழ பூக்கள், மாலைகள் ஆகியவற்றையும் வரவழையுங்கள்!” என்று சொன்னாள்.

     உடனே சூர்ப்பணகை என்ற அரக்கி, “அஜாமுகி சொன்ன கருத்து எனக்கும் மிகவும் பிடிக்கிறது.  எல்லாத் துயரங்களையும் போக்க வல்ல, சுரா பானத்தைக் கொண்டு வரச் சொல்லுங்கள்.  அதனுடன் சேர்த்து, இந்த மனித மாமிசத்தை உண்டு கொண்டே, நிகும்பலா தேவியின் முன் நடனம் ஆடுவோம்!” என்று சொன்னாள்.

     இவ்விதமாக அந்தக் கோரமான அரக்கியரால் பலவிதமாக அச்சுறுத்தப்பட்ட தேவ மங்கை போன்ற அழகிய சீதை, தன் தைரியத்தை இழந்து, விசித்து விசித்து அழத் தொடங்கினாள்.

                                     இருபத்து நான்காவது ஸர்கம் நிறைவு.

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். இருபத்து மூன்றாவது ஸர்கம்.

 

              ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                            இருபத்து மூன்றாவது ஸர்கம்.

     பகைவர்களை அச்சுறுத்தும் அரசனான இராவணன், இவ்விதம் மைதிலியிடம் பேசிய பிறகு அந்த அரக்கியர்களுக்கு ஆணைகளைப் பிறப்பித்து விட்டு அங்கிருந்து சென்றுவிட்டான்.

     அரக்கர் குல அரசன் தன் அந்தப்புரம் நோக்கித் திரும்பிச் சென்றதும், அச்சமூட்டும் வடிவங்கள் கொண்ட அரக்கியர் விரைந்து வந்து சீதையைச் சூழ்ந்து கொண்டனர்.

     அங்கு அவர்கள் கடும் கோபத்தில் தங்கள் நிலை மறந்து, கடுமையான வார்த்தைகளால் சீதையிடம் இவ்விதம் பேசலானார்கள்.

     “ஓ! சீதையே! புலஸ்த்ய குலத்தின் தனிச் சிறப்பு வாய்ந்தவனும், மிகச் சிறந்தவனும், பத்துத் தலைகளைக் கொண்டவனுமான இராவணனின் மனைவியாவது பெரும் பேறு என்பதை நீ உணரவில்லையே?”

     அதன் பிறகு ஏகஜடை என்னும் அரக்கி, சினத்தில் சிவந்த கண்களுடன், உள்ளங்கை அளவே இருக்கும் வயிற்றுப் பகுதியைக் கொண்ட சீதையை நெருங்கி, பின்வருமாறு பேசினாள்.

     “பிரம்மாவின் மனதிலுதித்தவரும், புலஸ்த்யர் என்று புகழுடன் அறியப் படுபவருமானவர், ஆறு பிரஜாபதிகளுள் நான்காமவர். (மரீசி, அத்ரி, அங்கீரஸ், புலஸ்த்யர்,புலஹர், க்ரது ஆகியோர் ஆறு பிரஜாபதிகள் ஆவர்).”

     “புலஸ்த்யரின் மனதில் உதித்தவரும், பிரஜாபதிக்கு நிகரான ஆற்றல் மிக்கவருமான விச்ரவஸ் என்பவர் பெரும் தவ முனிவராவார்.  அகன்ற விழிகளைக் கொண்டவளே! பகைவர்களைப் பந்தாடும் இராவணன் அவரது மகன்.  அரக்கர்குல வேந்தனான இராவணனின் மனைவியாவதற்கான எல்லாத் தகுதிகளையும் உடையவள் நீ! பூரண உடலழகு மிக்கவளே! நான் சொல்லும் வார்த்தைகளை நீ ஏன் ஏற்க மறுக்கிறாய்?”

     இதற்குப் பிறகு பூனையின் கண்களைப் போன்ற கண்களைக் கொண்டிருந்த ஹரிஜடா என்னும் அரக்கி, கோபம் கொண்டவளாய், கண்களை உருட்டிய வண்ணம் இவ்விதம் பேசினாள்.

     “முப்பத்து முக்கோடி தேவர்களையும் அவர்களின் அரசனான தேவேந்திரனையும் வென்றவனான அரக்கர்குல வேந்தனான இராவணனின் மனைவியாவதற்கு நீ நிச்சயம் விருப்பம் கொள்ள வேண்டும்!”

     அப்பொழுது, பிரகசா என்னும் அரக்கி கோபத்தில் மதி மயங்கி, மிகவும் கடுமையான வார்த்தைகளைச் சொல்லலானாள். (இந்த ஸ்லோகம் கீதா பிரஸ் பதிப்பில் இல்லை).

     “தன்னுடைய வீரத்தால் செருக்குடையவனும், மிகவும் ஆற்றல் மிக்கவனும், போரிலே தோற்றுப் புறமுதுகிடாதவனுமாகிய வீரனுக்கு மனைவியாக ஏன் நீ விருப்பம் கொள்ளாதிருக்கின்றாய்?”

     “பெரும் வலிமை கொண்ட அரசனான இராவணன், தனது மனைவியருள்ளேயே, மிகவும் மதிப்பு மிக்க மனைவியைக் கூடத் துறந்து விட்டு, உன்னை அடைவதற்கு விருப்பமாய் உள்ளார்!”

     “பெரும் வீரரும், பேரரசருமான இராவணன், ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் நிறைந்ததும், வைர வைடூரியங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதுமான தனது அந்தப்புரத்தையே உன் பொருட்டு துறந்துவிட்டு உன்னிடம் வருவார்!”

     அப்பொழுது விகடா என்னும் அரக்கி,” பலமுறை போர்க்களங்களில், தேவர்கள், நாகர்கள், கந்தவர்கள் ஆகியோரை அழித்தொழித்தவரே, அவராக விரும்பி உன்னிடம் வருகிறார்.!” என்று சொன்னாள்.

     “ஏ! மதி கெட்ட பெண்ணே! அனைத்து விதமான செல்வங்களையும் பெற்றுள்ள, சிறந்த ஆளுமை மிக்க அரக்கர்குல அரசனான இராவணனின் மனைவியாவதில் விருப்பம் கொள்ளப் போகிறாயா இல்லையா?” என்று சொன்னாள்.

      பிறகு துர்முகி என்பவள், “ஓ! அகன்ற நீள் விழிகளைக் கொண்டவளே! யாரைப் பார்த்து சூரியன் வெப்பம் உண்டாக்க அச்சம் கொள்வானோ, யாரைப் பார்த்து வாயுதேவன் காற்று வீச அச்சம் கொள்வானோ, அவருடன் நீ இருக்கப் போகிறாயா இல்லையா?” என்று கேட்டாள்.

     “அழகிய புருவங்களைக் கொண்டவளே! யாரிடம் அச்சம் கொண்டு, அவர் நினைத்த மாத்திரத்தில் மரங்கள் பூக்களைச் சொரியுமோ, யாரிடம் அச்சம் கொண்டு, அவரது விருப்பத்தின் பேரிலேயே மலைகளும் மேகங்களும் தண்ணீரைச் சொரிகின்றனவோ, அப்படிப்பட்ட அரசர்க்கெல்லாம் அரசனாகிய இராவணனுக்கு நீ மனைவியாவதில் மனதைச் செலுத்தப் போகிறாயா, இல்லையா?”

     “சிறந்த புன்னகை கொண்ட அழகிய பெண்ணே! உன்னுடைய நலனுக்காகவே கூறப்பட்ட இந்த  வார்த்தைகளை நல்லதென்று ஏற்றுக்கொள்! இல்லையென்றால்  நீ உயிருடன் இருக்க மாட்டாய்!” என்று கூறினாள்.

 

                                  இருபத்து மூன்றாவது ஸர்கம் நிறைவு.

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். இருபத்திரண்டாவது ஸர்கம்.

 

           ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                            இருபத்திரண்டாவது ஸர்கம்.

     சீதையிடமிருந்து வந்த கூர்மையான வார்த்தைகளைக் கேட்ட இராவணன், அழகே வடிவான சீதையைப் பார்த்து, இன்பம் தராத வார்த்தைகளைக் கூறலானான்.

     “உலகத்தின் எந்த ஆண்மகனும், பெண்களிடம் அன்பாகவும் கனிவாகவும் பழகப் பழக, அவன், அவர்களுக்குப் பிரியமானவனாக ஆகிவிடுவான்.  ஆனால், உன்னிடம் நான் கனிவாகப் பேசப்பேச, நீ என்னை வெறுத்து  ஏளனம் செய்கின்றாய்!”

     “நன்கு குதிரையை இயக்கத் தெரிந்தவன், தறிகெட்டு ஓடும் குதிரையை எவ்விதம் நல்வழிப் படுத்துவானோ, அது போல, உன் மேல் நான் வைத்திருக்கும்  அன்பு, என்னுடைய கோபத்தை அடக்குகிறது!”

     “மனிதர்களிடம் இந்த அன்பானது மிகவும் சிக்கலானது.  யாரிடம் அன்பினால் கட்டுண்டு விடுகிறோமோ, அவர் மேல், கருணையும் நட்பும் உண்டாகிவிடுகிறது!”

     “அழகிய முகத்தவளே! அதன் காரணமாகத்தான், பொய்யான துறவறத்துடன் இருக்கும் நீ, அவமானப்படுத்தப் படுவதற்கும், கொல்லப் படுவதற்கும் தகுதி வாய்ந்தவளாக இருந்த போதும், உன்னைக் கொல்லாமல் விடுகிறேன்!”

     “ஓ மைதிலி! நீ என்னிடம் சொன்ன ஒவ்வொரு வருத்தும் வார்த்தைகளுக்கும், நீ மரண தண்டனை பெறுவதற்குத் தகுதியானவளே!”

     விதேஹ அரசகுமாரியாகிய சீதையிடம் இவ்விதம் பதில் சொன்ன அரக்கர்களின் அரசனான இராவணன், மேலும் கோபத்துடன் இவ்விதம் சொல்லலானான்.

     “அழகிய நிறத்தவளே! நான் உனக்கு இரண்டு மாதங்கள் கால அவகாசம் அளிக்கின்றேன். அதற்குள் நீ என் படுக்கையை அலங்கரிக்க வேண்டும். இந்த இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகும் நீ, என்னை உன் கணவனாக ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டால், என்னுடைய காலை உணவிற்காக, கண்டதுண்டமாக வெட்டப்பட்டு என்னுடைய சமையலறையில் நீ சமைக்கப்பட்டு விடுவாய்!”

     இராவணனால் சீதை அச்சுறுத்தப்பட்டதைப் பார்த்த  தேவ, கந்தர்வ குலப் பெண்கள் கண்ணீர் விட்டழுதனர்.

     அந்த அரக்கனால் அச்சுறுத்தப்பட்ட சீதைக்கு ஆறுதல் தரத்தக்க வகையில், அந்தப் பெண்களில் சிலர் உதடுகளாலும், சிலர் கண்களாலும், சிலர் முகங்களாலும் அசைவுகள் செய்து மனதைரியம் அளித்து சமாதானப்படுத்தினர்.

     இவ்விதம் தைரியம் அளிக்கப்பட்ட சீதை, தன்னுடைய நற்பண்புகளின் சீர்மையைக் காட்டும் வகையிலும், தனக்கு மகிழ்ச்சி தரக்கூடிய வகையிலும், அரக்கரர்களின் அரசனான இராவணனைப் பார்த்துச் சொல்லலானாள்.

     “இந்த நகரத்தில், உனது நன்மையை விரும்பி, உனக்கு நல்லது செய்யும் வகையில், உனது இந்தக் கொடும் செயலைத் தடுத்து நிறுத்துபவர் யாருமில்லை என்பது உறுதியாகத் தெரிகின்றது!”

     “இந்திரனுக்கு சசிதேவியைப் போல, ஸ்ரீராமருக்குத் தர்ம பத்னியான என்னை, முன்று லோகங்களிலும், உன்னைத் தவிர வேறு யாரும், என்னை மனைவியாக அடைய மனதாலும் நினைக்க மாட்டார்கள்!”

     “அற்ப அசுரனே! மட்டற்ற ஆற்றல் கொண்ட ஸ்ரீராமரின் மனைவியிடம் இவ்விதம் தகாத வார்த்தைகள் பேசியதால், அவரிடம் நீ அடையப்போகும் தண்டனையிலிருந்து எவ்விதம் தப்பிக்கப் போகிறாய்?”

     “நீசனே! ஒரு காட்டில், ஒரு மதங்கொண்ட யானையின் முன் நிற்கும் ஒரு முயலுக்கு என்ன கதி நேருமோ, அதுவே, முயல் போன்ற உனக்கு யானைக்கு நிகரான ஸ்ரீராமர் முன் நேரும்!”

     “நீ இஷ்வாகு அரசனான ஸ்ரீராமன் பார்த்திராத நேரத்தில் என்னை அபகரித்து வந்துவிட்டு, இங்கே சிறிதும் வெட்கமின்றி அவரை அவமதித்துக் கொண்டிருக்கின்றாய்!”

     “பண்பற்றவனே! என்னைத் தவறாகப் பார்க்கும் உன்னுடைய குரூரமான கறுத்துச் சிவந்த கண்கள், இன்னும் ஏன் நிலத்தில் தெறித்து விழாது இருக்கின்றன?”

     “கொடியவனே! அறநெறியில் நிற்கும் ஸ்ரீராமனின் மனைவியும், தசரதரின் மருமகளுமாகிய என்னைப் பார்த்து இவ்விதம் கொடும் சொற்களைப் பேசும் உன்னுடைய நாக்கு இன்னும் ஏன் அறுந்து விழாது இருக்கின்றது?”

     “பத்துத் தலைகளைக் கொண்ட இராவணனே! என்னுடைய ஆற்றலினாலேயே உன்னை என்னால் எரித்துச் சாம்பலாக்கிவிட முடியும்.  ஆனால் அதற்கு ஸ்ரீராமனின் உத்திரவு வேண்டுமென்பதாலும் எனது கற்புநெறியினால் உண்டான ஆற்றலை நான் பாதுகாப்பாய் வைத்திருப்பதாலும் அவ்விதம் செய்யவில்லை!”

     “அறிவிற் சிறந்த ஸ்ரீராமருடன் நான் சேர்ந்திருந்த சமயத்தில் உன்னால் என்னை அபகரிக்க இயலாது போனது, உன்னுடைய மரணம் இதனால் ஏற்பட வேண்டும் என்று விதிக்கப்பட்டிருப்பதால்தான் என்பதில் ஐயம் ஏதுமில்லை!”

     “பெரும் வீரனும், குபேரனின் சகோதரனுமான உன்னிடம் பெரும் சேனை உள்ளது, இருந்தபோதும், எதற்காக, இராமனை அப்புறப்படுத்தி விட்டு, அவரது மனைவியாகிய என்னை அபகரித்தாய்?”

     சீதையின் இந்த விதமான பேச்சுக்களைக் கேட்ட இராவணன், குரூரம் பொங்கும் விழிகளுடன் ஜானகியை நோக்கினான்.

      இராவணனின் தோற்றம் இவ்விதம் இருந்தது:

     கரிய நிற மேகங்களைப் போல இருந்த அவனின் தோள்களும் கழுத்தும் மிகவும் பெரியதாக இருந்தன.  ஒரு சிங்கத்தின் தோற்றத்தில் இருந்த அவன் நெருப்பை உமிழும் நாக்குடனும், அச்சுறுத்தும் கண்களையும் கொண்டிருந்தான்.  அவனது தலையின் இருந்த மகுடம் ஆடிய வண்ணம் இருந்தது.  மிகவும் உயரம் கொண்டிருந்த அவன், தனது வாசனைத் திரவியங்கள் பூசிய உடலில் சிவப்பு நிறப் பூக்களால் ஆன மாலைகளையும், ஆடைகளையும் அணிந்திருந்தான். கைகளில் தங்கத்தாலான பூண்களை அணிந்திருந்தான். 

     அவனது இடையில் அணிந்திருந்த கருநீல நிறத்தினால் ஆன கயிற்றைப் பார்க்கும்போது, பாற்கடலில் அமுதம் கடையும் போது, மந்தர மலையைச் சுற்றிக் கட்டப்பட்ட வாசுகி என்னும் பாம்பு போல இருந்தது.

     இரண்டு பெரிய தோள்களுடன் இருந்த அவனைப் பார்க்கும்போது, இரு பெரும் சிகரங்களைக் கொண்ட மந்தர மலையைப் பார்ப்பது போல இருந்தது.

     இளஞ்சூரியனின் நிறத்தில் காதுகளில் குண்டலங்களை அணிந்திருந்த அவன், சிவந்த தளிருடனும், பூக்களுடனும் இருக்கும் இரு அசோக மரங்கள் வளர்ந்திருக்கும் ஒரு மலையைப் போல இருந்தான்.

     கற்பக மரத்தைப் போன்றும், வசந்த காலமே வடிவெடுத்து வந்தவன் போன்றும் அவன் இருந்தாலும், அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாலும் மயான பூமியில் கட்டப்படும் கட்டிடத்தைப் போல, அச்சுறுத்தும் வண்ணம் இருந்தான்.

     கோபத்தில் சிவந்த கண்களுடன் இருந்த அவன், ஒரு பாம்பின் சீற்றத்துடன், பெரும் மூச்சுக்களை விட்ட வண்ணம் விதேஹ மன்னரின் மகளான சீதையைப் பார்த்துப் பேசலானான்.

     “ஒரு பொருளற்ற தவறான கொள்கையை நீ பின்பற்றிக்கொண்டிருக்கிறாய்! எவ்விதம் உதிக்கும் சூரியன், அதிகாலை நேரத்தை விரட்டி அழிப்பானோ, அவ்விதமே உன்னை நான் அழித்து விடுகிறேன்!”

     பகைவர்களை அச்சத்தில் நடுங்க வைக்கும் அரக்கர்குல வேந்தனான இராவணன், மிதிலையின் குமாரியான சீதையிடம் இவ்விதம் சொல்லி விட்டு, அங்கிருந்த பயங்கரமான தோற்றம் கொண்டிருந்த அரக்கியரைப் பார்த்தான்.

     அங்கிருந்தவர்களில் ஒருத்திக்கு ஒரு கண்ணும், இன்னொருத்திக்கு ஒரு காதும், மற்றொருத்திக்கு காதுகள் மறைக்கப்பட்டும் இருந்தன. பசுவின் காதுகளையும், யானையின் காதுகளையும், மிக நீண்ட காதுகளையும் கொண்டவர்களும், காதே இல்லாதவர்களும் இருந்தனர்.

     யானையின் காலைப் போல ஒரு கால் கொண்டிருந்தவளும், குதிரையின் குளம்பையொத்த கால்களைக் கொண்டிருந்தவளும் இருந்தனர்.  பசுவின் காலைக் கொண்டிருந்த ஒருவளும், கால்களின் முடி வளர்ந்திருந்த ஒருவளும் இருந்தனர்.  ஒரு கண்ணும், ஒரு காலும், அகன்ற பாதங்களையும் கொண்டவர்களும், காலே இல்லாதவர்களும் அவர்களுள் இருந்தனர்.

     நீண்ட கழுத்தையும், மிகப் பெரிய தலையையும் கொண்டவர்களும், பெருத்த மார்பகங்களையும், பெருத்த வயிற்றைக் கொண்டிருந்தவர்களும் அங்கிருந்தனர்.  பெரிய முகத்தில் பெரிய பெரிய கண்களும், வெளியே நீட்டிக் கொண்டிருக்கும் நாக்கையும் கொண்டும் சிலர் இருந்தனர்.  சிலர் மூக்கே இல்லாமல் இருந்தனர்.  சிங்க முகமும், பசுவின் முகமும், பன்றியின் முகமும் கொண்டு சிலர் இருந்தனர்.

     இவர்களையெல்லாம் பார்த்து இராவணன், “அரக்கியரே! நீங்கள் அனைவரும் சேர்ந்து எவ்வாறேனும் முயற்சி செய்து, ஜனக குமாரியான சீதை, என்னிடம் காதல் கொண்டு வருமாறு செய்யவேண்டும்! சீதைக்கு விருப்பமான முறையிலோ அல்லது அவளை வருத்தியோ, அல்லது சாம, பேத, தண்டங்களின் வழியிலோ அவளை என் வசம் வரச் செய்யுங்கள்!” என்றான்.

     இவ்விதம் காமத்தின் வேகத்திலும், கோபத்தின் வேகத்திலும் வசப்பட்டிருந்த அரக்கர் குல வேந்தனான இராவணன், அந்த அரக்கிகளிடம் மேற்கண்டவாறு ஆணைகளை மீண்டும் மீண்டும் இட்டுவிட்டு சீதையைப் பார்த்து கர்ஜித்தான்.

     அப்பொழுது விரைந்து வந்த தான்யமாலினி என்றழைக்கப்படும் அரக்கி, இராவணனை நெருங்கி, அவனை அணைத்தவாறு இவ்விதம் பேசினாள்.

     “அரக்கர் கோமானே! நீங்கள் என்னுடன் களித்திருங்கள்! நிறம் வெளுத்து, பரிதாபமாய்க் காட்சியளிக்கும் இந்த மானுடப் பெண்ணால் உங்களுக்கு என்ன மகிழ்ச்சி கிடைத்து விடும்?”

     “பேரரசே! உங்களது வலிமை மிக்க தோள்கள் மூலம் நீங்கள் பெற்றுள்ள இந்த சுக போகங்களை அனுபவிக்கும் வாய்ப்பை, தேவர்களில் சிறந்தவரான பிரம்மா இந்தப் பெண்ணுக்கு அளிக்கவில்லை என்றே தோன்றுகிறது!”

     “அரசே! காதல் வயப்படாத பெண்ணிடம் ஆசை கொள்பவனுக்கு அந்தத் தாகம் தணிவதில்லை.  ஆனால், தன்னிடம் அன்பு கொள்ளும் பெண்ணிடம் ஆசை கொள்பவனுக்கு மிகச் சிறந்த இன்பம் கிட்டும்!”

     இவ்விதம் சொல்லி இராவணனை வேறு புறம் திருப்பினாள் அந்த அரக்கி.  இதைக் கேட்ட, மேகம் போன்ற நிறத்திலிருந்த பலசாலியான  இராவணன்,  பலமாகச் சிரித்துக் கொண்டே தன் மாளிகையை நோக்கிச் சென்றான்.

     அசோக வனத்திலிருந்து வெளியேறிய பத்துத் தலையுடைய இராவணன், நிலமதிர நடந்து, மதிய நேரத்துச் சூரியனின் ஒளி போல பிரகாசிக்கும் தனது மாளிகையில் நுழைந்தான்.

     அதே சமயம், தேவ, கந்தர்வ, நாக கன்னிகைகள் இராவணனைச் சூழ்ந்த வண்ணம் அந்த மாளிகைக்குள் நுழைந்தனர்.

     அறத்தின் வழி நிற்பவளும், நிலைத்த மனத்தையும் உடையவளுமான மிதிலை குமாரியான சீதையை இவ்விதமாக அச்சுறுத்திய இராவணன், காதல் மோகத்துடனேயே தன் மாளிகையில் நுழைந்தான்.

 

                       இருபத்திரண்டாவது ஸர்கம் நிறைவு.

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். இருபத்தியொன்றாவது ஸர்கம்

                   ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                          இருபத்தியொன்றாவது ஸர்கம்.




 

     அந்தக் கொடூர அரக்கனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட சீதை, மிகவும் துயருற்று , வருத்தத்துடன் மெதுவாகப் பதில் சொல்லத்தொடங்கினாள்.

     அழகிய உடல் அங்கங்களைக் கொண்டவளான சீதை, துயர மிகுதியினால் வந்த அழுகையால் விசும்பிக்கொண்டே, தன் கணவனான ஸ்ரீராமனை நினைத்தாள்.

     அழகிய புன்னகை கொண்ட முகத்தினளான சீதை, தனக்கும் இராவணனுக்கும் இடையே ஒரு புல்லினைக் கிள்ளிப் போட்டுவிட்டு, “நீ என் மேல் வைத்திருக்கும் கவனத்தை விட்டுவிட்டு, உன்னுடைய மனைவிகளிடம் அன்பைச் செலுத்துவாயாக!” என்றாள்.

     மேலும் அவள் இவ்விதம் சொல்லத் தொடங்கினாள்.

     “பாவம் செய்தவன் எவ்விதம் நற்கதியை விரும்ப முடியாதோ, அது போல நீயும் என்னை விரும்ப முடியாது.  கணவனிடம் மட்டுமே அன்பு செலுத்தக்கூடிய கற்புடைய பெண்கள் செய்யத்தகாத காரியத்தை நான் ஒரு பொழுதும் செய்ய முடியாது!”

     “ஏனென்றால் நான் ஒரு குலப்பெருமை மிக்க குடும்பத்தில் பிறந்து, இன்னொரு சிறப்புமிக்க குடும்பத்தில் வாழ்க்கைப்பட்டுள்ளேன்!”

     இவ்விதம் சொல்லிய விதேக குமாரியான சீதை, இராவணனுக்கு முதுகைக் காட்டியபடி திரும்பி நின்று கொண்டு, “இராவணா! நான் கற்புடையவள். மற்றும் அடுத்தவர் மனைவி!  நான் உனக்கு மனைவியாக முடியாது!” என்றாள்.

     மேலும் அவள் இவ்விதம் சொல்லத் தொடங்கினாள்.

     “இரவு நேரத்தில் நடமாடும் இராவணா! நீ அறத்தின் வழி நின்று, அற வழி நடப்போரின் நற்செயல்களின் வழி செல்வாயாக!  உனது மனைவிமார்களை நீ காப்பாற்றுவதைப் போலவே, பிறரது மனைவியருக்கும் பாதுகாப்பாய் இருக்க வேண்டும்!”

     “உன்னை நீ மதிப்பு மிக்கவனாக ஆக்கிக்கொண்டு, உன்னுடைய மனைவியருடன் மட்டுமே வாழ்ந்திடுவாயாக!  யார் தன்னுடைய மனைவியருடன் திருப்தியுறாதவராய், நிலையற்ற மனதுடன், பிறன்மனை நோக்குபவராய் இருக்கின்றாரோ, அவரை மற்றவருடைய மனைவியர் அவமதித்து இழிநிலைக்குத் தள்ளி விடுவார்கள்!”

     “இங்கு அறவழி நிற்பவர் யாருமே இல்லையா? இல்லை, அவர்கள் இருந்தும், அவர்கள் சொல்படி நீ நடப்பதில்லையா? அதனால் தான், உன்னுடைய புத்தி இவ்விதம் ஒரு மோசமான மற்றும் அறமற்ற செயலில்  ஈடுபடுகிறதோ?”

     “அல்லது, மதிநுட்பம் நிறைந்த பெரிய மனிதர்கள், உனது நன்மை எதுவென்று உரைத்த போதும், அவற்றை ஒரு பொருட்டாய் மதியாது, அரக்கர்களின் அழிவிற்காக இத்தகைய செயலில் ஈடுபட்டுள்ளாயா?”

     “அறிவற்ற மனதுடன், அறமற்ற செயல்களில் ஈடுபடும் அரசனின் ஒவ்வாத நடத்தையால், மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்த அரசுகளும், நகரங்களும் அழிந்து போவது நிச்சயம்!”

     “அது போலவே, வைர வைடூரியங்கள் நிறைந்து அளவற்ற செல்வங்களால் நிறைந்திருக்கும் இந்த இலங்கை மாநகரமானது, உன் ஒருவனது குற்றத்தால் விரைவில் அழிந்துவிடும்!”

     “ஓ இராவணா! தொலை நோக்கு இல்லாத ஒருவன், எப்பொழுது தனது கெட்ட நடவடிக்கைகளால் கொல்லப் படுகின்றானோ, அப்பொழுது, உலகில் வாழும் அத்துனை உயிரினங்களும் மகிழ்ச்சியடைகின்றன!”

     “அது போலவே, நீ யாருக்கெல்லாம் துன்பம் அளித்தாயோ, அவர்கள் உன்னை, பாவம் செய்தவன் என்று தூற்றுவார்கள்.  மேலும், “இந்தக் கொடியவனுக்கு இவ்விதம் நேர்ந்தது மிகவும் நல்லது” என்று கூறி மகிழ்ச்சியுறுவார்கள்!”

     “சூரியனிடமிருந்து எவ்விதம் ஒளியினைப் பிரிக்க இயலாதோ, அது போல என்னையும் ஸ்ரீராகவனிடமிருந்து பிரிக்க இயலாது.  சுகபோகங்கள், செல்வங்கள் போன்றவற்றின் மீது ஆசை காட்டி, என்னைக் கவர முடியாது!”

     “உலகைக் காக்கும் கடவுளான ஸ்ரீராமனின் தோள்களில் சாய்ந்திருந்த நான், எவ்விதம் மற்றொரு தோளில் தலை சாய்க்க முடியும்?”

     “தன்னை உணர்ந்தறிந்த, கடுமையான விரதங்கள் மேற்கொள்ளும் அந்தணர்க்கு எவ்விதம் வேதம் முதலான படிப்புக்கள் உரித்தானவையோ, அவ்விதமே உலகத்தின் தலைவனான ஸ்ரீராமனுக்கு மட்டுமே நான் உரித்தானவள்!”

     “காட்டில் தனித்து வாடும் பெண் யானையை எவ்விதம் அதனுடைய துணையான ஆண் யானையுடன் சேர்த்து விடுவார்களோ, அது போலவே பிரிவுத் துயரில் இருக்கும் என்னை, ஸ்ரீராமனோடு நீ சேர்த்துவிடுவதே தகுந்த செயலாகும்!”

     “நீ சுகமாக, மரணத்திலிருந்து தப்பி வாழ வேண்டுமென விரும்புவாயானால், ஆண்களுள் தன்னிகரில்லாத ஸ்ரீராமனுடன் நட்பு கொள்வதே சிறந்த செயலாகும்!”

     “அனைத்து விதமான அறங்களை அறிந்தவனும், தன்னிடம் அடைக்கலம் வந்தவர்களைக் கருணையுடன் காப்பவனுமான ஸ்ரீராமனிடம் நீ நட்புடன் இருந்தால் மட்டுமே உயிர் வாழ்வது சாத்தியமாகும்!”

     “அடைக்கலம் வந்தவர்களை அருளுடன் காக்கும் ஸ்ரீராமனின் அடிபணிந்து அவரை மகிழ்விப்பாயாக! தூய்மையான உள்ளத்துடன் என்னை ஸ்ரீராமனிடம் திருப்பி அனுப்பிவிடு!”

     “இரகு வம்சத்தின் மிகச் சிறந்தவரான ஸ்ரீராமனிடம் என்னைத் திரும்பத் தந்து விடுவதே உனக்கு நன்மை பயக்கும்! இல்லாவிடில், இராவணா! உன் மோசமான நடத்தையால் நீ கடும் விளைவுகளைச் சந்திக்க நேரிடும்!”

     “இந்திரனால் வீசப்பட்ட வஜ்ராயுதம் ஒருக்கால் உன்னைத் தாக்காமல் விட்டு விடலாம்! எமனும் உன்னை நெடு நாட்கள் கொண்டு போகாமல் விட்டு விடலாம்! ஆனால், உலகத்தின் நாயகனான ஸ்ரீராமனின் கோபம் ஒருக்காலும் உன்னைச் சும்மா விடாது!”

     “இந்திரனால் ஏவப்படும் வஜ்ராயுதத்தால் எழும் கடும் ஓசை போல, ஸ்ரீராமனது வில்லினுடைய நாணின் ஓசையை நீ கேட்க நேரிடும்!”

     “ஸ்ரீராமன் மற்றும் இலக்குமணனின் பெயர் பொறிக்கப்பட்ட அம்புகள், ஒன்றிணைந்து, நெருப்பைக் கக்கும் பாம்புகள் போல இங்கு வந்து விழப்போகின்றன!”

     “அரக்கர்களை அழிப்பதற்காக இந்த நகரத்தின் மீது வந்து விழும் கழுகின் இறகு பூண்ட அம்புகள், அவை விழாத இடங்களே இல்லை என்று சொல்லும் வண்ணம், எல்லா இடங்களையும் நிறைத்து விடப் போவதில் சிறிதும் ஐயமில்லை!”

     “கருடன் எவ்விதம் பாம்புகளைக் கொன்றழிப்பானோ, அது போல, ஸ்ரீராமன், பாம்புகள் போன்ற அரக்கர்களை கருடனாக மாறி அழித்தொழிப்பார்!”

     “மஹா விஷ்ணு, எவ்விதம் தன் மூன்றடிகளால், அரக்கர்களின் செல்வம் முழுவதையும் மீட்டுக் கொண்டாரோ, அது போலவே, பகைவர்களை அழிப்பதில் வல்லவரான என் கணவர், என்னை இங்கிருந்து மீட்டுச் செல்வார்.”

     “ஓ அரக்கனே! ஜனஸ்தானத்தில் எல்லா அரக்கர்களும் அழிக்கப்பட்டு, உனக்குப் போரில் ஈடுபட  வேறெந்த வழியும் இல்லாததால், இவ்விதமான தீய செயலை நீ செய்திருக்கின்றாய்!”

     “இழிந்தவனே! ஆண் சிங்கங்கள் போன்ற சகோதரர்கள் இருவரும் இல்லாத சமயத்தில், குடிலில் தனியாக இருந்த என்னை, நீ அபகரித்து வந்தாய்!”

    “இரண்டு புலிகளின் முன்னே நிற்பதற்குக் கூட எவ்விதம் ஒரு நாயினால் முடியாதோ, அது போல இராம இலக்குமனர்களின் பார்வையை உன்னால் எதிர்கொள்ள இயலாது!”

     “இரண்டு கைகளையுடைய இந்திரனால், விருத்தாசுரனின் மீதமிருந்த ஒரு கைக்கு எவ்விதம் அழிவு ஏற்பட்டதோ, அது போல, போர்க்களத்தில், இராம, இலக்குமனராகிய இருவர் முன்னே உன்னால் வெற்றி பெற இயலாது!”

     “எவ்விதம் சூரியனின் கிரணங்கள், தண்ணீரை ஆவியாக்கிவிடுமோ, அது போலவே, இராம இலக்குமணரின் அம்புகள் உன் உயிரை உறிஞ்சி விடப்போகின்றன!”

      “தன் ஆயுட்காலம் முடிந்த பெரிய மரமானது, பெரிய இடியிலிருந்த தப்ப முடியாமல் எரிந்து அழிந்துவிடும்.  அதுபோலவே, நீ ஸ்ரீராமனுக்குப் பயந்து, குபேரனுடைய இருப்பிடமான கைலாய மலைக்குச் சென்று ஒளிந்து கொண்டாலும், அல்லது வருணனுடைய அரசவையில் சென்று தஞ்சம் புகுந்தாலும், தசரத குமாரனாகிய ஸ்ரீராமனின் அம்புகளால் உன் உயிர் போகப்போவதில் சிறிதும் ஐயமில்லை!”

 

                                        இருபத்தியொன்றாவது ஸர்கம் நிறைவு

Monday, June 12, 2023

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். இருபதாவது ஸர்கம்

 

               ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                                     இருபதாவது ஸர்கம் 




     ஒரு பெண் துறவியைப் போலிருந்த சீதை, அரக்கியரால் சூழப்பட்டு பெரும் துன்பத்தில் இருந்த நிலையில், இராவணன், அவளைப் பார்த்து, தன் மனத்தினுள் இருக்கும் ஆசைகளை வெளிப்படுத்தும் வண்ணம் இனிய வார்த்தைகளை இவ்விதம் பேசினான்.

     “யானையின் துதிக்கை போன்ற துடைகளைக் கொண்ட சீதையே! நீ என்னைக் கண்டதும் உன் கைகளால் உன் மார்பகங்களையும், வயிற்றுப்பகுதிகளையும் மறைத்துக் கொள்வதைப் பார்க்கும்போது, அச்சத்தால், நீ, என்னிடம் இருந்து உன்னை மறைத்துக்கொள்ள நினைக்கின்றாய் என்று தோன்றுகிறது!”

     “அழகிய விழிகளையுடைய சீதையே! நான் உன்னை விரும்புகிறேன்.  இந்த பிரபஞ்சமே கொண்டாடும் உடலழகைக் கொண்ட அன்புக்குரியவளே! என்னை மதித்து என் வேண்டுகோளை ஏற்றுக்கொள்!”

     “சீதையே! என்னைத் தவிர, இந்த இடத்தில் வேறு மனிதர்களோ, அல்லது நினைத்தபடி வடிவம் கொள்ளத்தக்க வேறு அரக்கரோ, எவருமில்லை.  ஆகவே, உனக்கு உண்டான அச்சத்தைப் போக்கிக் கொள்ள வேண்டும்!”

     “ஓ! அச்சம் கொண்டிருக்கும் பெண்ணே! பிறர் வீட்டுப் பெண்களிடம் செல்வதும், அவர்களைக் கட்டாயப்படுத்தி அபகரித்து வருவதும், அரக்கர்களின் இயல்பான செயலாகும், அவர்களுக்கு அதுவே அறமுமாகும்! இதில் சந்தேகம் இல்லை!”

     “மிதிலை குமாரியே! இந்த நிலையிலும், நீ என்னை விரும்பாத வரை, நான் உன்னைத் தொட மாட்டேன்.  என்னுடைய மனதில் காம தேவன் எவ்வளவு மோகத்தை உண்டாக்கினாலும், நான் கவலைப் பட மாட்டேன்!”

     “தேவி! இந்த விஷயத்தில், நீ அச்சம் கொள்ளத் தேவையில்லை.  அன்பிற்குரியவளே! என்னை நம்பி, என்னிடம் உண்மையான அன்பைச் செலுத்து! இது போலத் துயரத்தில் மூழ்கி இருக்காதே!”

     “ஒற்றைத் தலைப்பின்னலுடன், தரையில் படுத்துறங்கி, கவலையில் மூழ்கி, அழுக்கான உடைகளுடன், தகுதியற்ற நேரங்களில் உண்ணா நோன்பு இருப்பது உனக்கு ஏற்புடைய செயலல்ல!”

       “மிதிலையின் குமாரியே! என்னை நீ ஏற்றுக்கொண்டால், பல வண்ண மாலைகள், மிகச் சிறந்த சந்தனம் மற்றும் அகில் போன்ற நறுமணப் பொருட்கள், விலையுயர்ந்த பல வண்ணப் பட்டாடைகள், பலவிதமான அணிகலன்கள், மிகச் சிறந்த பானங்கள், படுக்கைகள், இருக்கைகள் இவையாவும் உனக்குக் கிடைக்கும்.  ஆடலும், பாடலும், இசைக்கருவிகளின் இன்னிசையும் உனக்குச் சொந்தமாகும்!”

     “ஹே சீதையே! நீ பெண்களுள் உயர்ந்த மாணிக்கம் போன்றவள்!  இவ்விதம் எளிமையான தோற்றத்தில் இருக்காதே! அழகியே! உன்னுடைய அங்கங்களில் விதவிதமான நகைகளை அணிந்துகொள்! என்னை அடையப்போகும் நீ, பலவிதமான அலங்காரங்களிலிருந்து எவ்விதம் விலகியிருக்க இயலும்? (எவ்விதம் இவற்றை வெறுக்க இயலும்?)”

     “உன்னுடைய புத்தம் புதிய இளமையானது, வீணே கழிந்து கொண்டுள்ளது.  நதியின் வழிச் செல்லும் நீரோட்டம் போல, கழிந்தது, திரும்பி வர இயலாது!”

     “அழகிய பெண்ணே! இந்த உலகத்தைப் படைத்த அந்த பிரம்மா, உன் வடிவத்தை உருவாக்கிய பிறகு, தன் படைக்கும் தொழிலையே விட்டு விட்டான் போலும்.  ஏனென்றால், உன் அழகிற்கு இணையான வேறொரு பெண் எங்குமே இல்லை!”

     “விதேஹ நாட்டின் அரச குமாரியே! உடலழகிலும், இளமையிலும் இணையற்று விளங்கும் உன்னைப் பார்த்தபின், எந்த ஆண்மகனும், அவன்  அந்த பிரம்மாவாகவே இருந்த போதிலும், மனம் பிறழாமல் இருக்க முடியுமா?

     “முழு நிலவினைப் போன்ற அழகிய முகம் கொண்டவளே! உன்னுடைய உடலின் எந்தவொரு பகுதியைப் பார்த்தாலும், என் கண்கள், அந்த இடத்திலேயே நிலை கொண்டு விடுகின்றனவே!”

     “மிதிலையின் குமாரியே! நீ என்னுடைய மனைவியாகி விடு! கணவன் பால் கொண்ட அன்பை விட்டு விடு! எனது அரண்மனையில் ஏராளமான அழகிய ராணியர் இருக்கின்றனர்.  உன்னை அவர்களுக்கெல்லாம் அரசியாக, பட்டத்தரசி ஆக்கிவிடுகிறேன்!”

     “அச்சத்தில் இருக்கும் பெண்ணே! நான் பல இடங்களில் போரிட்டு, கவர்ந்து வந்த அனைந்து விலையுயர்ந்த இரத்தினங்களும் உனக்குச் சொந்தமானவையாகும்.  இந்த மாபெரும் தேசத்தையே உனக்குக் காணிக்கையாக்குகிறேன்!”

     “அழகிய பெண்ணே! உன்னுடைய மகிழ்விற்காக வேண்டி, பல்வேறு அழகிய நகரங்களைக் கொண்ட இந்த உலகத்தை வெற்றி கொண்டு, அதை, ஜனக மகாராஜாவின் கரங்களில், ஒப்படைத்து விடுகிறேன்!”

     “இந்த உலகத்தில், என்னை எதிர்க்கக்கூடிய எந்தவொரு ஆண்மகனையும் நான் பார்த்ததில்லை.  போர்க்களத்தில், என்னுடைய வீரத்திற்குப் பதில் சொல்லக் கூடியவர்கள் யாருமில்லை என்பதை நீ உணரவேண்டும்!”

     “பல தேவ, அசுரர்களின் கொடிகளை நான் போரில் முறித்து வீழ்த்தியுள்ளேன்.  அவர்கள் அனைவரும் போரில் என்னை எதிர் கொள்ள முடியாமல், புறமுதுகிட்டு ஓடியுள்ளனர்.”

     “நீ என்னை ஏற்றுக்கொள்! நீ மிகவும் சிறந்த முறையில் இன்று அலங்கரிக்கப்படுவாய்! உன்னுடைய உடலில் மின்னக்கூடிய நகைகள் பூட்டப்படட்டும்! ஓ அழகிய பெண்ணே! நீ நல்ல முறையில் அலங்கரித்துக் கொண்டிருப்பதை நான் கண்டு இன்புற வேண்டும்.”

     “ஓ அச்சம் கொண்டவளே! உன்னுடைய ஆசைப்படி வித விதமான வசதிகளை அனுபவிப்பாயாக! மிகச் சிறந்த பானங்களை அருந்திக் களிப்பாயாக! உன்னுடைய மனம் திருப்தியுறும் வண்ணம் நிலங்களையும் செல்வங்களையும் தானம் கொடுப்பாயாக!”

     “என் மீது நம்பிக்கை கொண்டு என்னுடன் மகிழ்வாய் இரு! அச்சமின்றி தைரியத்துடன் எனக்கு நீ ஆணையிடலாம்.  நீ என்னுடன் உல்லாசமாய் இருப்பதைக் காணும் உனது சுற்றத்தாரும் மகிழ்ச்சியுறுவர்!”

     “ஓ புகழுடைய பெண்ணே! நீ என்னுடைய பெரு வளத்தையும், செல்வச் செழிப்பையும், பெரும் புகழையும் பார்!  அழகானவளே! மரவுரி தரித்த ராமனை அடைந்து நீ என்ன செய்வாய்?”

     “வெற்றியின் மீதான நம்பிக்கையை இழந்து விட்ட இராமன், செல்வங்களை இழந்து, காடுகளில் அலைந்து கொண்டிருக்கின்றான்.  பல விதமான கடும் விரதங்களைக் கடைப்பிடித்து, மண்தரையில் உறக்கம் கொள்கிறான்.  எனக்கென்னவோ, இராமன் உயிருடன் இருக்கிறானோ, இல்லையோ என்ற ஐயமே உள்ளது!”

     “ஓ விதேக குமாரியே! கரு மேகங்கள் சூழ்ந்துள்ள நிலவினை எவ்விதம் வானில் பறக்கும் கொக்குகள் கூட காண இயலாதோ, அது போல, இராமன் உன்னை அடைவதென்பதும் காண்பதென்பதும் இயலாது!”

     “ஹிரண்யகசிபு, இந்திரனால் கவர்ந்து செல்லப்பட்ட கீர்த்தியென்னும் தனது மனைவியை மீட்டுக் கொண்டது போல, என் வசமிருக்கும் உன்னை இராமனால் மீட்க இயலாது!” (இதுவே கீதாபிரஸ், அனந்தராம தீக்ஷிதர், மற்றும், பாலக்காடு தர்மாலயா பதிப்புகளில் உள்ளது. ஐஐடி ன் பதிப்பில் , ‘ஹிரண்ய கசிபு, இந்திரனால் கவர்ந்து செல்லப்பட்ட தனது புகழை மீட்டுக்கொண்டது போல’ என்று உள்ளது)

     “மனதைக் கொள்ளை கொள்ளும் உன்னுடைய புன்சிரிப்பு, உன்னுடைய அழகிய பல் வரிசை, உன்னுடைய காந்தம் போன்று கவர்ந்திழுக்கும் கண்கள் ஆகியவை, கருடன் நாகப் பாம்பை கவர்ந்திழுப்பது போல எனது மனதைக் கொள்ளை கொள்கின்றன!”

     “மெலிந்த தேகத்துடன், உடலில் எந்தவித அணிகலன்களும்  அணியாது, கிழிந்த பட்டாடையுடன் இருக்கும் உன்னைப் பார்த்தது முதல், எனது மனைவியர் மீது என் மனம் ஈடுபாடு கொள்ளவில்லை!”

     “ஓ ஜனகனின் குமாரியே! என்னுடைய அந்தப்புரத்தில் வசிக்கும் மிகச் சிறந்த ராணியர் அனைவருக்கும் நீ தலைவியாகிவிடு!”

     “அழகிய கரும் கூந்தலையுடைய பெண்ணே! தேவலோக அப்சரஸ்கள் திருமகளுக்குப் பணிவிடை செய்வது போல, என்னிடம் உள்ள, மூவுலகிலும் மிகச்சிறந்த பெண்கள் உனக்குப் பணிவிடை செய்வார்கள்!”

     “பெருத்த புட்டங்களையும், அழகிய புருவங்களையும் உடைய பெண்ணே! குபேரனுடைய வைர வைடூரியங்கள் அடங்கிய அனைத்து செல்வங்களையும், அனைத்து உலகங்களையும் என்னுடன் சேர்ந்து அனுபவிப்பாயாக!”

     “ஓ தேவீ! என்னுடைய தவ வலிமை, உடல் வலிமை, பெரும் வீரம், செல்வம், அறிவாற்றல் மற்றும் புகழ் யாவற்றுக்கும் இராமனால் ஈடு கொடுக்க முடியாது!”

     “ஓ மகிழ்ச்சியைத் தருபவளே! மிகவும் ருசி மிக்க பானங்களை அருந்தி, கேளிக்கை விளையாட்டுக்களில் ஈடுபடுவாய்!  உனக்குச் செல்வக் குவியலையும், வேண்டிய பூமிகளையும் அன்பளிப்பாகத் தருகிறேன்!  அழகியே! என்னுடன் வேடிக்கைக் களியாட்டங்களில் ஈடுபட்டு, மகிழ்ச்சி அடைவாயாக! உன்னுடைய உற்றார் உறவினரும் உன்னுடன் இணைந்து இந்தச் செல்வங்களை அனுபவிக்கட்டும்.!”

     “ஓ அச்சம் கொள்ளும் அழகிய பெண்ணே! நீ குறையற்ற பொன்னாலான நகைகளை அணிந்து கொண்டு, பூத்துக் குலுங்கும் மரக்கிளைகளும், அவற்றைச் சுற்றிவரும் வண்டுகளும் நிறைந்த காடுகள் வளர்ந்துள்ள கடற்கரைகளில் என்னுடன் சேர்ந்து விளையாடி மகிழ்வாயாக!”

 

                                     இருபதாவது ஸர்கம் நிறைவு.

Friday, May 19, 2023

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். பத்தொன்பதாவது ஸர்கம்.

 

                ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

 

                               பத்தொன்பதாவது ஸர்கம்.


 

     உடலெங்கும் பல விதமான நகையலங்காரங்களுடனும், அழகுபடுத்தப்பட்ட வாலிப மிடுக்குடனும், தன்னை நோக்கி வந்த அரக்கர் இனத் தலைவனான இராவணனைப் பார்த்ததும், மாசுமருவற்ற அழகியான சீதை, ஊழிக்காற்றில் அல்லாடும் வாழைச்செடியினைப் போல அச்சத்தில் விதிர்த்து நின்றாள்.

     அகன்ற விழிகளையும், மிக அழகிய உடலழகையும் கொண்டிருந்த சீதை, தன் துடைகளால் வயிற்றுப் பகுதியையும், கைகளால் மார்பகங்களையும் மறைத்துக் கொண்டு அழத்தொடங்கினாள்.

     அரக்கியரின் கடுங்காவலில் இருந்த சீதை, மெலிந்தும், துயரத்துடனும் இருந்தாள்.  சுழற்காற்றில் சிதைந்து, கடலில் மூழ்கும் கப்பலைப் போலப் பெருந்துயரத்தில் இருந்த சீதையை, பத்துத் தலைகளைக் கொண்டிருந்த இராவணன் பார்த்தான்.  மரத்திலிருந்து முறிந்து தரையில் தனியே விழுந்து கிடக்கும் மரக் கிளையைப் போல சீதை வெட்ட வெளியில் அமர்ந்திருந்தாள். ஒரு கடுமையான விரதம் பூண்டவள் போன்று சீதை அமர்ந்திருந்தாள்.

     வாசனைப் பொருட்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டிய சீதையின் மேனியெங்கும் புழுதி படர்ந்திருந்தது.  எல்லாவிதமான அலங்காரங்களுக்கும் ஏற்புடையவளான சீதை, எந்தவிதமான அலங்காரமும் இல்லாதிருந்தாள்.  தாமரைப் பூவைச் சுமந்துகொண்டு அழகுடன் விளங்கும் தாமரைத் தண்டானது, சேற்றில் மூழ்கி அழுக்குடன் விளங்குவது போல சீதையின் நிலை இருந்தது.

     சீதை, உறுதியான எண்ணங்களைக் குதிரைகளாகப் பூட்டிய மனோரதத்தில், தன்னை அறிந்த ஞானியான, ராஜசிங்கம் போன்ற ஸ்ரீராமனை நோக்கிச் செல்வது  போல இருந்தாள்.

     வெளிறிய உடலுடனும், ஸ்ரீஇராமனைப் பிரிந்த பிரிவாற்றாமையுடனும், துயரத்துடனும் தனிமையில் அழுதபடி, ஸ்ரீஇராமனைத் தியானித்தபடியே இருந்தாள்.  தன் கணவனின் எண்ணம் அறிந்து நடக்கும் ஸ்ரீராமனின் மனைவியான சீதையின் துயரத்திற்கு முடிவில்லையோ என்று தோன்றியது.

     தன்னைச் சுருட்டிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்த சீதை, நாகங்களின் அரசி போலவும், புகைந்து கொண்டிருக்கும் வால் நட்சத்திரத்தால் மறைக்கப்பட்ட ரோகிணி நட்சத்திரத்தைப் போலவும் காணப்பட்டாள்.    

     உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்து, தர்ம சிந்தனையும், நல்ல உயர்ந்த பழக்க வழக்கங்களும் கொண்ட குலத்தில் நல்ல முறையில் மணம் முடித்துச் சென்றிருந்தாலும், சீதையின் தற்போதைய நிலை, ஒரு இழிகுலத்தின் பிறந்த பெண்ணின் நிலையைப் போல இருந்தது.

     நலிவடைந்த பெரும் புகழ், மதிக்கப்படாத ஈடுபாடு, வீழ்ச்சியடைந்த புத்தி, உடைந்துபோன நம்பிக்கை, அழிந்துபட்ட எதிர்காலம், மதிக்கப்படாத அரசாணை, ஊழிக்காலத்தில் எரியும் திசைகள், தடைப்பட்டுப்போன இறைவனின் பூஜை, கிரகணத்தால் பீடிக்கப்பட்ட நிலவு உதித்திருக்கும் இரவு, பனியினால் பாழ்பட்ட தாமரை, படைத்தலைவனை இழந்த சேனை, கடும் குளிரினால் மறைந்து போன ஒளி, உலர்ந்து போன கொடி, அசுத்தமானவர்களைத் தொட்டுவிட்ட வேதியர், தீ அணைந்து போன மரக்குச்சி ஆகியன போன்ற மோசமான நிலையில் சீதையின் நிலை இருந்தது.

     மதம் பிடித்த யானையின் துதிக்கையால் அலைக்கழிக்கப்பட்டு, இலைகளும், கொடிகளும், தாமரைப் பூக்களும் சிதறியடிக்கப்பட்ட தாமரைக் குளம் போன்று சீதையின் நிலை ஒளியிழந்திருந்தது.

     பல இடங்களில் கால்வாய்கள் மூலம் பிரித்து விடப்பட்டதால், நீர் வற்றிப்போன நதியைப் போலவும் , வாசனைத் திரவியங்கள் ஏதும் பூசியிருக்காததால், கிருஷ்ண பக்ஷத்து இரவினைப் போலவும் ஒளி குன்றியிருந்த சீதை, கணவனின் பிரிவுத் துயரத்தில், மிகவும் கலக்கத்தில் இருந்தாள்.

     அழகிய உடலமைப்பைக் கொண்டிருந்த சீதை, விலையுயர்ந்த கற்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மாளிகையில் வசிக்க வேண்டியவள்.  ஆனால் வெயிலில் வாட்டமுற்றிருந்த அவள், பிடுங்கி எறியப்பட்ட தாமரைச் செடியைப் போல மிகவும் பரிதாபமான நிலையில் இருந்தாள்.

     கூட்டத்தின் தலைவனிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டு, கம்பத்தில் கட்டப்பட்டிருக்கும் பெண் யானையைப் போல, சீதை நெடுமூச்சு எடுத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

     ஒற்றைத் தலைப் பின்னலுடன் இருந்த சீதையைப் பார்க்கும் போது, மழைக்கால முடிவில், பெருத்து வளர்ந்திருக்கும் மரங்களில் வரிசை கொண்ட பூமியைப் போல இருந்தாள்.

     உணவு உட்கொள்ளாததால் இளைத்தும், தியானத்தாலும், பயத்தாலும் மனம் குன்றியும் இருந்த சீதை, குறைந்த உணவே உட்கொண்டும், தவம் செய்வதையே செல்வமாகக் கொண்டும் விளங்கினாள்.

     கைகளைக் குவித்துக்கொண்டு, தன் குல தெய்வங்களை வேண்டி, ரகு குல நாயகனான ஸ்ரீராமன், பதின்முக இராவணனை வதம் செய்ய வேண்டும் என்று யாசிப்பவள் போல விளங்கினாள்.     

      துயரத்தால் அழுகின்ற, குற்றமற்றவளான சீதை, அழகிய புருவங்களுடன் ஓரங்களில் சிவந்த , அகன்ற விழிகளையும் கொண்டு தன்னைக் காப்பாற்றுபவரை நான்கு பக்கங்களிலும் தேடினாள்.  ஸ்ரீராமனையே எப்பொழுதும் நினைத்துக்கொண்டிருந்த சீதையை, தனது அழிவைத் தேடிக்கொள்பவனாக, இராவணன் காமத்துடன் நெருங்கினான்.



      

                                 பத்தொன்பதாவது ஸர்கம் நிறைவு.

  10 அக்டோபர் 2026: கோவையில் டாடாபேடில் ஹரியின் வீட்டில் தங்கியிருக்கும் போது, ஸ்ரீ ஹரி வாயு ஸ்துதியினைத் தமிழ்க் கவிதை வடிவில் எழுதலாம் என்...