இது நாங்கள் குடி இருந்த கூரை வீடு. சுமார் 40 வருடங்களுக்கு முந்தைய என் நினைவுகளை வருடி , இன்று காலை இருபது நிமிடங்களில் நான் வரைந்த படம். சரியாக இருக்கின்றதா என்று என் அக்காக்கள் தான் சொல்ல வேண்டும்.Thursday, November 19, 2009
கூரை வீடு
இது நாங்கள் குடி இருந்த கூரை வீடு. சுமார் 40 வருடங்களுக்கு முந்தைய என் நினைவுகளை வருடி , இன்று காலை இருபது நிமிடங்களில் நான் வரைந்த படம். சரியாக இருக்கின்றதா என்று என் அக்காக்கள் தான் சொல்ல வேண்டும்.Wednesday, November 18, 2009
TNR வீட்டுத் திண்ணை :
எங்கள் தெருவில் முதல் வீடு TNR வீடு என்று சொன்னேன் அல்லவா. அது கௌரி மாமி வீடு . அந்த வீட்டுத திண்ணையைப்பற்றி சொல்லாமல் இருக்க முடியாது. வீட்டை ஒட்டி சுமார் ஆறு அல்லது ஏழு அடி நீளத்தில் சாலை வரை அமைந்த திண்ணை. தரையிலிருந்து மூன்று அல்லது மூன்றரை அடி உயரத்தில் இருக்கும். நீளவாக்கிலும் சாலையை ஒட்டி மடிந்த இடத்திலும் சாய்ந்து அமரும் வகையில் சிமெண்டினால் பூசப்பட்டிருக்கும். பெரும்பாலும் இங்காச்சியால்ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருக்கும் இந்தத்த்திண்ணை நாங்கள் அருகில் சென்றதுமே எங்களுக்கு கிடைத்து விடும். இங்காச்சி... மன நலம் குன்றியவர். நான் சிறுவனாக இருந்த போதே இங்காச்சிக்கு முப்பது வயதுக்கு மேல் இருக்கும். வேஷ்டியை மார்பு வரை கட்டிக்கொண்டு வீட்டு உள்ளுக்கும் வாசலுக்கும் நடந்து கொண்டிருக்கும் இங்காச்சியல் யாருக்கும் தொந்திரவு இருக்காது. பிற மனிதர்களைக் கண்டாலே வீட்டுக்குள் ஓடி விடுவார். வீட்டுக்கு யார் வந்தாலும் கோகிலா காப்பி கலந்து தா என்று திருப்பி திருப்பி சொல்லிக்கொண்டே உள்ளுக்கும் வெளிக்கும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் இங்காச்சி காலி செய்த திண்ணை பிறகு எங்களுக்கு சொந்தம். திண்ணையில் ஏறி சாய்ந்து அமர்ந்து கொண்டு எவ்வளவு கதை பேசி இருப்போம்? தெருவில் நடக்கும் கிரிக்கெட் மாட்சுக்கும் அதுதான் stadium. தைப்பூசக்காவடி வேடிக்கை பார்க்க இநத திண்ணைதான் வசதி. காவிரிக்கரைக்கு செல்லும் இறுதி யாத்திரைகளை பயத்துடன் ஒளிந்து கொண்டு பார்த்ததும் இநத திண்ணையில் தான். மாலை நேரத்து சூடு அடங்க தண்ணீர் தெளிக்கப்பட்டு ஜில்லென்று ஆக்கப்பட்டிருக்கும் திண்ணை. (பிற்காலத்தில் இநத வீட்டிலும் நாங்கள் சில காலம் குடி இருக்க நேர்ந்தது). இரவு சாப்பாட்டிற்கு அழைப்பு வரும் வரை நண்பர்களுடன் இநத திண்ணையில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தது தொடர்கதை.
எனது தாயாரின் அஸ்தியை கரைக்க நாங்கள் வேலூர் காவிரிக்கு இரண்டு மாதங்களுக்கு முன் சென்ற போது, இந்தத் திண்ணையைக் காணவில்லை. எதோ ஒரு பெட்டிக்கடை இநத இடத்தை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டிருந்தது. மனிதர்களே காணாமல் போய்விட்ட பிறகு , திண்ணை இருந்தென்ன ? போயென்ன? நினைவுகள் தான் மிச்சம்.................
Tuesday, November 17, 2009
காவேரி ரோட்டிலிருந்து மேற்கு நோக்கி பிரியும் இன்னொரு அக்ரஹாரம் . நாங்கள் குடியிருந்த கூரை வீடு இருந்த தெரு. தெருவின் ஆரம்பத்தில் வலதுபுறம் முதல் வீடு TNR வீடு. இடது புறம் அய்யர் வீட்டு பட்டி. பொதுவாக வாழைக்கு வேண்டி மூங்கில்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும். வாத நாராயண மரங்கள் இந்த பட்டியை சுற்றி இருக்கும். இந்த மரத்தின் பூக்களின் மொட்டுக்களை நீங்கள் சாப்பிட்டு இருக்கிறீர்களா? மிகவும் சுவையாக இருக்கும். நாங்கள் அதிகம் விளையாடிய இடம். பட்டியை ஒட்டி கபடி விளையாடும் மைதானம். பிறகு தொடர்ந்து வீடுகள். வலது புறம் முதல் வீடு TNR வீடு. குடுமி வைத்த ரிடயர்ட் டீச்சர் வீடு. பிறகு சிறு காலி நிலம். பிறகு அர்த்தநாரி வாத்தியார் வீடு. அடுத்து ஒரு பாழடைந்த வீடு. அச்சுப்பாட்டி குடி இருந்த வீடு. தொடர்ந்து செட்டியார் வீடு, சாமிநாத அய்யர் வீடு, அடுத்து காலி நிலம். இதை ஒட்டித்தான் நாங்கள் குடி இருந்த கூரை வீடு. இதில் இரு போர்ஷன்கள். முதல் போர்ஷன் சற்று பெரியது. இதில்தான் நாங்கள் இருந்தோம். மற்றதில் EB ல் வேலை செய்து வந்த ராமநாதன் மாமா. இதை அடுத்து காலி நிலம். இந்த இடமும் அய்யர் வீட்டு பட்டியாக செயல்படும். பட்டியை ஒட்டி சுவாமிநாத டாக்டர் வீடு. (என்னை மீண்டும் உயிர்பித்தவர்,, இதைப்பற்றி தனியாக எழுதுகிறேன். கடைசி வீடு சின்னு செட்டியார் வீடு. இந்த வீட்டு மாடியில் கல்லூரியில் வேலை செய்து வந்த botony லெக்சரர் ரவீந்திரன் சார் குடி இருந்தார். இடது புறம் பட்டியைத் தொடர்ந்து செட்டியார் வீடு, ராமண்ணா வீடு, ஜெகதீச ஐயர் வீடு. அடுத்து பர்வதம் மாமி வீடு. பிறகு அனந்தா lodge வீடு. இது பின்னாளில் பாக்கு செட்டியாரால் வாங்கப்பட்டு அவர்கள் குடி வந்தார்கள். தொடர்ந்து சிதம்பர ஐய்யர் வீடு, கம்பவுண்டர் மாமா (எனக்கு விவரம் தெரிந்த பிறகு) குடியிருந்த வீடு. கடைசி வீடு கணபதி அய்யர் வீடு. அடுத்து வாய்க்காலுக்கு செல்லும் வழி. ஒட்டி தென்னந்தோப்பு . சின்னு செட்டியாருக்கு சொந்தமானது. இதில் ஒரு பாழடைந்த கிணறு ஒன்று இருக்கும். முயல் சிங்கத்தை தள்ளிவிட்ட கிணறு போல் நீர் அதிகம் இல்லாமல் சேற்றுடன் இருக்கும். கிணற்றின் உள்ளே ஒரு கல் நீட்டிக்கொண்டிருக்கும். கண்ணாமூச்சி ஆடும் பொது அதிகம் ஒண்டிகொண்ட இடம். இதில் இறங்கி உட்கார்ந்து கொண்டால் சீக்கிரம் அவுட் ஆக தேவையில்லை. தோப்பைத்தாண்டி ராஜா வாய்க்கால். ஏப்ரல் , மே மாதம் தவிர தண்ணீர் வற்றாத வாய்க்கால்.
தொடர்வேன்....
Sunday, November 15, 2009
இது ஒரு non-seasonal பழம். சுப்பு வாத்தியாரிடம் மட்டுமே கிடைக்கும். வேலூர் காவேரி ரோட்டில் உள்ள சத்திரத்தில் குடி இருந்த சுப்பு வாத்தியார்...எனது பள்ளி/வகுப்புத்தோழன் முரளிகிருஷ்ணனின் தாத்தா......
ஒல்லியான தேகம். நல்ல உயரம். அக்கிரகாரத்துக்கு அவர்தான் கணக்கு வாத்தியார். கல் சிலேட்டை எடுத்துக்கொண்டு கணக்கு கற்றுக்கொள்ள அவரிடம் செல்வதைத்தவிர வேறு வழியில்லை. வாய்ப்பாடு ( இன்று பள்ளிக்குழந்தைகளுக்கு இது பற்றி தெரிய வாய்ப்பில்லை) அவரிடம் கற்றுக்கொண்டது பெரும்பாடு. பதினாறாம் வாய்ப்பாடுவரை ஒப்பிக்க வேண்டும். தடங்கல் வரக்கூடாது. யோசிக்கக்கூடாது. இல்லையென்றால் நிமிண்டாம்பழம் தான் பரிசு... தொடையில் கட்டை விரலையும் ஆள்காட்டி விரலையும் சேர்த்துப்பிடித்து நிமிண்ட , இரத்தம் கன்னிப்போய் ,தோல் சிவந்து , அந்த வலியில் வாய்ப்பாடு தானாக வாய் வழிந்தோடும்..
நிமிண்டாம்பழங்கள் இன்று இல்லை. ஆசிரியர்கள் மாணவர்களை கடிந்து கொண்டாலே , அவர்களின் வேலைக்கு உத்திரவாதம் இல்லை. நீதி மன்றங்கள் மாணவர்களை கண்டிக்கும் ஆசிரியர்களைத் தண்டிக்க தயாராக உள்ளன. காசுக்கு கல்வி என்று மாசுபட்ட பிறகு இந்த நிலை மாறுமா?
Saturday, November 14, 2009
கூரை வீட்டு நினைவுகள் கடல் அலையாய்மீண்டும் மீண்டும் என் தலையில் மோதிக்கொண்டிருக்கின்றன. ஒவ்வொரு விநாயகர் சதுர்த்திக்கும் வேலூர் அக்ரகார வாய்க்காலின் மறுமுனைக்கு நீந்திச்சென்று காலடி படாத இடத்தில் இருந்து களிமண் எடுத்து வந்து (இது நான் சிறிது வளர்ந்த பிறகு என் வேலை ஆனது) மரப்பலகையில் அப்பா செய்யும் பிள்ளையார். இது முதல் நாளே நடக்கும் ஒரு மரபு. எனக்கு ஓவியத்தில் ஆசை வந்தபோது எனது படங்களில் பிள்ளையாருக்கு முன்னுரிமை வந்ததற்கு இதுவே காரணமாக இருக்க்கலாம். சதுர்த்தி அன்று காலை சைக்கிள் ஹண்ட்ல் பாரின் இருபுறமும் ஒயர் கூடையை மாட்டிக்கொண்டு இலைதலை கொண்டுவர செல்வேன். காவேரிக்கு செல்லும் வழியில் பாதையின் இருபுறமும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் வடிகால் வாய்க்கால்களின் ஓரத்தில் எவ்வளவு பூக்கள். சாம இலைகளில் நீர் ஊற்றி அவை மின்னும் பாதரசமாய் இங்கும் அங்கும் ஓடி வழிவதில் எவ்வளவு நேரங்கள் கழிந்திருக்கின்றன. இது ஒவ்வொரும் வருடமும் ஒரு சடங்காகவே நடக்கும்.
ஆனால் இன்று,,,, வீட்டு தோட்டத்தில் உதிர்ந்து கிடக்கும் பவள மல்லிகைப்பூக்களை பொறுக்க மனமோ நேரமோ இல்லாமல் போய்விட்டது வேதனை. அம்மா விரிந்து இறைந்து கிடக்கும் பூக்களை முடியும் வரை சேகரித்துவிட்டு முடியாமல் என்னிடம் அந்த வேலையே செய்ய சொல்லும்போது (அதுவும் ஒரு வேண்டுகோளாகத்தான் இருக்கும் - இவ்வளவு பூக்கள் ஆண்டவனுக்கு அர்பணிக்க முடியாமல் வீணாகின்றதே என்ற அங்கலாய்ப்பும் கூட) எனக்கு வந்த சலிப்புக்கும் கோபத்திற்கும் பொருள் விளங்கவில்லை. வசதிகள் வர வர வாழ்க்கை அவசரமாய் தொலைந்து போனது.
அம்மா மூச்சடங்கி அசையாமல் வீட்டு ஹாலில் எனக்கென்ன ? என்று குளிர் பதன பெட்டியில் படுத்திருக்கும் பொது .. தோட்டத்தில் உதிர்ந்து கிடந்த பவள மல்லிகைப்பூக்களை பறித்துத்தரட்டுமா என்று நான் கதறியபோது என் அம்மா பதிலேதும் சொல்லவில்லை. போடா.. உன்னைப்பற்றி தெரியாதா என்ற அந்த புன்னகை...
வாழ்க்கையில் நாம் பெறுவதை விட தொலப்பதுதான் அதிகம். இதை உணரும் முன் காலம் கடந்து விடுகின்றதே!
காவிரிக் கரையில் அள்ளி வந்த களிமண் இன்று காசு கொடுத்தாலும் கிடப்பதில்லை..மார்கெட்டில் வாங்கி வரப்படும் பிள்ளயாருக்கு மூஞ்சூறு செய்ய க்கூட கெஞ்சி கொஞ்சம் களிமண் வாங்கி வர வேண்டியுள்ளது. பிள்ளையார் அரசியலுக்கு வந்த பிறகு பிள்ளையார் சதுர்திகள் பிள்ளையாரை அடித்து துவம்சம் செய்து அவரை வழி அனுப்புவது வாடிக்கையாகிவிட்டது..
தொடர்வேன்.....
Friday, November 13, 2009
குழந்தைப்பருவ அனுபவ இழப்புக்கள் அவனை கண்ணீர் சிந்த வைத்துள்ளது. வேலூர் கந்தசாமி கண்டர் துவக்கப்பள்ளியில் நான் பெற்ற கல்வி எனது குழந்தைகள் அவர்களது LKG முதலான படிப்புக்களில் பெற்றார்களா என்பது சந்தேகமே. கல்வியின் நோக்கம் காலப்போக்கில் மாறி விட்டதுதான் காரணமாக இருக்க முடியும். பெற்றோர்கள் தமது குழந்தைகள் கல்லுரியிலிருந்து வெளி வரும்போது நல்ல வேலையுடன் வருவதையே விரும்புகிறார்கள். இன்னும் நகரங்களில் குழந்தைகள் படிப்புடன் வேறு கலைகள் பயில்வது கூட அவர்களில் மகிழ்ச்சிக்காக என்பதும் சந்தேகமே... நான் ஆகாயத்தைப்பார்த்து ரசித்த அளவு எனது குழந்தைகள் ரசித்திருப்பர்களா? வீடு, படி இறங்கும்போதே ஆட்டோ அல்லது பள்ளி வாகனம் , பள்ளியில் மீண்டும் அந்த நான்கு சுவர்கள், .. மாலையில் மீண்டும் அதே கதை.. வானத்தப்பார்க்க ஏது நேரம்?
10 அக்டோபர் 2026: கோவையில் டாடாபேடில் ஹரியின் வீட்டில் தங்கியிருக்கும் போது, ஸ்ரீ ஹரி வாயு ஸ்துதியினைத் தமிழ்க் கவிதை வடிவில் எழுதலாம் என்...
-
10 அக்டோபர் 2026: கோவையில் டாடாபேடில் ஹரியின் வீட்டில் தங்கியிருக்கும் போது, ஸ்ரீ ஹரி வாயு ஸ்துதியினைத் தமிழ்க் கவிதை வடிவில் எழுதலாம் என்...
-
இது நாங்கள் குடி இருந்த கூரை வீடு. சுமார் 40 வருடங்களுக்கு முந்தைய என் நினைவுகளை வருடி , இன்று காலை இருபது நிமிடங்களில் நான் வரைந்த படம். ச...
-
அன்புள்ள கீதாவிற்கு, சித்தப்பாவைப்பற்றி உன் blog படித்தேன். உன்னுடைய கருத்துக்கள் அனைத்தும் மிக சரியானவை. அதுவும் அந்த transistor... நம் இளை...