Monday, July 3, 2023

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். இருபத்தியொன்றாவது ஸர்கம்

                   ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                          இருபத்தியொன்றாவது ஸர்கம்.




 

     அந்தக் கொடூர அரக்கனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட சீதை, மிகவும் துயருற்று , வருத்தத்துடன் மெதுவாகப் பதில் சொல்லத்தொடங்கினாள்.

     அழகிய உடல் அங்கங்களைக் கொண்டவளான சீதை, துயர மிகுதியினால் வந்த அழுகையால் விசும்பிக்கொண்டே, தன் கணவனான ஸ்ரீராமனை நினைத்தாள்.

     அழகிய புன்னகை கொண்ட முகத்தினளான சீதை, தனக்கும் இராவணனுக்கும் இடையே ஒரு புல்லினைக் கிள்ளிப் போட்டுவிட்டு, “நீ என் மேல் வைத்திருக்கும் கவனத்தை விட்டுவிட்டு, உன்னுடைய மனைவிகளிடம் அன்பைச் செலுத்துவாயாக!” என்றாள்.

     மேலும் அவள் இவ்விதம் சொல்லத் தொடங்கினாள்.

     “பாவம் செய்தவன் எவ்விதம் நற்கதியை விரும்ப முடியாதோ, அது போல நீயும் என்னை விரும்ப முடியாது.  கணவனிடம் மட்டுமே அன்பு செலுத்தக்கூடிய கற்புடைய பெண்கள் செய்யத்தகாத காரியத்தை நான் ஒரு பொழுதும் செய்ய முடியாது!”

     “ஏனென்றால் நான் ஒரு குலப்பெருமை மிக்க குடும்பத்தில் பிறந்து, இன்னொரு சிறப்புமிக்க குடும்பத்தில் வாழ்க்கைப்பட்டுள்ளேன்!”

     இவ்விதம் சொல்லிய விதேக குமாரியான சீதை, இராவணனுக்கு முதுகைக் காட்டியபடி திரும்பி நின்று கொண்டு, “இராவணா! நான் கற்புடையவள். மற்றும் அடுத்தவர் மனைவி!  நான் உனக்கு மனைவியாக முடியாது!” என்றாள்.

     மேலும் அவள் இவ்விதம் சொல்லத் தொடங்கினாள்.

     “இரவு நேரத்தில் நடமாடும் இராவணா! நீ அறத்தின் வழி நின்று, அற வழி நடப்போரின் நற்செயல்களின் வழி செல்வாயாக!  உனது மனைவிமார்களை நீ காப்பாற்றுவதைப் போலவே, பிறரது மனைவியருக்கும் பாதுகாப்பாய் இருக்க வேண்டும்!”

     “உன்னை நீ மதிப்பு மிக்கவனாக ஆக்கிக்கொண்டு, உன்னுடைய மனைவியருடன் மட்டுமே வாழ்ந்திடுவாயாக!  யார் தன்னுடைய மனைவியருடன் திருப்தியுறாதவராய், நிலையற்ற மனதுடன், பிறன்மனை நோக்குபவராய் இருக்கின்றாரோ, அவரை மற்றவருடைய மனைவியர் அவமதித்து இழிநிலைக்குத் தள்ளி விடுவார்கள்!”

     “இங்கு அறவழி நிற்பவர் யாருமே இல்லையா? இல்லை, அவர்கள் இருந்தும், அவர்கள் சொல்படி நீ நடப்பதில்லையா? அதனால் தான், உன்னுடைய புத்தி இவ்விதம் ஒரு மோசமான மற்றும் அறமற்ற செயலில்  ஈடுபடுகிறதோ?”

     “அல்லது, மதிநுட்பம் நிறைந்த பெரிய மனிதர்கள், உனது நன்மை எதுவென்று உரைத்த போதும், அவற்றை ஒரு பொருட்டாய் மதியாது, அரக்கர்களின் அழிவிற்காக இத்தகைய செயலில் ஈடுபட்டுள்ளாயா?”

     “அறிவற்ற மனதுடன், அறமற்ற செயல்களில் ஈடுபடும் அரசனின் ஒவ்வாத நடத்தையால், மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்த அரசுகளும், நகரங்களும் அழிந்து போவது நிச்சயம்!”

     “அது போலவே, வைர வைடூரியங்கள் நிறைந்து அளவற்ற செல்வங்களால் நிறைந்திருக்கும் இந்த இலங்கை மாநகரமானது, உன் ஒருவனது குற்றத்தால் விரைவில் அழிந்துவிடும்!”

     “ஓ இராவணா! தொலை நோக்கு இல்லாத ஒருவன், எப்பொழுது தனது கெட்ட நடவடிக்கைகளால் கொல்லப் படுகின்றானோ, அப்பொழுது, உலகில் வாழும் அத்துனை உயிரினங்களும் மகிழ்ச்சியடைகின்றன!”

     “அது போலவே, நீ யாருக்கெல்லாம் துன்பம் அளித்தாயோ, அவர்கள் உன்னை, பாவம் செய்தவன் என்று தூற்றுவார்கள்.  மேலும், “இந்தக் கொடியவனுக்கு இவ்விதம் நேர்ந்தது மிகவும் நல்லது” என்று கூறி மகிழ்ச்சியுறுவார்கள்!”

     “சூரியனிடமிருந்து எவ்விதம் ஒளியினைப் பிரிக்க இயலாதோ, அது போல என்னையும் ஸ்ரீராகவனிடமிருந்து பிரிக்க இயலாது.  சுகபோகங்கள், செல்வங்கள் போன்றவற்றின் மீது ஆசை காட்டி, என்னைக் கவர முடியாது!”

     “உலகைக் காக்கும் கடவுளான ஸ்ரீராமனின் தோள்களில் சாய்ந்திருந்த நான், எவ்விதம் மற்றொரு தோளில் தலை சாய்க்க முடியும்?”

     “தன்னை உணர்ந்தறிந்த, கடுமையான விரதங்கள் மேற்கொள்ளும் அந்தணர்க்கு எவ்விதம் வேதம் முதலான படிப்புக்கள் உரித்தானவையோ, அவ்விதமே உலகத்தின் தலைவனான ஸ்ரீராமனுக்கு மட்டுமே நான் உரித்தானவள்!”

     “காட்டில் தனித்து வாடும் பெண் யானையை எவ்விதம் அதனுடைய துணையான ஆண் யானையுடன் சேர்த்து விடுவார்களோ, அது போலவே பிரிவுத் துயரில் இருக்கும் என்னை, ஸ்ரீராமனோடு நீ சேர்த்துவிடுவதே தகுந்த செயலாகும்!”

     “நீ சுகமாக, மரணத்திலிருந்து தப்பி வாழ வேண்டுமென விரும்புவாயானால், ஆண்களுள் தன்னிகரில்லாத ஸ்ரீராமனுடன் நட்பு கொள்வதே சிறந்த செயலாகும்!”

     “அனைத்து விதமான அறங்களை அறிந்தவனும், தன்னிடம் அடைக்கலம் வந்தவர்களைக் கருணையுடன் காப்பவனுமான ஸ்ரீராமனிடம் நீ நட்புடன் இருந்தால் மட்டுமே உயிர் வாழ்வது சாத்தியமாகும்!”

     “அடைக்கலம் வந்தவர்களை அருளுடன் காக்கும் ஸ்ரீராமனின் அடிபணிந்து அவரை மகிழ்விப்பாயாக! தூய்மையான உள்ளத்துடன் என்னை ஸ்ரீராமனிடம் திருப்பி அனுப்பிவிடு!”

     “இரகு வம்சத்தின் மிகச் சிறந்தவரான ஸ்ரீராமனிடம் என்னைத் திரும்பத் தந்து விடுவதே உனக்கு நன்மை பயக்கும்! இல்லாவிடில், இராவணா! உன் மோசமான நடத்தையால் நீ கடும் விளைவுகளைச் சந்திக்க நேரிடும்!”

     “இந்திரனால் வீசப்பட்ட வஜ்ராயுதம் ஒருக்கால் உன்னைத் தாக்காமல் விட்டு விடலாம்! எமனும் உன்னை நெடு நாட்கள் கொண்டு போகாமல் விட்டு விடலாம்! ஆனால், உலகத்தின் நாயகனான ஸ்ரீராமனின் கோபம் ஒருக்காலும் உன்னைச் சும்மா விடாது!”

     “இந்திரனால் ஏவப்படும் வஜ்ராயுதத்தால் எழும் கடும் ஓசை போல, ஸ்ரீராமனது வில்லினுடைய நாணின் ஓசையை நீ கேட்க நேரிடும்!”

     “ஸ்ரீராமன் மற்றும் இலக்குமணனின் பெயர் பொறிக்கப்பட்ட அம்புகள், ஒன்றிணைந்து, நெருப்பைக் கக்கும் பாம்புகள் போல இங்கு வந்து விழப்போகின்றன!”

     “அரக்கர்களை அழிப்பதற்காக இந்த நகரத்தின் மீது வந்து விழும் கழுகின் இறகு பூண்ட அம்புகள், அவை விழாத இடங்களே இல்லை என்று சொல்லும் வண்ணம், எல்லா இடங்களையும் நிறைத்து விடப் போவதில் சிறிதும் ஐயமில்லை!”

     “கருடன் எவ்விதம் பாம்புகளைக் கொன்றழிப்பானோ, அது போல, ஸ்ரீராமன், பாம்புகள் போன்ற அரக்கர்களை கருடனாக மாறி அழித்தொழிப்பார்!”

     “மஹா விஷ்ணு, எவ்விதம் தன் மூன்றடிகளால், அரக்கர்களின் செல்வம் முழுவதையும் மீட்டுக் கொண்டாரோ, அது போலவே, பகைவர்களை அழிப்பதில் வல்லவரான என் கணவர், என்னை இங்கிருந்து மீட்டுச் செல்வார்.”

     “ஓ அரக்கனே! ஜனஸ்தானத்தில் எல்லா அரக்கர்களும் அழிக்கப்பட்டு, உனக்குப் போரில் ஈடுபட  வேறெந்த வழியும் இல்லாததால், இவ்விதமான தீய செயலை நீ செய்திருக்கின்றாய்!”

     “இழிந்தவனே! ஆண் சிங்கங்கள் போன்ற சகோதரர்கள் இருவரும் இல்லாத சமயத்தில், குடிலில் தனியாக இருந்த என்னை, நீ அபகரித்து வந்தாய்!”

    “இரண்டு புலிகளின் முன்னே நிற்பதற்குக் கூட எவ்விதம் ஒரு நாயினால் முடியாதோ, அது போல இராம இலக்குமனர்களின் பார்வையை உன்னால் எதிர்கொள்ள இயலாது!”

     “இரண்டு கைகளையுடைய இந்திரனால், விருத்தாசுரனின் மீதமிருந்த ஒரு கைக்கு எவ்விதம் அழிவு ஏற்பட்டதோ, அது போல, போர்க்களத்தில், இராம, இலக்குமனராகிய இருவர் முன்னே உன்னால் வெற்றி பெற இயலாது!”

     “எவ்விதம் சூரியனின் கிரணங்கள், தண்ணீரை ஆவியாக்கிவிடுமோ, அது போலவே, இராம இலக்குமணரின் அம்புகள் உன் உயிரை உறிஞ்சி விடப்போகின்றன!”

      “தன் ஆயுட்காலம் முடிந்த பெரிய மரமானது, பெரிய இடியிலிருந்த தப்ப முடியாமல் எரிந்து அழிந்துவிடும்.  அதுபோலவே, நீ ஸ்ரீராமனுக்குப் பயந்து, குபேரனுடைய இருப்பிடமான கைலாய மலைக்குச் சென்று ஒளிந்து கொண்டாலும், அல்லது வருணனுடைய அரசவையில் சென்று தஞ்சம் புகுந்தாலும், தசரத குமாரனாகிய ஸ்ரீராமனின் அம்புகளால் உன் உயிர் போகப்போவதில் சிறிதும் ஐயமில்லை!”

 

                                        இருபத்தியொன்றாவது ஸர்கம் நிறைவு

Monday, June 12, 2023

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். இருபதாவது ஸர்கம்

 

               ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                                     இருபதாவது ஸர்கம் 




     ஒரு பெண் துறவியைப் போலிருந்த சீதை, அரக்கியரால் சூழப்பட்டு பெரும் துன்பத்தில் இருந்த நிலையில், இராவணன், அவளைப் பார்த்து, தன் மனத்தினுள் இருக்கும் ஆசைகளை வெளிப்படுத்தும் வண்ணம் இனிய வார்த்தைகளை இவ்விதம் பேசினான்.

     “யானையின் துதிக்கை போன்ற துடைகளைக் கொண்ட சீதையே! நீ என்னைக் கண்டதும் உன் கைகளால் உன் மார்பகங்களையும், வயிற்றுப்பகுதிகளையும் மறைத்துக் கொள்வதைப் பார்க்கும்போது, அச்சத்தால், நீ, என்னிடம் இருந்து உன்னை மறைத்துக்கொள்ள நினைக்கின்றாய் என்று தோன்றுகிறது!”

     “அழகிய விழிகளையுடைய சீதையே! நான் உன்னை விரும்புகிறேன்.  இந்த பிரபஞ்சமே கொண்டாடும் உடலழகைக் கொண்ட அன்புக்குரியவளே! என்னை மதித்து என் வேண்டுகோளை ஏற்றுக்கொள்!”

     “சீதையே! என்னைத் தவிர, இந்த இடத்தில் வேறு மனிதர்களோ, அல்லது நினைத்தபடி வடிவம் கொள்ளத்தக்க வேறு அரக்கரோ, எவருமில்லை.  ஆகவே, உனக்கு உண்டான அச்சத்தைப் போக்கிக் கொள்ள வேண்டும்!”

     “ஓ! அச்சம் கொண்டிருக்கும் பெண்ணே! பிறர் வீட்டுப் பெண்களிடம் செல்வதும், அவர்களைக் கட்டாயப்படுத்தி அபகரித்து வருவதும், அரக்கர்களின் இயல்பான செயலாகும், அவர்களுக்கு அதுவே அறமுமாகும்! இதில் சந்தேகம் இல்லை!”

     “மிதிலை குமாரியே! இந்த நிலையிலும், நீ என்னை விரும்பாத வரை, நான் உன்னைத் தொட மாட்டேன்.  என்னுடைய மனதில் காம தேவன் எவ்வளவு மோகத்தை உண்டாக்கினாலும், நான் கவலைப் பட மாட்டேன்!”

     “தேவி! இந்த விஷயத்தில், நீ அச்சம் கொள்ளத் தேவையில்லை.  அன்பிற்குரியவளே! என்னை நம்பி, என்னிடம் உண்மையான அன்பைச் செலுத்து! இது போலத் துயரத்தில் மூழ்கி இருக்காதே!”

     “ஒற்றைத் தலைப்பின்னலுடன், தரையில் படுத்துறங்கி, கவலையில் மூழ்கி, அழுக்கான உடைகளுடன், தகுதியற்ற நேரங்களில் உண்ணா நோன்பு இருப்பது உனக்கு ஏற்புடைய செயலல்ல!”

       “மிதிலையின் குமாரியே! என்னை நீ ஏற்றுக்கொண்டால், பல வண்ண மாலைகள், மிகச் சிறந்த சந்தனம் மற்றும் அகில் போன்ற நறுமணப் பொருட்கள், விலையுயர்ந்த பல வண்ணப் பட்டாடைகள், பலவிதமான அணிகலன்கள், மிகச் சிறந்த பானங்கள், படுக்கைகள், இருக்கைகள் இவையாவும் உனக்குக் கிடைக்கும்.  ஆடலும், பாடலும், இசைக்கருவிகளின் இன்னிசையும் உனக்குச் சொந்தமாகும்!”

     “ஹே சீதையே! நீ பெண்களுள் உயர்ந்த மாணிக்கம் போன்றவள்!  இவ்விதம் எளிமையான தோற்றத்தில் இருக்காதே! அழகியே! உன்னுடைய அங்கங்களில் விதவிதமான நகைகளை அணிந்துகொள்! என்னை அடையப்போகும் நீ, பலவிதமான அலங்காரங்களிலிருந்து எவ்விதம் விலகியிருக்க இயலும்? (எவ்விதம் இவற்றை வெறுக்க இயலும்?)”

     “உன்னுடைய புத்தம் புதிய இளமையானது, வீணே கழிந்து கொண்டுள்ளது.  நதியின் வழிச் செல்லும் நீரோட்டம் போல, கழிந்தது, திரும்பி வர இயலாது!”

     “அழகிய பெண்ணே! இந்த உலகத்தைப் படைத்த அந்த பிரம்மா, உன் வடிவத்தை உருவாக்கிய பிறகு, தன் படைக்கும் தொழிலையே விட்டு விட்டான் போலும்.  ஏனென்றால், உன் அழகிற்கு இணையான வேறொரு பெண் எங்குமே இல்லை!”

     “விதேஹ நாட்டின் அரச குமாரியே! உடலழகிலும், இளமையிலும் இணையற்று விளங்கும் உன்னைப் பார்த்தபின், எந்த ஆண்மகனும், அவன்  அந்த பிரம்மாவாகவே இருந்த போதிலும், மனம் பிறழாமல் இருக்க முடியுமா?

     “முழு நிலவினைப் போன்ற அழகிய முகம் கொண்டவளே! உன்னுடைய உடலின் எந்தவொரு பகுதியைப் பார்த்தாலும், என் கண்கள், அந்த இடத்திலேயே நிலை கொண்டு விடுகின்றனவே!”

     “மிதிலையின் குமாரியே! நீ என்னுடைய மனைவியாகி விடு! கணவன் பால் கொண்ட அன்பை விட்டு விடு! எனது அரண்மனையில் ஏராளமான அழகிய ராணியர் இருக்கின்றனர்.  உன்னை அவர்களுக்கெல்லாம் அரசியாக, பட்டத்தரசி ஆக்கிவிடுகிறேன்!”

     “அச்சத்தில் இருக்கும் பெண்ணே! நான் பல இடங்களில் போரிட்டு, கவர்ந்து வந்த அனைந்து விலையுயர்ந்த இரத்தினங்களும் உனக்குச் சொந்தமானவையாகும்.  இந்த மாபெரும் தேசத்தையே உனக்குக் காணிக்கையாக்குகிறேன்!”

     “அழகிய பெண்ணே! உன்னுடைய மகிழ்விற்காக வேண்டி, பல்வேறு அழகிய நகரங்களைக் கொண்ட இந்த உலகத்தை வெற்றி கொண்டு, அதை, ஜனக மகாராஜாவின் கரங்களில், ஒப்படைத்து விடுகிறேன்!”

     “இந்த உலகத்தில், என்னை எதிர்க்கக்கூடிய எந்தவொரு ஆண்மகனையும் நான் பார்த்ததில்லை.  போர்க்களத்தில், என்னுடைய வீரத்திற்குப் பதில் சொல்லக் கூடியவர்கள் யாருமில்லை என்பதை நீ உணரவேண்டும்!”

     “பல தேவ, அசுரர்களின் கொடிகளை நான் போரில் முறித்து வீழ்த்தியுள்ளேன்.  அவர்கள் அனைவரும் போரில் என்னை எதிர் கொள்ள முடியாமல், புறமுதுகிட்டு ஓடியுள்ளனர்.”

     “நீ என்னை ஏற்றுக்கொள்! நீ மிகவும் சிறந்த முறையில் இன்று அலங்கரிக்கப்படுவாய்! உன்னுடைய உடலில் மின்னக்கூடிய நகைகள் பூட்டப்படட்டும்! ஓ அழகிய பெண்ணே! நீ நல்ல முறையில் அலங்கரித்துக் கொண்டிருப்பதை நான் கண்டு இன்புற வேண்டும்.”

     “ஓ அச்சம் கொண்டவளே! உன்னுடைய ஆசைப்படி வித விதமான வசதிகளை அனுபவிப்பாயாக! மிகச் சிறந்த பானங்களை அருந்திக் களிப்பாயாக! உன்னுடைய மனம் திருப்தியுறும் வண்ணம் நிலங்களையும் செல்வங்களையும் தானம் கொடுப்பாயாக!”

     “என் மீது நம்பிக்கை கொண்டு என்னுடன் மகிழ்வாய் இரு! அச்சமின்றி தைரியத்துடன் எனக்கு நீ ஆணையிடலாம்.  நீ என்னுடன் உல்லாசமாய் இருப்பதைக் காணும் உனது சுற்றத்தாரும் மகிழ்ச்சியுறுவர்!”

     “ஓ புகழுடைய பெண்ணே! நீ என்னுடைய பெரு வளத்தையும், செல்வச் செழிப்பையும், பெரும் புகழையும் பார்!  அழகானவளே! மரவுரி தரித்த ராமனை அடைந்து நீ என்ன செய்வாய்?”

     “வெற்றியின் மீதான நம்பிக்கையை இழந்து விட்ட இராமன், செல்வங்களை இழந்து, காடுகளில் அலைந்து கொண்டிருக்கின்றான்.  பல விதமான கடும் விரதங்களைக் கடைப்பிடித்து, மண்தரையில் உறக்கம் கொள்கிறான்.  எனக்கென்னவோ, இராமன் உயிருடன் இருக்கிறானோ, இல்லையோ என்ற ஐயமே உள்ளது!”

     “ஓ விதேக குமாரியே! கரு மேகங்கள் சூழ்ந்துள்ள நிலவினை எவ்விதம் வானில் பறக்கும் கொக்குகள் கூட காண இயலாதோ, அது போல, இராமன் உன்னை அடைவதென்பதும் காண்பதென்பதும் இயலாது!”

     “ஹிரண்யகசிபு, இந்திரனால் கவர்ந்து செல்லப்பட்ட கீர்த்தியென்னும் தனது மனைவியை மீட்டுக் கொண்டது போல, என் வசமிருக்கும் உன்னை இராமனால் மீட்க இயலாது!” (இதுவே கீதாபிரஸ், அனந்தராம தீக்ஷிதர், மற்றும், பாலக்காடு தர்மாலயா பதிப்புகளில் உள்ளது. ஐஐடி ன் பதிப்பில் , ‘ஹிரண்ய கசிபு, இந்திரனால் கவர்ந்து செல்லப்பட்ட தனது புகழை மீட்டுக்கொண்டது போல’ என்று உள்ளது)

     “மனதைக் கொள்ளை கொள்ளும் உன்னுடைய புன்சிரிப்பு, உன்னுடைய அழகிய பல் வரிசை, உன்னுடைய காந்தம் போன்று கவர்ந்திழுக்கும் கண்கள் ஆகியவை, கருடன் நாகப் பாம்பை கவர்ந்திழுப்பது போல எனது மனதைக் கொள்ளை கொள்கின்றன!”

     “மெலிந்த தேகத்துடன், உடலில் எந்தவித அணிகலன்களும்  அணியாது, கிழிந்த பட்டாடையுடன் இருக்கும் உன்னைப் பார்த்தது முதல், எனது மனைவியர் மீது என் மனம் ஈடுபாடு கொள்ளவில்லை!”

     “ஓ ஜனகனின் குமாரியே! என்னுடைய அந்தப்புரத்தில் வசிக்கும் மிகச் சிறந்த ராணியர் அனைவருக்கும் நீ தலைவியாகிவிடு!”

     “அழகிய கரும் கூந்தலையுடைய பெண்ணே! தேவலோக அப்சரஸ்கள் திருமகளுக்குப் பணிவிடை செய்வது போல, என்னிடம் உள்ள, மூவுலகிலும் மிகச்சிறந்த பெண்கள் உனக்குப் பணிவிடை செய்வார்கள்!”

     “பெருத்த புட்டங்களையும், அழகிய புருவங்களையும் உடைய பெண்ணே! குபேரனுடைய வைர வைடூரியங்கள் அடங்கிய அனைத்து செல்வங்களையும், அனைத்து உலகங்களையும் என்னுடன் சேர்ந்து அனுபவிப்பாயாக!”

     “ஓ தேவீ! என்னுடைய தவ வலிமை, உடல் வலிமை, பெரும் வீரம், செல்வம், அறிவாற்றல் மற்றும் புகழ் யாவற்றுக்கும் இராமனால் ஈடு கொடுக்க முடியாது!”

     “ஓ மகிழ்ச்சியைத் தருபவளே! மிகவும் ருசி மிக்க பானங்களை அருந்தி, கேளிக்கை விளையாட்டுக்களில் ஈடுபடுவாய்!  உனக்குச் செல்வக் குவியலையும், வேண்டிய பூமிகளையும் அன்பளிப்பாகத் தருகிறேன்!  அழகியே! என்னுடன் வேடிக்கைக் களியாட்டங்களில் ஈடுபட்டு, மகிழ்ச்சி அடைவாயாக! உன்னுடைய உற்றார் உறவினரும் உன்னுடன் இணைந்து இந்தச் செல்வங்களை அனுபவிக்கட்டும்.!”

     “ஓ அச்சம் கொள்ளும் அழகிய பெண்ணே! நீ குறையற்ற பொன்னாலான நகைகளை அணிந்து கொண்டு, பூத்துக் குலுங்கும் மரக்கிளைகளும், அவற்றைச் சுற்றிவரும் வண்டுகளும் நிறைந்த காடுகள் வளர்ந்துள்ள கடற்கரைகளில் என்னுடன் சேர்ந்து விளையாடி மகிழ்வாயாக!”

 

                                     இருபதாவது ஸர்கம் நிறைவு.

Friday, May 19, 2023

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். பத்தொன்பதாவது ஸர்கம்.

 

                ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

 

                               பத்தொன்பதாவது ஸர்கம்.


 

     உடலெங்கும் பல விதமான நகையலங்காரங்களுடனும், அழகுபடுத்தப்பட்ட வாலிப மிடுக்குடனும், தன்னை நோக்கி வந்த அரக்கர் இனத் தலைவனான இராவணனைப் பார்த்ததும், மாசுமருவற்ற அழகியான சீதை, ஊழிக்காற்றில் அல்லாடும் வாழைச்செடியினைப் போல அச்சத்தில் விதிர்த்து நின்றாள்.

     அகன்ற விழிகளையும், மிக அழகிய உடலழகையும் கொண்டிருந்த சீதை, தன் துடைகளால் வயிற்றுப் பகுதியையும், கைகளால் மார்பகங்களையும் மறைத்துக் கொண்டு அழத்தொடங்கினாள்.

     அரக்கியரின் கடுங்காவலில் இருந்த சீதை, மெலிந்தும், துயரத்துடனும் இருந்தாள்.  சுழற்காற்றில் சிதைந்து, கடலில் மூழ்கும் கப்பலைப் போலப் பெருந்துயரத்தில் இருந்த சீதையை, பத்துத் தலைகளைக் கொண்டிருந்த இராவணன் பார்த்தான்.  மரத்திலிருந்து முறிந்து தரையில் தனியே விழுந்து கிடக்கும் மரக் கிளையைப் போல சீதை வெட்ட வெளியில் அமர்ந்திருந்தாள். ஒரு கடுமையான விரதம் பூண்டவள் போன்று சீதை அமர்ந்திருந்தாள்.

     வாசனைப் பொருட்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டிய சீதையின் மேனியெங்கும் புழுதி படர்ந்திருந்தது.  எல்லாவிதமான அலங்காரங்களுக்கும் ஏற்புடையவளான சீதை, எந்தவிதமான அலங்காரமும் இல்லாதிருந்தாள்.  தாமரைப் பூவைச் சுமந்துகொண்டு அழகுடன் விளங்கும் தாமரைத் தண்டானது, சேற்றில் மூழ்கி அழுக்குடன் விளங்குவது போல சீதையின் நிலை இருந்தது.

     சீதை, உறுதியான எண்ணங்களைக் குதிரைகளாகப் பூட்டிய மனோரதத்தில், தன்னை அறிந்த ஞானியான, ராஜசிங்கம் போன்ற ஸ்ரீராமனை நோக்கிச் செல்வது  போல இருந்தாள்.

     வெளிறிய உடலுடனும், ஸ்ரீஇராமனைப் பிரிந்த பிரிவாற்றாமையுடனும், துயரத்துடனும் தனிமையில் அழுதபடி, ஸ்ரீஇராமனைத் தியானித்தபடியே இருந்தாள்.  தன் கணவனின் எண்ணம் அறிந்து நடக்கும் ஸ்ரீராமனின் மனைவியான சீதையின் துயரத்திற்கு முடிவில்லையோ என்று தோன்றியது.

     தன்னைச் சுருட்டிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்த சீதை, நாகங்களின் அரசி போலவும், புகைந்து கொண்டிருக்கும் வால் நட்சத்திரத்தால் மறைக்கப்பட்ட ரோகிணி நட்சத்திரத்தைப் போலவும் காணப்பட்டாள்.    

     உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்து, தர்ம சிந்தனையும், நல்ல உயர்ந்த பழக்க வழக்கங்களும் கொண்ட குலத்தில் நல்ல முறையில் மணம் முடித்துச் சென்றிருந்தாலும், சீதையின் தற்போதைய நிலை, ஒரு இழிகுலத்தின் பிறந்த பெண்ணின் நிலையைப் போல இருந்தது.

     நலிவடைந்த பெரும் புகழ், மதிக்கப்படாத ஈடுபாடு, வீழ்ச்சியடைந்த புத்தி, உடைந்துபோன நம்பிக்கை, அழிந்துபட்ட எதிர்காலம், மதிக்கப்படாத அரசாணை, ஊழிக்காலத்தில் எரியும் திசைகள், தடைப்பட்டுப்போன இறைவனின் பூஜை, கிரகணத்தால் பீடிக்கப்பட்ட நிலவு உதித்திருக்கும் இரவு, பனியினால் பாழ்பட்ட தாமரை, படைத்தலைவனை இழந்த சேனை, கடும் குளிரினால் மறைந்து போன ஒளி, உலர்ந்து போன கொடி, அசுத்தமானவர்களைத் தொட்டுவிட்ட வேதியர், தீ அணைந்து போன மரக்குச்சி ஆகியன போன்ற மோசமான நிலையில் சீதையின் நிலை இருந்தது.

     மதம் பிடித்த யானையின் துதிக்கையால் அலைக்கழிக்கப்பட்டு, இலைகளும், கொடிகளும், தாமரைப் பூக்களும் சிதறியடிக்கப்பட்ட தாமரைக் குளம் போன்று சீதையின் நிலை ஒளியிழந்திருந்தது.

     பல இடங்களில் கால்வாய்கள் மூலம் பிரித்து விடப்பட்டதால், நீர் வற்றிப்போன நதியைப் போலவும் , வாசனைத் திரவியங்கள் ஏதும் பூசியிருக்காததால், கிருஷ்ண பக்ஷத்து இரவினைப் போலவும் ஒளி குன்றியிருந்த சீதை, கணவனின் பிரிவுத் துயரத்தில், மிகவும் கலக்கத்தில் இருந்தாள்.

     அழகிய உடலமைப்பைக் கொண்டிருந்த சீதை, விலையுயர்ந்த கற்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மாளிகையில் வசிக்க வேண்டியவள்.  ஆனால் வெயிலில் வாட்டமுற்றிருந்த அவள், பிடுங்கி எறியப்பட்ட தாமரைச் செடியைப் போல மிகவும் பரிதாபமான நிலையில் இருந்தாள்.

     கூட்டத்தின் தலைவனிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டு, கம்பத்தில் கட்டப்பட்டிருக்கும் பெண் யானையைப் போல, சீதை நெடுமூச்சு எடுத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

     ஒற்றைத் தலைப் பின்னலுடன் இருந்த சீதையைப் பார்க்கும் போது, மழைக்கால முடிவில், பெருத்து வளர்ந்திருக்கும் மரங்களில் வரிசை கொண்ட பூமியைப் போல இருந்தாள்.

     உணவு உட்கொள்ளாததால் இளைத்தும், தியானத்தாலும், பயத்தாலும் மனம் குன்றியும் இருந்த சீதை, குறைந்த உணவே உட்கொண்டும், தவம் செய்வதையே செல்வமாகக் கொண்டும் விளங்கினாள்.

     கைகளைக் குவித்துக்கொண்டு, தன் குல தெய்வங்களை வேண்டி, ரகு குல நாயகனான ஸ்ரீராமன், பதின்முக இராவணனை வதம் செய்ய வேண்டும் என்று யாசிப்பவள் போல விளங்கினாள்.     

      துயரத்தால் அழுகின்ற, குற்றமற்றவளான சீதை, அழகிய புருவங்களுடன் ஓரங்களில் சிவந்த , அகன்ற விழிகளையும் கொண்டு தன்னைக் காப்பாற்றுபவரை நான்கு பக்கங்களிலும் தேடினாள்.  ஸ்ரீராமனையே எப்பொழுதும் நினைத்துக்கொண்டிருந்த சீதையை, தனது அழிவைத் தேடிக்கொள்பவனாக, இராவணன் காமத்துடன் நெருங்கினான்.



      

                                 பத்தொன்பதாவது ஸர்கம் நிறைவு.

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். பதினெட்டாவது ஸர்கம்.

 

              ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                                      பதினெட்டாவது ஸர்கம்.


 

     இவ்வாறாக, பூக்கள் சொரியும் மரங்கள் நிறைந்த அந்த அசோக வனத்தின் அழகினைப் பருகியவாறும், சீதையினைத் தேடியவாறும் இருந்ததில் இரவின் பெரும் பகுதி கழிந்து, சிறிதே மிச்சம் இருந்தது.  

     ஆறு அங்கங்களைக் கொண்ட வேதங்களில் விற்பன்னர்களும், சிறந்த யாகங்களைச் செய்தவர்களுமான ப்ரஹ்ம ராக்ஷஸர்கள், இரவின் அந்தப் பின் பகுதியில், வேத கோஷங்கள் முழக்குவதை ஸ்ரீஅனுமன் கேட்டார்.

     அதே நேரத்தில், தோள் வலியனும், பதின்முகனுமான இராவணன், மங்கள இசைக்கருவிகளின் செவிக்கினிய ஒலியின் மூலமாகவும், புகழ் வார்த்தைகளாலும் உறக்கத்திலிருந்து எழுப்பப்பட்டான்.

     தகுந்த நேரத்தில் உறக்கம் கலைந்து எழுந்த, பெரும் வீரனான இராவணன், நழுவிக்கிடந்த மாலைகளுடனும், ஆடைகளுடனும் கூடியவனாய், விதேஹ குமாரியான  சீதையைப் பற்றிய எண்ணம் கொண்டான்.

     காம இச்சை அதிகம் கொண்டிருந்த அந்த அரக்கன், மன்மதனால் தூண்டப்பட்டு, சீதையின் மேல் அதிக மோகம் கொண்டிருந்தான். அவனால் அதை அடக்கிக்கொள்ள இயலவில்லை.

     இராவணன், பலவிதமான நகைகளை அணிந்து, தன்னை அலங்கரித்துக்கொண்டு, அந்த அசோக வனத்தினுள் நுழைந்தான்.  அப்பொழுது அங்கிருந்த மரங்கள், பூக்களோடும், பழங்களோடும் அழகுற விளங்கின.  பல வண்ணப் பூக்கள் அந்த வனத்தின் அழகை மிகைப்படுத்தின.

     தெளிந்த பல நீரோடைகள், அந்த வனத்தைச் சுற்றி இருந்தன.  எப்பொழுதும் காதல் மயக்கத்தில் இருக்கும் பறவைகளின் விசித்திரமான சப்தங்கள் நிரம்பியிருந்தன. 

     விளையாடுவதற்காக வைக்கப்பட்டிருந்த மான் பொம்மைகள் அல்லாது, பலவிதமான மிருகக் கூட்டங்கள் அங்கு இருந்தன.  பழுத்து, கீழே விழுந்திருந்த பழங்கள் பாதையெங்கும் நிறைந்திருந்தன. 

     அந்த மலர்த்தோட்டத்தில், தங்கத்தாலும், முத்துக்களாலும், விலையுயர்ந்த கற்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட தோரண வாயில்கள் இருந்தன.  அவற்றினுள்ளே, நீண்ட வரிசையில் மரங்கள் இருந்தன.  இவற்றையெல்லாம் பார்த்தவாறே, இராவணன், அந்த அசோக வனத்தினுள் நுழைந்தான்.

     எவ்விதம் தேவேந்திரனின் பின்னே, தேவலோகப் பெண்களும், கந்தர்வப் பெண்களும், செல்வார்களோ,அது போலவே, அந்த அசோக வனத்தினுள் நுழையும் புலஸ்த்ய குமாரனனான இராவணனின் (புலஸ்த்யன்- பிரம்மாவின் மகன்) பின்னே, நூற்றுக்கணக்கான பெண்கள் சென்றார்கள்.

      அந்தப் பெண்களில், சிலரது கைகளில் தங்கத்தாலான விளக்குகள் இருந்தன. சிலரது கைகளில் சாமரமும், சிலரது கைகளில் பனை விசிறிகளும் இருந்தன.

     சில பெண்கள் தங்கத்தாலான பாத்திரங்களில், நீர் கொண்டு முன்னே சென்றனர்.  சிலரது கைகளில் வட்ட வடிவமான திண்டுகள் இருந்தன.

     இராவணன் அருகில் ஒரு பெண், ரத்தினக் கற்கள் பதிக்கப்பட்ட விலையுயர்ந்த கலசத்தில், குடிப்பதற்கான பானம் நிரப்பப்பட்டு, அதைத் தன் வலக்கரத்தில் வைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

     இன்னுமொரு பெண், தங்கத்தாலான கைப்பிடியைக் கொண்ட, முழு நிலவினையும், ராஜ அன்னத்தையும் ஒத்த வெண்ணிறத்தில் இருந்த ஒரு குடையைப் பிடித்துக்கொண்டு, இராவணன் பின்னே சென்றாள்.

     மேகத்தைத் தொடரும் ஒளி மின்னல்களைப் போல, இராவணனின் அழகிய மனைவிகள், உறக்கம் கலையாத கண்களுடன் தங்கள் கணவனைப் பின் தொடர்ந்து சென்றனர்.

     அவர்கள் அணிந்திருந்த மாலைகளும், தோள்களில் அணிந்திருந்த அணிகலன்களும் கலைந்திருந்தன.  உடலகளில் பூசியிருந்த சந்தனம் உதிர்ந்துவிட்டிருந்தது.  தலைப் பின்னல்கள் அவிழ்ந்திருந்தன.  முகங்களில் வியர்வைத்துளிகள் இருந்தன. 

     அந்த அழகிய பெண்கள், முதல்நாள் அருந்திய மதுவின் மயக்கம் தெளியாமல், உறக்கம் முற்றும் கலையாத கண்களுடன் சென்று கொண்டிருந்தனர்.  உடலெங்கும் அணிந்திருந்த பூமாலைகள் வியர்வையில் நனைந்திருக்க, பூக்கள் சூடப்பட்டிருந்த அவர்களின் தலை முடிகள் அசைந்து கொண்டிருந்தன. 

     இராவணனின், மயக்கும் விழிகளைக் கொண்டிருந்த அந்த மனைவிமார்கள், தங்கள் கணவரின் மேலிருந்த அபிமானத்தாலும், அன்பினாலும் அவன் பின்னே சென்று கொண்டிருந்தனர்.

     அவர்களின் கணவனான வலிமை மிக்க இராவணன், காம இச்சைக்கு ஆட்பட்டிருந்ததால், மந்த புத்தியுடன் இருந்தான்.  சீதையை நினைத்துக்கொண்டு, மெதுவாக, உற்சாகத்துடன், சீதையின் இருப்பிடம் நோக்கி நடந்து சென்றான்.

     அப்பொழுது அந்தப் பெண்களின் இடுப்பில் அணிந்திருந்த ஒட்டியாணங்களின் ஓசையும், கால்களில் அணிந்திருந்த சலங்கைகளின் ஓசையும் வாயுபுத்ரனான, ஸ்ரீஅனுமனுக்குக் கேட்டது.

     செயலாற்றுவதில் ஈடு இணையற்றவனும் , நினைத்துப் பார்க்க முடியாத வீரமும், ஆண்மையும் கொண்டவனுமான இராவணன், அசோக வனத்தின் நுழைவுப் பகுதிக்கு வந்து விட்டதை, ஸ்ரீ அனுமன் பார்த்தார்.

     இராவணனின் முன்புறம் வாசனை நிரம்பிய எண்ணெய்களால் எரியும் விளக்குகள் கொண்டு செல்லப்பட்டதால், எங்கிருந்து பார்த்தாலும் இராவணன், தெளிவாகத் தெரிந்தான். 

     இராவணன் அதிக காமத்துடனும், கர்வத்துடனும், மயக்கத்துடனும் இருந்தான். அவனது பெரிய கண்கள் சிவந்து, தாழ இருந்தன.  அவனைப் பார்க்கையில், கையில் வில் இல்லாத மன்மதனைப் பார்ப்பது போல இருந்தது.

     இராவணனது உடையானது, கடையப்பட்ட அமுதத்தின் நுரைபோல, குறைகளற்று வெண்மையாக, மிகச் சிறப்பாக இருந்தது.  முத்துக்களும், பூக்களும் அந்த உடையில் இருந்தன. அவனது ஆடை, அவன் கையிலணிந்திருந்த ஆபரணத்தில் சிக்கிவிட, அதை அவன் சரி செய்து கொண்டிருந்தான்.

     அசோக மரத்தின் இலைகள் மற்றும் கிளைகளில் மறைந்திருந்த ஸ்ரீஅனுமன், நூற்றுக்கணக்கான இலைகளினாலும் பூக்களினாலும் மறைக்கப்பட்டிருந்தார்.  அவ்வாறிருக்கும் சமயத்தில், அருகே வந்திருக்கும் இராவணனின் அடையாளங்களைக் கண்டறிய முனைந்தார்.

     அவ்வாறு பார்க்கும்போது, அழகிலும் இளமையிலும் மிளிர்ந்த இராவணனது அழகிய மனைவிகளையும் ஸ்ரீஅனுமன் தன் கண்களால் பார்வையிட்டார்.

      இவ்விதம் அழகிய பெண்கள் பின்தொடர வந்த அந்தப் பெரும் புகழ் வாய்ந்த அரசனான இராவணன், பலவிதமான பறவைகளும், விலங்குகளும் ஒலி எழுப்பிக்கொண்டிருக்கும் அந்த அசோக வனத்தினுள் நுழைந்தான். 

     விஸ்ரவஸரின் குமாரனான இராவணன், மிகுந்த மது மயக்கத்தில் இருந்ததையும், விதவித மான அணிகலன்கள் அணிந்திருந்ததையும், அவனது காதுகள் நீண்டு இருந்ததையும் ஸ்ரீஅனுமன் கண்டார்.

      அழகிய பெண்கள் சூழ நடந்து வரும் ஒளிபொருந்திய அந்த வீரனைப் பார்க்கும் போது, அவன் நட்சத்திரங்களுடன் துலங்கும் நிலவினைப் போல இருந்ததை ஸ்ரீஅனுமன் கண்டார்.

     இந்த மிகப் பெரிய வீரன் இராவணனே என்று ஸ்ரீஅனுமன் உறுதி கொண்டார். “இவன் தான் நகரத்தின் உள்ளே மாளிகையில் உறங்கிக்கொண்டிருந்தவன்” என்று முடிவு செய்து கொண்ட ஸ்ரீஅனுமன், தான் அமர்ந்திருந்த கிளையிலிருந்து கீழே இறங்கினார்.

     சிறந்த அறிவாளியான ஸ்ரீஅனுமன், மிகவும் ஒளி பொருந்தியவராய் இருந்தாலும், இராவணனது ஒளியினால் கூச்சம் அடைந்து, அடர்ந்திருந்த இலை, தலைகளுக்குள் நுழைந்து மறைந்து கொண்டார்.

     அங்கே இராவணன், கரிய கூந்தலையும், மைவிழிகளையும், சிற்றிடையையும், அழகிய மார்பகங்களையும் கொண்டிருந்த சீதையைப் பார்ப்பதற்காக, சீதையின் அருகில் சென்றான். 

 

                     பதினெட்டாவது ஸர்கம் நிறைவு.

Thursday, May 4, 2023

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். பதினேழாவது ஸர்கம்.

 

            ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                                  பதினேழாவது ஸர்கம்.




 

     பிறகு, அன்றைய பொழுது கழிந்த பிறகு, குமுத மலர்களின் கூட்டம் போல், இயல்பாகவே களங்கமேதுமற்ற வெண்மை நிற சந்திரன், நீல நிற ஆகாயத்தில் உதித்து எழுந்தான். அதைப் பார்க்கும்போது, அன்னப்பறவையொன்று, நீல நிறத் தடாகத்தில் நீந்தி வருவது போல இருந்தது.

     தெளிந்த ஒளியினை வீசிய சந்திரன், தன்னுடைய அமைதியான குளிர்ந்த கிரணங்களை, ஸ்ரீஅனுமனுக்கு உதவும் வண்ணம் அங்கே வீசத்தொடங்கினான்.

     அந்த ஒளியின் உதவியால், முழுநிலவினையொத்த அழகிய முகத்தை உடைய சீதையின் முகமானது, அதிக எடையினால் நீரினுள் மூழ்கும் மரக்கலம் போல, அதிகத் துயரத்தால், கவிழ்ந்திருந்ததை, ஸ்ரீஅனுமன் கண்டார்.

     ஸ்ரீஅனுமன், சீதையை நன்கு பார்த்த பொழுது, சீதையைச் சுற்றியும், கோரமான பார்வையைக் கொண்ட பல அரக்கியர், அவருக்கு அருகிலேயே அமர்ந்திருந்ததைக் கண்டார்.

     அங்கிருந்த சில அரக்கியர் ஒற்றைக் கண்ணுடனும், சிலர் ஒற்றைக் காதுடனும் இருந்தனர்.  சிலரது காதுகள் அவர்கள் உடம்பை மூடுமளவிற்குப் பெரியதாக இருந்தன.  இன்னும் சிலருக்கு காதுகளே இல்லாமலும், சிலருக்கு முளைக்குச்சி அடித்ததுபோன்ற காதுகளும் இருந்தன.  சிலரது மூக்குகள், நெற்றிப்பகுதியில் அமைந்து, அங்கே சுவாசிக்கும் வகையில் அமைந்திருந்தன.

     ஒரு அரக்கியின் உடல் பெரிதாகவும், ஒருத்தியின் உடல் சரியான அமைப்புடனும் இருந்தது.  ஒருத்தியின் கழுத்து நீண்டிருந்தது.  ஒருத்தியின் கூந்தல் அவிழ்ந்து கிடந்தது.  ஒருத்திக்கு தலையில் முடியே இல்லை.  ஒருத்தியின் முடி கம்பளம் போல படர்ந்திருந்தது.

     ஒருத்தியின் காது பெரிதாகவும், ஒருத்தியின் நெற்றி பெரிதாகவும் இருந்தது.  ஒருத்தியின் வயிறு பெரிதாகவும், ஒருத்தியின் மார்பகங்கள் பெரிதாகவும் இருந்தன.  ஒருத்திக்கு உதடுகள் பெரிதாகத் தொங்கியண்ணம் இருந்தன.  ஒருத்தியின் உதடு, மேவாயோடு ஒட்டியிருந்தது.  ஒருத்தியின் முகம் பெரியதாகவும், ஒருத்தியின் முழங்கால்கள் தொங்கிய வண்ணமும் இருந்தன.

     அவர்களில் ஒருத்தி உயரமாகவும், ஒருத்தி குள்ளமாகவும், ஒருத்தி கூன் விழுந்தவளாகவும், ஒருத்தி விகாரமான உடலுடனும் இருந்தார்கள்.  ஒருத்தி கூரான பற்களுடனும், ஒருத்தி கோணலான வாயுடனும் இருந்தாள்.  ஒருத்தி செம்மஞ்சள் கண்களுடனும், ஒருத்தி விகாரமான முகத்துடனும் இருந்தாள்.   

     அந்த அரக்கியருள் பலர், உருக்குலைந்த உடலுடனும், கருப்பாகவும், மஞ்சள் நிறத்துடனும் இருந்தனர்.  சிலர் கோபத்தை விரும்புபவராகவும், சிலர் சண்டையை விரும்புபவராகவும் இருந்தனர்.  அவர்கள் அனைவரும் கரிய இரும்பினால் செய்யப்பட்ட பெரிய பெரிய சூலாயுதங்களையும், கத்திகளையும், ஈட்டிகளையும் கைகளில் வைத்திருந்தனர்.

     பன்றியைப் போலவும், மானைப் போலவும், சிங்கத்தைப் போலவும், எருதைப் போலவும், ஆட்டைப் போலவும் ஓநாயைப் போலவும் பற்பல வடிவங்களில் அவர்களது முக அமைப்புக்கள் இருந்தன.  சிலர் யானையினது  கால்களையும், சிலர் ஒட்டகத்தினது கால்களையும், சிலர் குதிரையினது கால்களையும் கொண்டிருந்தனர்.  சிலரது கழுத்துகள் உடலுடன் அழுந்தி மார்புவரை இருந்தன.

     அந்த அரக்கியருள் ஒருத்திக்கு ஒரு கையும், இன்னொருத்திக்கு ஒரு காலும் மட்டுமே இருந்தன.  ஒருத்தியுனுடைய காது கழுதையின் காதைப் போலவும், ஒருத்தியின் காது குதிரையின் காதைப் போலவும் இருந்தது.  பசு, யானை, சிங்கம் இவற்றினது காதுகளைப் போன்ற காதுகளைக் கொண்டவர்களாயும் சிலர் இருந்தனர்.

     சிலருடைய மூக்குகள் பெரியதாகவும், சிலரது மூக்குகள் சிறியதாகவும் இருந்தன.  சில அரக்கியருக்கு மூக்கு என்ற ஒன்றே இல்லாதிருந்தது.  யானையின் துதிக்கை போன்ற மூக்கும் சிலருக்கு இருந்தது.  சிலரது மூக்கு அவர்களது நெற்றியோடு ஒட்டி இருக்க, அதன் வழியே சுவாசித்தனர்.

     யானையின் கால்களைப் போன்ற பெரிய கால்களைச் சிலர் கொண்டிருந்தனர்.  மாட்டினுடைய பாதங்களைப் போல சிலரது பாதங்கள் இருந்தன.  சிலரது பாதங்களில் முடி முளைத்திருந்தது.  நீண்ட தலையையும் நீண்ட கழுத்தையும் கொண்டும் சிலர் இருந்தனர்.  சிலரது வயிற்றுப் பகுதி பெரியதாகவும், சிலரது மார்பகங்கள் பெரியதாகவும் இருந்தன.

     சிலரது முகங்களும், கண்களும் அவற்றின் அளவிற்கு மீறியதாக இருந்தன.  சிலரது வாயில் நீண்ட நாக்குகள் இருந்தன.  சில அரக்கியரது முகங்கள், ஆடு, யானை, பசுமாடு, பன்றி, குதிரை,ஒட்டகம், மற்றும் கழுதை ஆகியவற்றினைப் போல இருந்தன. பார்ப்பதற்கே அச்சம் தரும் வகையில் அந்த அரக்கியர் இருந்தனர்.

     சிலரது கைகளில், சூலம், ஈட்டி போன்ற ஆயுதங்கள் இருந்தன.  சிலர் கோபம் கொண்டவர்களாகவும், சிலர் சண்டைகளை விரும்புபவர்களாகவும் இருந்தனர். புகையின் நிறத்தின் முடிகளையும், கோரமான முக அமைப்புகளையும் கொண்டிருந்த அவர்கள், எப்பொழுதும் மது அருந்திய வண்ணமும், மாமிசம் சாப்பிட்டவாறும், அவற்றிலேயே நாட்டம் கொண்டவராகவும் இருந்தனர்.

     மாமிசமும், இரத்தமுமே அவர்களது உணவாக இருந்ததால், அவர்களது உடல் முழுவதும் அவை வழிந்து கிடந்தன.  அந்தக் காட்சிகள் பார்ப்பதற்கே உடலைச் சிலிர்க்கச்செய்வதாய் இருந்தன. வானரவீரராகிய ஸ்ரீஅனுமன் இந்தக் காட்சிகளையெல்லாம் பார்த்தார்.

     அதிகமான கிளைகளையும் பெரிய அடிமரத்தையும் கொண்டிருந்த அந்த அசோக மரத்தைச் சுற்றியும் அந்த அரக்கியர் அமர்ந்திருந்தனர்.  அரசகுமாரியான சீதை, அந்த மரத்தினடியில், அதன் வேர்களுக்கிடையே அமர்ந்திருந்தார்.  ஜனகனின் மகளாகிய சீதையை, ஸ்ரீஅனுமன் கவனத்துடன் பார்த்தார்.  சீதை ஒளி குறைந்து, துயரத்தால் மிகவும் களைத்துக் காணப்பட்டார்.  அவரது தலைமுடி எங்கும் புழுதி படிந்து, அழுக்காக இருந்தது.

     தனது சிறப்புக்களை இழந்து வானத்திலிருந்து தரைமீது வந்து விழும் நட்சத்திரத்தைப் போல, அவர் ஒளிகுன்றியிருந்தார்.  சிறந்த கற்புக்கரசியாகப் போற்றப்படும் சீதை, தன் கணவரைக் காணும் தவிப்புடன் இருந்தார். 

     கணவரது கருணை என்கின்ற மிகச் சிறந்த அணிகலனைத் தவிர, அவரிடம் வேறு விதமான அணிகலன்கள் எதுவும் இல்லாதிருந்தது.  அரக்கர்களின் அரசனான இராவணனால், கவரப்பட்டு, சிறை வைக்கப்பட்டிருந்த சீதை, தன் உற்றார், உறவினரை விட்டுப் பிரிந்திருந்தார்.

     தன் கூட்டத்தை விட்டுப் பிரிந்த பெண்யானை ஒன்று, சிங்கத்தின் பிடியில் அகப்பட்டுக் கொண்டிருப்பது போல, சீதையின் நிலை இருந்தது.  கார் கால இறுதியில், சரத் கால மேகங்களால் சூழப்பட்டிருக்கும் பிறை நிலவினைப் போல அவர் இருந்தார்.

     தன் கணவனின் நெருக்கத்தை இழந்திருந்த அவரது நிலை, கவனிப்பாரற்றுக் கிடக்கும் வீணையினைப் போல, இரங்கத்தக்கதாக இருந்தது.  எப்பொழுதும் கணவனின் பாதுகாப்பில் இருக்க வேண்டிய சீதை, அவ்வாறன்றி, அரக்கியரிடம் அடிமைப் பட்டுக் கிடந்தார்.  அங்காரகன் முதலிய கோள்களால் கவரப்பட்டுக் கிடக்கும் ரோகிணி நட்சத்திரத்தைப் போல, அந்த அசோக மரத்தினடியில், அரக்கியரால் சூழப்பட்டு, பெருந்துயரத்தில் இருந்த சீதையை ஸ்ரீஅனுமன் கண்டார்.

     பூக்களற்ற கொடியின் நிலையில் அவர் இருந்தார்.  அணிகலன்கள் எதுவிமின்றி, உடல் முழுவதும் புழுதி படர்ந்திருந்தபடி இருந்தாலும், அவரது உடலின் இயற்கையான ஒளியால், சேற்றில் புதைந்து கிடக்கும் தாமரைச் செடியின் தண்டு போல, அழகாக இருப்பினும் அழகற்றவர் போல அவர் இருந்தார்.

      மானின் விழிகளையொத்த விழிகளைக் கொண்டிருக்கும் சிறந்த பெண்ணரசியான சீதை, புழுதி நிறைந்த, சுருக்கங்கள் கொண்டிருக்கும் ஆடை அணிந்திருந்ததை ஸ்ரீஅனுமன் கண்டார்.

     துயரத்தால் வாடியிருந்தாலும், கரிய விழிகளைக் கொண்ட சீதை கணவனான ஸ்ரீராமனது ஆற்றல் மிக்க ஒளியினாலும், தன்னுடைய சீரிய பண்புகளாலும் பாதுகாப்பாக இருந்தார்.

     மானின் விழிகள் போல அழகிய கண்களைக் கொண்டிருந்த சீதையின் கண்கள், பயந்த பெண்மானின் கண்கள் போல இங்குமங்கும் அலைபாய்வதை ஸ்ரீஅனுமன் கண்டார்.  சீதையின் சூடான மூச்சுக் காற்றினால், அந்த மரத்தின் தளிர்கள் வெந்தது போலக் கருகின.  சீதை, துயரத்தின் மொத்த உருவமாகவும், உயர எழுந்து வரும் துயரத்தாலான அலை போலவும் காணப்பட்டார். 

     அவரது அழகிய உடலானது, துயரத்தால் களையிழந்திருப்பினும், எவ்வித அணிகலன்களும் அணியாமலேயே அவர் ஒளி குன்றாதிருந்தார்.  மிதிலையின் குமாரியான சீதையை, அந்த நிலையில் கண்ட ஸ்ரீஅனுமன், சீதையை கண்டுபிடித்து விட்டதால், பெரும் மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

     கருணைமிக்க விழிகளையுடைய சீதையைக் கண்டதும், ஸ்ரீஅனுமனின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகியது.  தன் மனதில், ஸ்ரீராமனை நினைத்து வணங்கினார்.

     சீதையைக் கண்டு விட்ட மகிழ்ச்சியில், ஸ்ரீராம, இலக்குமணர்களை வணங்கிய வானர வீரரான ஸ்ரீஅனுமன், அங்கேயே மறைந்தபடி இருந்தார்.

               

 

                                          பதினேழாவது ஸர்கம் நிறைவு.

Wednesday, April 26, 2023

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். பதினாறாவது ஸர்கம்

 

            ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                                       பதினாறாவது ஸர்கம்

 

     மிகவும் போற்றத்தகுந்தவரான சீதையையும், நற்பண்புகளின் உறைவிடமான ஸ்ரீராமனையும் போற்றிய ஸ்ரீஅனுமனின் மனம் மீண்டும் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தது.

     கிட்டத்தட்ட ஒரு முகூர்த்த நேரம் (சுமார் ஒன்றரை மணி நேரம்) அளவிற்கு சிந்தனை வயப்பட்டிருந்த ஸ்ரீஅனுமனின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் நிரம்பி வழிந்தது.  ஒளிபொருந்திய ஸ்ரீஅனுமன், சீதையின் நிலையைப் பார்த்து இவ்வாறு மனம் கலங்கலானார்.

     “சிறந்த ஆசிரியப் பெருமக்களிடம் கல்வி பயின்ற இலக்குமணனால் மதிக்கப்பட்டவளும், ஸ்ரீராமனின் அன்பு மனைவியுமான சீதைக்கே இவ்விதம் இன்னல்கள் நேருமென்றால், காலத்தின் கோலத்தை என்னவென்று சொல்வது?”

     “ஸ்ரீராமன் மற்றும் அவரது அறிவாற்றல் மிக்க தம்பியான இலக்குமணனின் வீரத்தின் பெருமையை முற்றிலும் அறிந்திருந்த சீதை, மழைக்காலத்திலும் கலங்காத கங்கை நதி போல, தன்னுடைய துயரத்தால் அதிகம் கவலையுற்றவராகத் தெரியவில்லை.”

     “கரிய விழிகளைக் கொண்ட சீதை, தன் பண்பினாலும், இயல்பாலும், வயதாலும் மற்றும் நடத்தையாலும், ஸ்ரீராமனுக்கு, மிகவும் பொருத்தமான இணையாவார்.”

     புத்துருக்குத் தங்கம் போல ஒளி பொருந்தியும், உலக மக்கள் அனைவராலும் விரும்பப்படும் திருமகள் போலவும் இருந்த சீதையைப் பார்த்ததும், ஸ்ரீஅனுமன், ஸ்ரீராமனை மனதில் துதித்து, இவ்வாறு சொல்லலானார்.

     “அகன்ற விழிகளையுடைய இந்த சீதையின் பொருட்டு, ஸ்ரீராமன், மிக வலிமைமிக்க வாலியையும், இராவணனின் வீரத்திற்குச் சற்றும் குறைவில்லாத கபந்தனையும் வதம் செய்துள்ளார்.”

     “இந்தச் சீதையின் பொருட்டு, ஸ்ரீராமன், காட்டில், மிகுந்த வீரத்தோடு, மிகவும் அச்சம் தரத்தக்க வீரம் மிகுந்த விராதன் என்ற அரக்கனை, தேவர்களின் அரசன் இந்திரன், சம்பராசுரனைக் கொன்றது போலக் கொன்றார்.”

     “சீதையின் பொருட்டு, ஜனஸ்தானம் என்னுமிடத்தில், நெருப்பை உமிழும் தன்னுடைய அம்புகளால், பதினான்காயிரம் அரக்கர்களை, ஸ்ரீராமன் கொன்றார்.”

     “பெரும் போர்களில், கரன், திரிசரன் மற்றும் வலிமை மிக்க தூஷணன் போன்றோரையும் ஸ்ரீராமன் வதம் செய்துள்ளார்.”

     “அடைவதற்கு அரியதான, வாலியினால் காக்கப்பட்டிருந்த வானர சாம்ராஜ்யம், சீதையின் நிமித்தமாகவே, உலகப் புகழ் பெற்ற சுக்ரீவனுக்குக் கிடைத்தது.”

     “அகன்ற விழிகளைக் கொண்டவரான சீதையின் காரணமாகவே, நதிகள் மற்றும் ஓடைகளின் அரசனான பெருங்கடலை நான் தாண்டினேன்.  இந்த நகரம் முழுவதையும் நான் சோதனை செய்தேன்,”

     “சீதைக்காக, ஸ்ரீராமன், கடல்களுடன் கூடிய இந்த உலகம், மற்றும், வேறு எல்லா உலகங்களையுமே தலைகீழாக மாற்றியிருந்தால் கூட, அவரது செயல் ஏற்புடையதாகவே இருந்திருக்கும்.”

     “சீதைக்கு முன்னால் மூவுலகங்களும் வந்து நின்று போட்டியிட்டாலும், அவரது ஒரு சிறிய பகுதிக்குக்கூட ஈடாக முடியாது. “

     “அறத்தில் சிறந்தவரான, மைதிலி தேசத்தின் பேரரசரான ஜனகனின் மகளான சீதை, தன் கணவன் மீது கொண்ட பக்தியிலிருந்து சிறிதளவும் விலகமாட்டார்.”

     “கலப்பையினால் நிலத்தை உழுதுகொண்டிருந்த பொழுது, அந்தப் பாத்திகளின் உயர்ந்த மண் துகள்கள், தாமரைப் பூக்களின் மகரந்தத் தூள்கள் போல தன் மீது போர்த்தியபடி, நிலத்தைப் பிளந்து கொண்டு பிறந்தவர் சீதை!”

     சீதை, பெரும் வீரம் மிக்கவரும், நற்பண்புகள் வாய்ந்தவரும், போரில் என்றுமே புறமுதுகிட்டுத் திரும்பாதவருமான, மாமன்னர், தசரதனின் புகழ்மிக்க மூத்த மருமகளுமாவார்.”

     “அறநெறியிலிருந்து வழுவாதவரும், கருணை மிக்கவரும், ஆத்ம ஞானியுமான ஸ்ரீராமனின், அன்பினிற்கினிய மனைவியான சீதை இப்பொழுது அரக்கியர் பிடியில் இருக்கிறார்.”

     “தன் கணவன் மீது இருக்கும் அளவற்ற அன்பின் காரணமாக, தனது ஆடம்பரமான, சுகமான வாழ்க்கையைத் துறந்து, எதிர்கொள்ள இருக்கும் இன்னல்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், மனித நடமாட்டமற்ற காட்டுக்குள் வந்தவர் சீதை!”

     “கிடைத்த கனி, கிழங்குகளை உண்டு, திருப்தியுடன் கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்வதில் மனம் செலுத்தி, அரண்மனையில் இருப்பது போன்ற உற்சாகத்துடனும், மகிழ்வுடனும் அவர் காட்டில் வசித்தார்.”

     “தங்கத்தைப் போன்ற அங்கத்தைப் பெற்று, எப்பொழுதும் மலர்ந்த முகத்துடன் பேசக்கூடிய சீதை, இது போன்ற இன்னல்களுக்கு ஏற்புடையவள் இல்லை எனினும், இவைகளைச் சகித்துக் கொண்டுள்ளார்.”

     “தாகத்தில் இருப்பவன், நீர்ச்சுனையை நாடித் திரிவது போல, இராவணனால் துன்புறுத்தப்பட்டும், தன் இயல்புகளை இழக்காமல் இருக்கும் சீதையைக் காண, ஸ்ரீராமன் விருப்பம் கொண்டுள்ளார்.”

     “தன் நாட்டை இழந்த ஒரு மன்னன், அதை மீண்டும் பெறும்போது எவ்விதம் மகிழ்வானோ, அதைப் போலவே, சீதையை மீண்டும் அடையும் ஸ்ரீராமனும் மகிழ்ச்சி அடைவார்.”

     “தனது உற்றார் உறவினரை இழந்து, வசதியான வாழ்க்கையினையும் இழந்து அல்லலுறும் சீதை, ஸ்ரீராமனை மீண்டும் சந்திக்கும் நம்பிக்கையின் காரணமாகவே, தன் உடலில் உயிரைத் தரித்துள்ளார்.”

     “சீதை, தன்னைச் சுற்றியிருக்கும் அரக்கியரையோ, பூத்துக் குலுங்கும் மலர்ச்சோலைகளையோ பொருட்படுத்தாது, ஸ்ரீராமனையே மனக் கண்களால் நினைத்து தியானித்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதில் ஐயமில்லை.”

     “எந்த ஒரு பெண்ணுக்கும், தன் கணவருடன் இருப்பதே, எல்லாவித அணிகலன்களையும் விட மேன்மையானதாகும்.  ஆனால், சீதையோ, தன் கணவனை விட்டுப் பிரிந்திருப்பதால், ஒளிமிகுந்து விளங்க வேண்டிய தகுதி பெற்றிருந்தும், ஒளியிழந்துள்ளார்.”

     “மனைவியை விட்டுப் பிரிந்திருக்கும் துயரத்தில் வெகுவாக மூழ்கிவிடாமல், தன் உடலை உயிருடன் தக்க வைத்திருப்பது, ஸ்ரீராமனுக்கு மிகவும் கடினமான செயலாகும்.”

     “கரிய கூந்தலையும், தாமரை மலர்களையொத்த விழிகளையும் கொண்டிருக்கும் சீதை, சுக போகங்களை அனுபவிக்க வேண்டியவர்.  அவர் இவ்வாறு துன்பப்படுவதைப் பார்த்து என் மனமும் வருத்தமடைகிறது.”

     “நிலமகளைப் போல பொறுமை மிக்கவரும், மலர்ந்த தாமரை மலரையொத்த கண்களை உடையவருமான சீதையை, ஸ்ரீராம, இலக்குமணர்கள் பாதுகாத்து வந்தனர்.  அவ்விதம் இருந்த சீதை, இன்று, மரத்தினடியில், குரூரமான அரக்கியரின் பாதுகாப்பில் இருக்கிறார்.”

     “கடும் பனியினால் தாக்கப்பட்ட தாமரை மலரைப் போல ஒளியிழந்து, மீண்டும் மீண்டும் நேரும் இன்னல்களால் மிகுந்த துயரத்தில் இருக்கும் ஜனகனின் மகளாகிய சீதை, தன் இணையிழந்த சக்ரவாகப் பறவையினைப் போல அவல நிலையில் உள்ளார்.”

     “வசந்த காலம் ஆரம்பித்துவிட்டதால், அசோக மரக்கிளைகள் மலர்களால் நிரம்பி, அவற்றின் கனம் தாங்காமல், வளைந்து கிடப்பது, சீதையின் துயரத்தை அதிகரிக்கச் செய்கின்றது.  ஆயிரக்கணக்கான ஒளிக்கதிகர்ளுடன் உதிக்கும் நிலவும் கூட சீதையின் துயரத்தை மேலும் அதிகரிக்கச் செய்கின்றது.”

     வலிமை மிக்க வானரரான ஸ்ரீஅனுமன், இவ்வாறாக பலவித எண்ணங்களால் சூழப்பட்டு, இறுதியில், “இந்தப் பெண்தான் சீதை” என்று உறுதிசெய்து கொண்டு அந்த மரத்தின் மீது அமர்ந்திருந்தார்.

 

                                       பதினாறாவது ஸர்கம் நிறைவு.

  10 அக்டோபர் 2026: கோவையில் டாடாபேடில் ஹரியின் வீட்டில் தங்கியிருக்கும் போது, ஸ்ரீ ஹரி வாயு ஸ்துதியினைத் தமிழ்க் கவிதை வடிவில் எழுதலாம் என்...