Friday, November 27, 2009

Velur Cauvery river – some thoughts



இன்று நான் மீண்டும் வேலுர் செல்ல வேண்டி இருந்தது. காவிரி ஆற்றைக் கடக்கும்போது பழைய நினைவுகள் தென்றலாய் வருடிச்சென்றன. காவிரிக்குக் கொண்டாட்டம். ஒன்றுக்கு இரண்டு பாலங்கள். ஆனால் காவிரியின் பழைய நிறம் மாறிவிட்டது. வாகனங்கள் செல்லும் வேகத்தில் பாலத்தில் நின்று ஒடுங்கிச்செல்லும் காவிரியைப்பார்க்க பயமாய் இருக்கின்றது. பெரியப்பாவின் கையைப்பிடித்துக்கொண்டு அக்ரஹாரத்திலிருந்து பாலம் வழியாக நடந்து அக்கரை வரை சென்று நீரேற்று நிலையம் அருகில் மணலில் அமர்ந்திருந்து பின் நடந்தே வீடு வந்த நினைவுகள் மங்காமல் உள்ளன. முசாபுரி பங்ளா (ட்ராவல்ர்ஸ் பங்ளா)o அருகில் பெட்டிக்கடையில் குடல் என்று சொல்லப்படும் வடகம் போன்ற பதார்த்தம் சாப்பிட்டதும் சில சமயங்களில் நால்ரோடு ஈஸ்வரி ஹோட்டலில் தோசை சாப்பிட்டதும் நினைவுக்கு வருகின்றது. பாலத்திலிருந்து முசாபுரி பங்ளா வரும் வரை இரு புறமும் செவ்விள நீர் காய்த்துத்தொங்கும் தென்னை மரங்கள். வற்றாத வாய்க்கால். வாய்க்காலிலிருந்து மேற்குப்பக்கத்தில் பிரிந்து செல்லும் ஒற்றையடிப்பாதை வழியாக சென்றால் வரும் பட்டவர்த்தி பிள்ளையார் கோயில். அரச மரத்தடியில் அமர்ந்திருக்கும் பிள்ளையார். மரத்தில் கட்டித்தொங்க விடப்பட்டிருக்கும் வெண்கல மணிகள்.


ஒற்றையடிப்பாதையின் ஒரு புறம் நீள மண்டிக்கிடக்கும் தாழம்பூ புதர். மறுபுறம் சல சலவென ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நீரோடை. குடத்தில் இதில் நீர் பிடித்துத்தான் பிள்ளையாருக்கு குளியல். கோயிலைச்சுற்றி தென்னந்தோப்பு. கோயிலுக்கு எதிரே படிஏறினால் பாலத்திற்கு வந்து விடலாம். வழுக்கும் சாலையில் வேகமாக சென்றதில் பிள்ளையாரைப்பார்க்கமறந்துவிட்டேன்.


இப்போது பாலத்தின் தோற்றம் தரப்பட்டுள்ளது. வயல்கள் தார்முலாம் பூசிக்கொண்டுள்ளன.

நினைவுகள் தொடரும்...............







Tuesday, November 24, 2009

என்னுடைய வலைப்பூவின்
வாசம் பிடித்து -
நேசம் உணர்த்தும்
உறவு வண்டுகளுக்கு -
நன்றி !
வாசத்தின் வீரியம் - இன்னும்
விரிவடைய வாழ்த்துங்கள்!

Thursday, November 19, 2009

கூரை வீடு

இது நாங்கள் குடி இருந்த கூரை வீடு. சுமார் 40 வருடங்களுக்கு முந்தைய என் நினைவுகளை வருடி , இன்று காலை இருபது நிமிடங்களில் நான் வரைந்த படம். சரியாக இருக்கின்றதா என்று என் அக்காக்கள் தான் சொல்ல வேண்டும்.

Wednesday, November 18, 2009

TNR வீட்டுத் திண்ணை :

எங்கள் தெருவில் முதல் வீடு TNR வீடு என்று சொன்னேன் அல்லவா. அது கௌரி மாமி வீடு . அந்த வீட்டுத திண்ணையைப்பற்றி சொல்லாமல் இருக்க முடியாது. வீட்டை ஒட்டி சுமார் ஆறு அல்லது ஏழு அடி நீளத்தில் சாலை வரை அமைந்த திண்ணை. தரையிலிருந்து மூன்று அல்லது மூன்றரை அடி உயரத்தில் இருக்கும். நீளவாக்கிலும் சாலையை ஒட்டி மடிந்த இடத்திலும் சாய்ந்து அமரும் வகையில் சிமெண்டினால் பூசப்பட்டிருக்கும். பெரும்பாலும் இங்காச்சியால்ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருக்கும் இந்தத்த்திண்ணை நாங்கள் அருகில் சென்றதுமே எங்களுக்கு கிடைத்து விடும். இங்காச்சி... மன நலம் குன்றியவர். நான் சிறுவனாக இருந்த போதே இங்காச்சிக்கு முப்பது வயதுக்கு மேல் இருக்கும். வேஷ்டியை மார்பு வரை கட்டிக்கொண்டு வீட்டு உள்ளுக்கும் வாசலுக்கும் நடந்து கொண்டிருக்கும் இங்காச்சியல் யாருக்கும் தொந்திரவு இருக்காது. பிற மனிதர்களைக் கண்டாலே வீட்டுக்குள் ஓடி விடுவார். வீட்டுக்கு யார் வந்தாலும் கோகிலா காப்பி கலந்து தா என்று திருப்பி திருப்பி சொல்லிக்கொண்டே உள்ளுக்கும் வெளிக்கும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் இங்காச்சி காலி செய்த திண்ணை பிறகு எங்களுக்கு சொந்தம். திண்ணையில் ஏறி சாய்ந்து அமர்ந்து கொண்டு எவ்வளவு கதை பேசி இருப்போம்? தெருவில் நடக்கும் கிரிக்கெட் மாட்சுக்கும் அதுதான் stadium. தைப்பூசக்காவடி வேடிக்கை பார்க்க இநத திண்ணைதான் வசதி. காவிரிக்கரைக்கு செல்லும் இறுதி யாத்திரைகளை பயத்துடன் ஒளிந்து கொண்டு பார்த்ததும் இநத திண்ணையில் தான். மாலை நேரத்து சூடு அடங்க தண்ணீர் தெளிக்கப்பட்டு ஜில்லென்று ஆக்கப்பட்டிருக்கும் திண்ணை. (பிற்காலத்தில் இநத வீட்டிலும் நாங்கள் சில காலம் குடி இருக்க நேர்ந்தது). இரவு சாப்பாட்டிற்கு அழைப்பு வரும் வரை நண்பர்களுடன் இநத திண்ணையில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தது தொடர்கதை.

எனது தாயாரின் அஸ்தியை கரைக்க நாங்கள் வேலூர் காவிரிக்கு இரண்டு மாதங்களுக்கு முன் சென்ற போது, இந்தத் திண்ணையைக் காணவில்லை. எதோ ஒரு பெட்டிக்கடை இநத இடத்தை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டிருந்தது. மனிதர்களே காணாமல் போய்விட்ட பிறகு , திண்ணை இருந்தென்ன ? போயென்ன? நினைவுகள் தான் மிச்சம்.................

ரமா குறிப்பிட்டது போல் இவ்வவளவு நினைவுகளும் என்னுள்ளே புதைந்து கிடப்பது ஆச்சர்யமாகத்தான் உள்ளது. இவற்றிற்கெல்லாம் எழுத்தில் வடிவம் தர தூண்டுகோலாய் இருந்ததற்கு ரமாவிற்கு நான் நன்றி சொல்ல வேண்டும். என் அக்காவிற்கு எனது படிப்பிற்கும் நான் செய்யும் வேலைக்கும் சம்பந்தம் இல்லாததில் மிகவும் வருத்தம் உண்டு. இப்பொழுது நான் எழுத ஆரம்பித்ததில் ரமாவிற்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி. வங்கிப்பணியில் மனம் களைத்து இருக்க , எழுதும் இந்த சில நிமிடங்கள் சுகமாகத்தான் இருக்கின்றது.

Tuesday, November 17, 2009

அக்ரஹாரம்: (ஒரு மேம்போக்கான அறிமுகம்)
காவேரி ரோட்டிலிருந்து மேற்கு நோக்கி பிரியும் இன்னொரு அக்ரஹாரம் . நாங்கள் குடியிருந்த கூரை வீடு இருந்த தெரு. தெருவின் ஆரம்பத்தில் வலதுபுறம் முதல் வீடு TNR வீடு. இடது புறம் அய்யர் வீட்டு பட்டி. பொதுவாக வாழைக்கு வேண்டி மூங்கில்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும். வாத நாராயண மரங்கள் இந்த பட்டியை சுற்றி இருக்கும். இந்த மரத்தின் பூக்களின் மொட்டுக்களை நீங்கள் சாப்பிட்டு இருக்கிறீர்களா? மிகவும் சுவையாக இருக்கும். நாங்கள் அதிகம் விளையாடிய இடம். பட்டியை ஒட்டி கபடி விளையாடும் மைதானம். பிறகு தொடர்ந்து வீடுகள். வலது புறம் முதல் வீடு TNR வீடு. குடுமி வைத்த ரிடயர்ட் டீச்சர் வீடு. பிறகு சிறு காலி நிலம். பிறகு அர்த்தநாரி வாத்தியார் வீடு. அடுத்து ஒரு பாழடைந்த வீடு. அச்சுப்பாட்டி குடி இருந்த வீடு. தொடர்ந்து செட்டியார் வீடு, சாமிநாத அய்யர் வீடு, அடுத்து காலி நிலம். இதை ஒட்டித்தான் நாங்கள் குடி இருந்த கூரை வீடு. இதில் இரு போர்ஷன்கள். முதல் போர்ஷன் சற்று பெரியது. இதில்தான் நாங்கள் இருந்தோம். மற்றதில் EB ல் வேலை செய்து வந்த ராமநாதன் மாமா. இதை அடுத்து காலி நிலம். இந்த இடமும் அய்யர் வீட்டு பட்டியாக செயல்படும். பட்டியை ஒட்டி சுவாமிநாத டாக்டர் வீடு. (என்னை மீண்டும் உயிர்பித்தவர்,, இதைப்பற்றி தனியாக எழுதுகிறேன். கடைசி வீடு சின்னு செட்டியார் வீடு. இந்த வீட்டு மாடியில் கல்லூரியில் வேலை செய்து வந்த botony லெக்சரர் ரவீந்திரன் சார் குடி இருந்தார். இடது புறம் பட்டியைத் தொடர்ந்து செட்டியார் வீடு, ராமண்ணா வீடு, ஜெகதீச ஐயர் வீடு. அடுத்து பர்வதம் மாமி வீடு. பிறகு அனந்தா lodge வீடு. இது பின்னாளில் பாக்கு செட்டியாரால் வாங்கப்பட்டு அவர்கள் குடி வந்தார்கள். தொடர்ந்து சிதம்பர ஐய்யர் வீடு, கம்பவுண்டர் மாமா (எனக்கு விவரம் தெரிந்த பிறகு) குடியிருந்த வீடு. கடைசி வீடு கணபதி அய்யர் வீடு. அடுத்து வாய்க்காலுக்கு செல்லும் வழி. ஒட்டி தென்னந்தோப்பு . சின்னு செட்டியாருக்கு சொந்தமானது. இதில் ஒரு பாழடைந்த கிணறு ஒன்று இருக்கும். முயல் சிங்கத்தை தள்ளிவிட்ட கிணறு போல் நீர் அதிகம் இல்லாமல் சேற்றுடன் இருக்கும். கிணற்றின் உள்ளே ஒரு கல் நீட்டிக்கொண்டிருக்கும். கண்ணாமூச்சி ஆடும் பொது அதிகம் ஒண்டிகொண்ட இடம். இதில் இறங்கி உட்கார்ந்து கொண்டால் சீக்கிரம் அவுட் ஆக தேவையில்லை. தோப்பைத்தாண்டி ராஜா வாய்க்கால். ஏப்ரல் , மே மாதம் தவிர தண்ணீர் வற்றாத வாய்க்கால்.

தொடர்வேன்....

Sunday, November 15, 2009

நிமிண்டாம்பழம் .............

இது ஒரு non-seasonal பழம். சுப்பு வாத்தியாரிடம் மட்டுமே கிடைக்கும். வேலூர் காவேரி ரோட்டில் உள்ள சத்திரத்தில் குடி இருந்த சுப்பு வாத்தியார்...எனது பள்ளி/வகுப்புத்தோழன் முரளிகிருஷ்ணனின் தாத்தா......
ஒல்லியான தேகம். நல்ல உயரம். அக்கிரகாரத்துக்கு அவர்தான் கணக்கு வாத்தியார். கல் சிலேட்டை எடுத்துக்கொண்டு கணக்கு கற்றுக்கொள்ள அவரிடம் செல்வதைத்தவிர வேறு வழியில்லை. வாய்ப்பாடு ( இன்று பள்ளிக்குழந்தைகளுக்கு இது பற்றி தெரிய வாய்ப்பில்லை) அவரிடம் கற்றுக்கொண்டது பெரும்பாடு. பதினாறாம் வாய்ப்பாடுவரை ஒப்பிக்க வேண்டும். தடங்கல் வரக்கூடாது. யோசிக்கக்கூடாது. இல்லையென்றால் நிமிண்டாம்பழம் தான் பரிசு... தொடையில் கட்டை விரலையும் ஆள்காட்டி விரலையும் சேர்த்துப்பிடித்து நிமிண்ட , இரத்தம் கன்னிப்போய் ,தோல் சிவந்து , அந்த வலியில் வாய்ப்பாடு தானாக வாய் வழிந்தோடும்..
நிமிண்டாம்பழங்கள் இன்று இல்லை. ஆசிரியர்கள் மாணவர்களை கடிந்து கொண்டாலே , அவர்களின் வேலைக்கு உத்திரவாதம் இல்லை. நீதி மன்றங்கள் மாணவர்களை கண்டிக்கும் ஆசிரியர்களைத் தண்டிக்க தயாராக உள்ளன. காசுக்கு கல்வி என்று மாசுபட்ட பிறகு இந்த நிலை மாறுமா?

  10 அக்டோபர் 2026: கோவையில் டாடாபேடில் ஹரியின் வீட்டில் தங்கியிருக்கும் போது, ஸ்ரீ ஹரி வாயு ஸ்துதியினைத் தமிழ்க் கவிதை வடிவில் எழுதலாம் என்...