Wednesday, December 16, 2009
இன்று இன்னுமொரு மார்கழி மாதம் பிறந்துள்ளது. வேலூர் அக்ரஹாரவாசிகளுக்கு மார்கழி மாதம் தனி தான்.. (கிட்டத்தட்ட முப்பது வருடங்களுக்கு முன் கதை! (அப்படித்தான் சொல்லத்தோன்றுகிறது.. சரித்திரம் ஆகி விட்டதல்லவா? மார்கழி மாதம் என்றால் இரண்டு விசேஷங்கள்.. ஒன்று பஜனை.. மற்றொண்டு அரையாண்டுத்தேர்வு...
மார்கழி மாத பஜனை..
வேலூர் லக்ஷ்மி நாராயணப்பெருமாள் கோயில்...
அர்ச்சகர் வீரராகவ ஐயங்கார்...
வெண் பொங்கல்... ஆஹா... முழங்கை நெய்சோர நீங்கள் பொங்கல் சாப்பிட்டு இருக்கிறீர்களா?
அப்பா தான் பஜனைக்கு அணித்தலைவர். விடியல் காலை ஐந்து மணிக்கு எழுந்து குளித்து அந்த சாம்பல் நிற ஹரே ராமா சால்வையை போர்த்துக்கொண்டு அப்பா கோயிலுக்கு சென்று விடுவார். நான் எப்பவுமே லேட்தான். அப்பா விட்டுவிட்டு சென்று விட்டார் என்ற கோபத்தில் சீக்கிரம் குளித்துவிட்டு கோயிலுக்கு சென்றால் அங்கே அடுத்த அதிர்ச்சி காத்திருக்கும்! என் தோழன் முரளி கிருஷ்ணன் என் பிரிய சுருதி பெட்டியை கைப்பற்றி இருப்பான். சீக்கிரம் வந்ததால் அவனுக்குத் தான் முதல் வாய்ப்பு என்று அப்பா சொல்லிவிடுவார். கோயிலை வலம் வந்து பஜனை கிளம்பும். நான்கைந்து பேர்களுடன் ஆரம்பிக்கும் பஜனை பின் தெருவில் ஒவ்வொருவராக சேர்ந்து கொள்ள பெரிய goshtiyaaga (கொஞ்சம் அதிகம் தான்..) மாறி விடும். ஐயர் வீட்டு திருப்பத்தில் இன்னொரு
அக்ரஹாரத்தில் நுழையும் போது சுருதிப்பெட்டி எனக்கு கை மாறிய பிறகுதான் பஜனையில் என் கவனம் செல்லும். சின்னு செட்டியார் வீட்டோடு மீண்டும் திரும்பி கோயிலுக்கு செல்லும் பஜனை கோஷ்டி. மீண்டும் கோயிலை அடையும் பொழுது கோஷ்டி இன்னும் பெரியதாக மாறி இருக்கும். அப்பா "சுத்தப்ரம்ம பராத்பர ராம்' பாடத் தொடங்கும் போது , கிழக்குத்தெரு பையன்கள் பக்கத்து காம்பவுண்ட் சுவர் ஏறி, பெரிய பூவரச இலைகளைப்பறித்து அனைவருக்கும் விநியோகம் செய்துவிடுவார்கள். ஹரியோ ஹரி பாடி முடித்ததும், வீர ராகவ ஐயங்கார் மடப்பள்ளியிலிருந்து பெரிய பாத்திரத்தில் சுவாமிக்கு நெய்வேதனம் செய்ய பொங்கல் பிரசாதம் எடுத்து வந்து பூஜை நடக்கும். சுடச்சுட அந்தப் பொங்கலை ஐயங்கார் மாமா கையைஊதி ஊதி ஒவ்வொருவருக்கும் விநியோகம் செய்வதே தனி கலையாக இருக்கும்.
இப்பொழுது அப்பாவும் இல்லை, வேலூர் agrahaaramum இல்லை, ஐயங்கார் மாமாவும் இல்லை, பஜனையும் இல்லை. எல்லோரும் வேறு veru thisaiyil பயணித்து விட்டோம். ஆனால் மார்கழி மாதத்து நினைவுகள் என்றுமே என்னை விட்டு அகலப்போவதில்லை...
Saturday, December 12, 2009
இந்தப்பதையின் இருபுறமும் வளர்ந்து இருக்கும் நெருஞ்சி முட்களிளிருந்து தப்பி (அப்படியும் காலில் குத்தி விடும்) எவ்வளவு முறை சென்று வந்திருப்பேன்? ம்ம் ...
இதோ அக்கிரஹாரம். மார்கழி மாத பஜனை சென்ற வழியில் tempo வேன்கள் ! செல் போன் டவரும் வானத்தை மறைக்கும் மின் கம்பிகளும்.. சுவாமிநாத டாக்டர் வீட்டின் முன்புற தோற்றம். நாங்கள் குடி இருந்தபோது சிமென்ட் பூசப்படாத செங்கல் சுவர் சுற்றியும்.. ஜன்னலுக்கு பதில் மூங்கில் தட்டிகள். வாசல் கதவே மூங்கில் தட்டி தான்,,,
thodarven...
காவிரிக்கரையைப் பற்றி சொல்லும் போது பாலத்துக்கு அடியில் இருந்த அப்போதே சிதிலமான சிறிய பிள்ளையார் கோயிலைப்பற்றி சொல்லவேண்டும். திராவிட கழகத்தாரால் மூளியாக்கப்பட்ட பிள்ளையார்! சிறிய மேடை! இடிந்த படிக்கட்டுக்கள்! ஆடி மாதத்தில் இந்த மேடையில் அமர்ந்து புது நீரின் வாசத்தை அனுபவிக்க எவ்வளவு கோடி வேண்டுமானாலும் கொடுக்கலாம். வண்டி இழுத்து வாயில் நுரை தள்ளும் மாடுகள் போல், கருங்கல் படிக்கட்டுக்களில் மோதி மோதி நுரை தள்ளும் வெள்ளநீர்! சுழன்று அடிக்கும் காற்று நீர்த்திவலைகளை முகத்தில் அள்ளித்தெளிக்கும். எழுந்து செல்ல மனமே வராது. இருட்டி விட்டது, வீட்டுக்கு செல்ல வேண்டும் என்ற தந்தையின் வற்புறுத்தலால் தான் கிளம்ப வேண்டி வரும். கருங்கல் படி ஏறி மேலே வரும்போது அங்கே சைக்கிளில் வைத்து விற்கப்படும் அன்னாசிப்பழத்துண்டுகள் ! அவசரத்தில் வாழ்க்கையையும் நிம்மதியையும் தொலைத்து விட்டு மனிதத்தை தேடிக்கொண்டிருக்கின்றோம்!
தொடர்வேன்....
Wednesday, December 9, 2009
சென்ற ஞாயிறு அன்று மீண்டும் வேலூர் செல்ல நேர்ந்தது. மீண்டும் காவிரி... இந்த முறை பிள்ளையாரை மறக்கவில்லை. முதலிலேயே அவரைப்பார்த்து விடுவது என்ற முடிவுடன் காரை பாலம் தாண்டியவுடன் நிறுத்திவிட்டேன். ஸ்ரீனிவாசனும் (பெரிய) எங்களுடன் (நான், பூமா மற்றும் ஹரி) வந்திருந்தான். பிள்ளயரைப்பார்க்க வசதியாக படிக்கட்டு கட்டப்பட்டிருந்தது. ஆனால் கோயில் தான் எல்லாம் மாறி விட்டது. அரச மரத்திலிருந்து தொங்கிக்கொண்டிருந்த மணிகளைக் காணவில்லை. பிள்ளையாருக்குத் துணையாக குடிமகனொருவன் பின்புறமாக உறங்கிக்கொண்டிருந்தான். கோயிலுக்கு பின்புறமிருந்த ஓடையில் (குடத்தில் நாங்கள் நீர் மொண்ட) சிலர் குளித்துக்கொண்டிருந்தனர்.
அந்தோ... கோயிலிலிருந்து வாய்க்கால் வரை சென்ற அந்த ஒற்றையடிப்பாதையைக் காணவில்லை. புதர்கள் மண்டி பாதை இருந்த சுவடே தெரியவில்லை. கோயிலின் அருகில் இருந்த அந்த செங்கல்லினால் கட்டப்பட்ட வாய்க்கால் பாலம் மட்டும் அப்படியே இரு(டி)ந்துகொண்டு .....ம்ம் ..பாலம் வழியே காவிரிக்கு செல்லும் வழியைக் காணவில்லை. மீண்டும் புதர்கள்.. நிறைய விஷயங்களைக் காணவில்லை. ஆனால் ... அந்த பசுமை.... வாழையும், தென்னையும், வெற்றிலையும் மட்டும்தான் வேலுரை இன்னும் வேலூராக வைத்துள்ளது.
Saturday, December 5, 2009
புதிய பாலத்திலிருந்து வேலுருள் நுழையாமல் நேரே பரமத்தி செல்லும் சாலை. ஆனால் இந்த சாலை காலி செய்த சோலையின் மாதிரிதான் நீங்கள் கீழே இன்னொரு படத்தில் பார்ப்பது.
காவிரிக்கரையில் அமைந்துள்ள காசி விஸ்வநாதர் கோயில். என் நினைவில் தெரிந்த நாள் முதல் தன் நிலை மாறாது இருக்கும் கோயில். எவ்வளவோ புதிய கோயில்கள் வேலுருக்குள் வந்திருந்தாலும் காசி விஸ்வநாதர் அப்படியே இருக்கிறார்.
தொடர்வேன்...
Friday, November 27, 2009
Velur Cauvery river – some thoughts
இன்று நான் மீண்டும் வேலுர் செல்ல வேண்டி இருந்தது. காவிரி ஆற்றைக் கடக்கும்போது பழைய நினைவுகள் தென்றலாய் வருடிச்சென்றன. காவிரிக்குக் கொண்டாட்டம். ஒன்றுக்கு இரண்டு பாலங்கள். ஆனால் காவிரியின் பழைய நிறம் மாறிவிட்டது. வாகனங்கள் செல்லும் வேகத்தில் பாலத்தில் நின்று ஒடுங்கிச்செல்லும் காவிரியைப்பார்க்க பயமாய் இருக்கின்றது. பெரியப்பாவின் கையைப்பிடித்துக்கொண்டு அக்ரஹாரத்திலிருந்து பாலம் வழியாக நடந்து அக்கரை வரை சென்று நீரேற்று நிலையம் அருகில் மணலில் அமர்ந்திருந்து பின் நடந்தே வீடு வந்த நினைவுகள் மங்காமல் உள்ளன. முசாபுரி பங்ளா (ட்ராவல்ர்ஸ் பங்ளா)o அருகில் பெட்டிக்கடையில் குடல் என்று சொல்லப்படும் வடகம் போன்ற பதார்த்தம் சாப்பிட்டதும் சில சமயங்களில் நால்ரோடு ஈஸ்வரி ஹோட்டலில் தோசை சாப்பிட்டதும் நினைவுக்கு வருகின்றது. பாலத்திலிருந்து முசாபுரி பங்ளா வரும் வரை இரு புறமும் செவ்விள நீர் காய்த்துத்தொங்கும் தென்னை மரங்கள். வற்றாத வாய்க்கால். வாய்க்காலிலிருந்து மேற்குப்பக்கத்தில் பிரிந்து செல்லும் ஒற்றையடிப்பாதை வழியாக சென்றால் வரும் பட்டவர்த்தி பிள்ளையார் கோயில். அரச மரத்தடியில் அமர்ந்திருக்கும் பிள்ளையார். மரத்தில் கட்டித்தொங்க விடப்பட்டிருக்கும் வெண்கல மணிகள்.
ஒற்றையடிப்பாதையின் ஒரு புறம் நீள மண்டிக்கிடக்கும் தாழம்பூ புதர். மறுபுறம் சல சலவென ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நீரோடை. குடத்தில் இதில் நீர் பிடித்துத்தான் பிள்ளையாருக்கு குளியல். கோயிலைச்சுற்றி தென்னந்தோப்பு. கோயிலுக்கு எதிரே படிஏறினால் பாலத்திற்கு வந்து விடலாம். வழுக்கும் சாலையில் வேகமாக சென்றதில் பிள்ளையாரைப்பார்க்கமறந்துவிட்டேன்.
இப்போது பாலத்தின் தோற்றம் தரப்பட்டுள்ளது. வயல்கள் தார்முலாம் பூசிக்கொண்டுள்ளன.
நினைவுகள் தொடரும்...............
10 அக்டோபர் 2026: கோவையில் டாடாபேடில் ஹரியின் வீட்டில் தங்கியிருக்கும் போது, ஸ்ரீ ஹரி வாயு ஸ்துதியினைத் தமிழ்க் கவிதை வடிவில் எழுதலாம் என்...
-
10 அக்டோபர் 2026: கோவையில் டாடாபேடில் ஹரியின் வீட்டில் தங்கியிருக்கும் போது, ஸ்ரீ ஹரி வாயு ஸ்துதியினைத் தமிழ்க் கவிதை வடிவில் எழுதலாம் என்...
-
இது நாங்கள் குடி இருந்த கூரை வீடு. சுமார் 40 வருடங்களுக்கு முந்தைய என் நினைவுகளை வருடி , இன்று காலை இருபது நிமிடங்களில் நான் வரைந்த படம். ச...
-
அன்புள்ள கீதாவிற்கு, சித்தப்பாவைப்பற்றி உன் blog படித்தேன். உன்னுடைய கருத்துக்கள் அனைத்தும் மிக சரியானவை. அதுவும் அந்த transistor... நம் இளை...