Wednesday, October 11, 2023

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். முப்பத்தெட்டாவது ஸர்கம்.

 

            ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                         முப்பத்தெட்டாவது ஸர்கம்.





     சீதையின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட சொல்லின் செல்வரும், புலியை நிகர்த்த வலிமையுடையவரும், வானர வீரருமான அனுமன் திருப்தியடைந்தார். அவர் சீதையிடம் இவ்விதம் சொல்லலானார்.

     “காண்போருக்கு மகிழ்ச்சி தரும் தேவீ! நீங்கள் சொன்னவை உங்கள் இயல்பிற்கேற்றவை. பெண்களுக்கு உரித்தான பண்பு நலன்களுடன் கூடிய கற்பிற்சிறந்த பெண்களின் பணிவான பேச்சுக்கள் இவை!”.

     “நூறு யோஜனை அகலமுள்ள பெருங்கடலை, என் முதுகில் அமர்ந்து கொண்டு கடந்து செல்வது ஒரு பெண்ணான உங்களால் இயலாத செயல் தான்.”

     “ஜனக குமாரி! ஸ்ரீராமனைத் தவிர பிற ஆடவரைத் தொடுவதில்லை என்ற உங்களது இரண்டாவது காரணம் மிகவும் ஏற்புடையது.  பணிவு நிரம்பிய தேவி! ஸ்ரீராமனின் மனைவியின் வாயிலிருந்து மட்டுமே இப்படிப் பட்ட வார்த்தைகள் வெளிப்பட இயலும். உங்களைத் தவிர வேறு பெண்ணால் இவ்விதம் பேச இயலுமா?”

     “தேவீ! என் முன்னே நீங்கள் சொல்லிய அனைத்தையும் ஒன்று விடாமல் காகுத்த குல திலகமான ஸ்ரீராமனிடம் சொல்வேன்.”

     “தேவீ! நான் தங்களிடம் கூறிய வழிமுறைகளுக்குப் பலவிதமான காரணங்கள் உண்டு.  ஸ்ரீராமனின் மீதுள்ள அன்பின் காரணமாக, அவரைத் திருப்திப் படுத்தவே மேற்கண்டவாறு நான் பேசினேன்.”

     “கடக்க முடியாத பெருங்கடலைக் கடந்து, நுழைய முடியாத இலங்கைக்குள் நுழைய முடிந்த என் திறமையின் மீது வைத்த நம்பிக்கையின் காரணமாகவே தங்களைச் சுமந்து செல்லும் யோசனையைக் கூறினேன்.”

     “என் குருவான ஸ்ரீராமனின் மீதுள்ள அளவற்ற அன்பினாலும், பக்தியினாலும், இன்றே உங்களை ஸ்ரீராமனிடம் கொண்டு சேர்க்க விருப்பம் கொண்டேன்.  இதைத் தவிர வேறு எந்த எண்ணமும் எனக்கில்லை.”

     “குற்றங்கள் ஏதுமற்ற தேவீ! என்னுடன் வருவதற்கு உங்களுக்கு விருப்பம் இல்லாத நிலையில், உங்களை நான் சந்தித்ததை ஸ்ரீராமனிடம் சொல்வதற்கு வசதியாக உங்கள் உடமைகளில் எதாவது ஒன்றைத் தாருங்கள்.

     தேவ கன்னிகை போன்று ஒளி பொருந்திய சீதை, அனுமன் சொன்னவற்றைக் கேட்ட பிறகு, கண்களில் நீர் தளும்ப, கேவலுடன் மெதுவான குரலில் பதில் சொல்லலானாள்.

     “வானர உத்தமனே! நான் சொல்லும் இதை அடையாளமாக என் அன்புக்குரியவரிடம் சொல்வாயாக! சித்ர கூட மலையின் வட கிழக்குப் பகுதியில், மந்தாகினி ஆற்றின் மிக அருகில் சித்தாஸ்ரமத்தில் நாங்கள் தங்கியிருந்தோம்.  கிழங்கு வகைகளும், பழங்களும் நீர் நிலைகளும் நிறைந்து விளங்கிய தோட்டத்தில் பலவிதமான வண்ண மலர்கள் பூத்துக் குலுங்கி நறுமணம் பரப்பின.  என்னுடன் நீர் நிலைகளில் விளையாடிய என் கணவர், ஈரமான உடைகளுடன் என் மடியில் வந்து அமர்ந்து விட்டார்.”

     “ஒரு சமயம், மாமிசத்தை விரும்பி உண்ணும் காகம் ஒன்று என் மீது அமர்ந்து என் அங்கங்களைக் கொத்தத் தொடங்கியது. நான் மண் உருண்டைகளை எறிந்து அதை விரட்டினாலும் மீண்டும் மீண்டும் என்னைக் கொத்துவதும், மறைந்து கொள்வதுமாகவும் இருந்தது.  யாகங்களில் இடப்படும் பலிகளை உண்ணும் பழக்கமுள்ள அந்த காகமானது என்னைக் கொத்துவதை நிறுத்தவில்லை.”

       (தனக்கும் இராமனுக்கும் இடையே நிகழ்ந்ததை  நிகழ்ந்த வண்ணம் சீதை நினைவுகூறுதல்: இராமனிடம் பேசுவது போல சொல்லப்பட்டுள்ளது)

     “காகத்தின் மீது கோபம் கொண்ட நான் என் இடையில் இருந்த கயிற்றை அவிழ்த்து காகத்தை விரட்ட முயற்சி செய்தேன்.  அதனால் என் உடை அவிழும் நிலை ஏற்பட்டது. அதே சமயம் நீங்கள் என்னைப் பார்த்துச் சிரித்து விட்டீர்கள்.”

     “உடனே நீங்கள் என்னைப் பரிகாசம் செய்ய, முதலில் கோபம் கொண்ட நான், வெட்கமுற்றேன்.  உணவில் விருப்பம் கொண்ட அந்த காகம் மீண்டும் என்னைக் கொத்த, நான் அந்த நிலையிலேயே உங்களிடம் வந்தேன்.”

     “காகத்தின் செய்கையால் களைப்புற்ற நான், அமர்ந்திருந்த உங்களின் மடியில் வந்து அமர்ந்தேன்.  அதனால் மகிழ்வுற்ற நீங்கள், கோபமுடன் இருந்த என்னைச் சமாதானம் செய்தீர்கள்.”

     “நாதனே! காகத்தின் செயலால் கோபமுற்றிருந்த நான், எனது கண்களில் இருந்து வழிந்த கண்ணீரை மெதுவாகத் துடைத்துக் கொண்டேன்.  நீங்கள் அதனைக் கவனித்து விட்டீர்கள்.”

(இப்பொழுது அனுமனிடம் சீதை சொல்வது தொடர்கிறது).

     “அனுமனே! மிகவும் களைப்புற்றிருந்த நான் நெடுநேரம் ஸ்ரீராமனின் மடியில் தலைவைத்து உறங்கினேன்.  பரதனின் மூத்த சகோதரனான ஸ்ரீராமனும் நான் எழுந்த பிறகு என் மடியில் தலை வைத்து உறங்கினார்.”

     “ஸ்ரீராமனின் மடியிலிருந்து நான் தூங்கி எழுந்தவுடன் அந்த காகம் மீண்டும் அங்கு வந்தது.  உடனே அது பறந்து வந்து என் மார்பின் மீது தன் அலகினால் கொத்தத் தொடங்கியது.  பறந்து பறந்து வந்து மீண்டும் மீண்டும் என் மார்பகங்களில் தன் அலகினால் கொத்தியது.  காயத்திலிருந்து வழிந்த இரத்தத் துளிகள் மடியில் படுத்திருந்த ஸ்ரீராமன் மீது விழுந்து அவரை நனைக்க,  அவரின் உறக்கம் கலைந்தது.”

     “சுகமான உறக்கத்தில் இருந்த, பகைவர்களை விரட்டியடிக்கும் வல்லமை வாய்ந்த ஸ்ரீராமன் என்னுடைய நிலைமையின் காரணமாக உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்தார்.”


     “தோள் வலிமை மிக்க ஸ்ரீராமன், என் மார்பகங்களில் இருந்த காயங்களைப் பார்த்து மிகுந்த சினம் கொண்டார்.  சினம் கொண்ட விஷப் பாம்பைப் போல சீற்றத்துடன், பெருமூச்சு வாங்கிய வண்ணம் பேசினார்.”

     “யானையின் துதிக்கை போன்ற வடிவழகு மிக்க தொடைகளைக் கொண்ட சீதையே! உன்னுடைய மார்பகங்களில் காயம் உண்டாக்கியது யார்? கோபம் கொண்ட ஐந்து தலைப் பாம்புடன் யார் விளையாட விரும்புவது?” என்றார்.

     “எல்லாத் திசைகளிலும் பார்வையைச் செலுத்திய ஸ்ரீராமன், காலில் இரத்தக் கறைகளோடு கூடிய, கூரிய நகங்களுடன் என்னைப் பார்த்தவாறு அமர்ந்திருந்த காகத்தைப் பார்த்தார்.”

     “பறவையினங்களில் சிறந்ததும், இந்திரனின் மகனுமான அந்தக் காகம், காற்றின் வேகத்தில் வெகு தூரம் கடந்து இங்கு வந்திருந்தது.”

     “அறிவிற்சிறந்தவரும்,தோள் வலிமை மிக்கவருமான ஸ்ரீராமனின் கண்கள் கோபத்தில் சுழன்றன.  அந்தக் காகத்திற்குக் கொடிய தண்டனை அளிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தார்.”

     “ஸ்ரீராமன் தன் தர்பைப் படுக்கையில் இருந்து ஒரு தர்ப்பையை உருவினார். பிரம்மாஸ்திரத்திற்கான மந்திரத்தை ஜபித்ததும், அந்தத் தர்ப்பையானது உயிரினைக் கொல்லும் நெருப்புப் போல ஒளிரத் துவங்கியது.  அவர் அதை அந்தக் காகத்தை நோக்கிச் செலுத்தினார்.”

     “அந்த எரியும் தர்ப்பையை ஸ்ரீராமன் காகத்தை நோக்கிச் செலுத்தியதும் அது அந்தக் காகத்தைப் பின் தொடர்ந்து விரட்டிச் சென்றது.”

     “அந்தத் தர்ப்பைப் பாணத்தினால் பயந்த காகம், இந்த உலகத்தில் பல்வேறு இடங்களில் தஞ்சம் அடைந்து தப்ப முயற்சித்தும், அந்த அம்பானது அந்தக் காகத்தை விடாது பின் தொடர்ந்தது.”

     “மூன்று உலகங்களிலும் பறந்து அலைந்த அந்தக் காகம், அதனுடைய தந்தை, தேவர்கள், மற்றும் முனிவர்கள் அனைவராலும் நிராகரிக்கப்பட்டது.” இறுதியில் தன்னைக் காக்கும் படி ஸ்ரீராமனிடமே அடைக்கலம் புகுந்தது.”

     “காகுத்த குலத் திலகமான ஸ்ரீராமன், தன்னிடம் அடைக்கலம் தேடி, பூமியில் வந்து விழுந்த காகத்திடம் கருணை கொண்டார்.  கொல்லத் தகுந்த செயலைச் செய்திருந்தாலும் அந்தக் காகத்தைக் காப்பாற்றினார்.”

     “பல்வேறு இடங்களில் அலைந்து திரிந்த வலியினாலும் சோர்வினாலும் தன் முன்னே வந்து விழுந்த அந்தக் காகத்தைப் பார்த்து ஸ்ரீராமன், “செலுத்தப்பட்ட பிரம்மாஸ்த்திரத்தை, அது தன் இலக்கை அடையாமல் திரும்பப் பெற இயலாது.  ஆகவே, இந்த அஸ்திரத்தால் உன்னுடைய உடலின் எந்தப் பகுதி தாக்கப் பட்டும் என விரும்புகிறாய்?” என்று கேட்டார்.”

     “காகத்தின் விருப்பப்படி அந்த அஸ்திரத்தால் காகத்தின் வலது கண் குருடாக்கப்பட்டது.  தன் வலது கண்ணின் பார்வையை இழந்து அந்தக் காகம் தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொண்டது.”

     “அந்தக் காகம் ஸ்ரீராமனையும் அவரது தந்தையாரான மகாராஜா தசரதனையும் வணங்கி விட்டு, பெரும் வீரான ஸ்ரீராமனின் அனுமதியுடன் விடை பெற்றுக் கொண்டு, தன் இருப்பிடம் திரும்பிச் சென்றது.”

(மீண்டும் சீதை இராமனிடம் நேரில் பேசுவது போல் சொல்லத் தொடங்குகிறாள்.)

     “அன்பிற்குகந்த மாவீரனே! சிறு துஷ்டச் செயல் புரிந்த காகத்தின் மீது பிரம்மாஸ்திரத்தை ஏவிய நீங்கள், என்னை உங்களிடமிருந்து அபகரித்துச் சென்றவனை ஏன் மன்னித்து விட்டீர்கள்?”

     “மனித குலத்தின் மிகச் சிறந்தவரே! பெரும் ஆர்வத்துடன் என் மீது கருணை கொள்ளுங்கள்.  எப்பொழுதும் உங்களுடனேயே உறைந்திருக்கும் சீதையானவள், இன்று அனாதை போல ஆகி விட்டாள்.”

     “கருணை காட்டுதல் என்பது மிகப் பெரிய அறம் என்பதை நான் உங்கள் மூலமே அறிந்துள்ளேன்.  உங்களது வலிமை, வீர, தீர, பராக்ரமம், பேரார்வம் அனைத்தையும் நான் அறிவேன்.”

     “எல்லையற்ற ஆற்றல் மிக்க உங்களை அசைத்துப் பார்க்கவோ, வெற்றி கொள்ளவோ யாராலும் இயலாது.  நீங்கள் மிகப் பெரிய ஆழ் கடலைப் போன்ற கம்பீரம் கொண்டவர். அந்தக் கடலுக்கும் பூமிக்கும் தலைவராக விளங்கும் நீங்கள் இந்திரனைப் போன்ற வலிமை மிக்கவர்.”

     “இராகவா! ஆயுதங்களை இது போல் உபயோகப்படுத்துபவர்களுள் உத்தமமானவரும், வலிமை மிக்கவரும், ஆற்றல் மிக்கவருமாக நீங்கள் இருந்த போதிலும், இந்த அரக்கர்கள் மீது ஏன் ஆயுதங்களைப் பிரயோகிக்கவில்லை?”

     (இப்பொழுது அனுமனிடம் பேசுகிறாள்.)

     “ஸ்ரீராமனுடைய தாக்குதலின் வேகத்திற்கு முன், நாகர்களோ, கந்தர்வர்களோ, தேவர்களோ அல்லது மருத கணங்களோ யாராயினும் போர்க்களத்தில் எதிர்த்தாக்குதல் நடத்த இயலாது.”

     “இவ்வளவு அதிக ஆற்றல் கொண்ட ஸ்ரீராமன் மனதில் என்னைப் பற்றி சிறிதளவாவது கவலை இருக்குமானால், தன்னுடைய கூரிய அம்புகளால் இந்த அரக்கர்களை ஏன் அழிக்காமல் இருக்கிறார்?”

     “அல்லது, எதிரிகளுக்கு அழிவைக் கொடுக்க வல்ல மிகவும் வலிமை வாய்ந்த இலக்குமணன், தன் அண்ணனின் உத்தரவைப் பெற்று, என்னைக் காப்பாற்ற ஏன் வரவில்லை?”

     “சிங்கங்களை நிகர்த்த அந்த இருவரும் காற்றுத் தேவனுக்கும் இந்திரனுக்கும் இணையான வலிமை மிக்கவர்கள்.  தேவர்களாலேயே அவர்களை வெற்றி கொள்வது என்பது இயலாது.  அவ்வாறு இருக்கையில் என்னைப் பற்றி ஏன் கவலை கொள்ளவில்லை?”

     “நான் ஏதோ மிகப் பெரிய பிழை இழைத்திருக்க வேண்டும் என்பதில் ஐயம் ஏதுமில்லை.  இல்லையென்றால் பகைவர்களை அழித்தொழிக்கும் வல்லமை பெற்ற அந்த இருவரும் ஏன் என் மீது கருணை காட்டவில்லை?”

     கண்களில் கண்ணீர் பெருக, பெரும் இரக்கம் கொள்ளத்தக்க வார்த்தைகள், வைதேஹியின் வாயிலிருந்து வெளி வந்ததைக் கேட்ட பெரும் வீரனான வாயுகுமாரன் அனுமன் இவ்வாறு மறுமொழி கூறினார்.

     “தேவீ! ஸ்ரீராமன் தங்களைப் பிரிந்த துயரத்தில் வேறு எந்தச் செயலிலும் ஈடுபாடு கொள்ளாமல் இருக்கிறார் என்பதனை நான் சத்தியத்தின் மீது ஆணையிட்டுக் கூறுவேன்.  எப்பொழுதும் துயரத்தில் இருக்கும் ஸ்ரீராமனைக் காணும் இலக்குமணனும் துயரமாகவே உள்ளார்.”

     “அரும்பாடுபட்டு நான் தங்களைத் தரிசித்துள்ளேன்.  இது நீங்கள் துயரம் கொள்ளும் சமயமில்லை.  இனி இந்தக் கணத்திலிருந்து உங்கள் துயரங்கள் எல்லாம் விலகிச் செல்லப் போவதைக் காணப் போகின்றீர்கள்.”

     “சிங்கங்களையொத்த அந்த இரண்டு அரச குமாரர்களும் மிகவும் வலிமை மிக்கவர்கள்.  தங்களைக் காண வேண்டி மிகவும் ஆவலில் உள்ளனர்.  ஆகையினால் எதிர்த்து வரும் அரக்கர் குலத்தையே எரித்துச் சாம்பலாக்கி விடுவர்.”

     “அகன்ற விழிகளையுடைய தேவீ! போர்க்களத்தில் கொடூரமான இராவணனை, அவனுடைய உறவினர்கள் அனைவருடனும் தோற்கடித்து தங்களைத் தன்னுடன் ஸ்ரீராமன் தன் சொந்த நாட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வார்.”

     “இப்பொழுது நீங்கள், ஸ்ரீராமன், வலிமை மிக்க இலக்குமணன், ஒளி பொருந்திய சுக்ரீவன் மற்றும் அங்கு கூடியிருக்கும் வானர வீரர்கள் ஆகியோருக்குச் சொல்ல விரும்பும் செய்தியைச் சொல்லலாம்.”

     இவ்வாறாக அனுமன் பேசியதைக் கேட்ட சீதை, அனுமனைப் பார்த்து, “சிறந்த வானர வீரனே! கெளசல்யாவின் வயிற்றில் உதித்த, இந்த உலகம் அனைத்திற்கும் தலைவனான ஸ்ரீராமனுக்கு என் சிரந்தாழ்ந்த வணக்கங்களைத் தெரிவித்து அவரது நலன்களைக் கேட்டறிவாயாக” என்றாள்.

     தொடர்ந்து சொன்ன சீதை, “இந்த உலகத்திலேயே கிடைத்தற்கரிய செல்வங்களையும் விதவித மான இரத்தின மாலைகளையும் அழகிய பெண்களையும் தியாகம் செய்து விட்டு, தந்தை தாயை, சமாதானம் செய்து அவர்களுக்குத் தக்க மரியாதை செய்து, சுமித்திரைக்கு நல்ல பிள்ளையைப் பெற்றவளென்ற நற்பெயரை உருவாக்கிக் கொடுத்த இலக்குமணன், ஸ்ரீராமனுடன் காட்டிற்கு வந்தான். “

     “மிகச் சிறந்த இன்பங்களைத் துறந்துவிட்டு, அறவழியில் நடக்கும் இலக்குமணன், தன் தமையனுக்குப் பணிவிடை செய்யும் பொருட்டு, காகுத்தனான ஸ்ரீராமனுடன் காட்டிற்குச் சென்றான்.”

     “சிங்கத்தின் புஜங்களையொத்த வலிமை மிக்க தோள்களை உடையவனும், பெருஞ்சக்தி படைத்த கைகளைக் கொண்டவனும், மிக அழகிய வடிவம் கொண்டவனுமான இலக்குமணன் என்னைத் தாயாகவும், ஸ்ரீராமனைத் தந்தையாகவுமே கருதினான்.”

     “நான் கவர்ந்துசெல்லப்பட்டதை, இலக்குமணன் அறிந்திருக்கவில்லை.  பெரியவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதில் விருப்பமுள்ள பெருமை வாய்ந்த இலக்குமணன், அதிகம் பேசுவதில்லை.  அரசகுமாரனும், அனைவருக்கும் விருப்பமானவனுமான இலக்குமணன், என் மாமனாரான தசரத மாமன்னருக்கு இணையானவன்.”

     “தன் சகோதரனான இலக்குமணனிடத்தில், ஸ்ரீராமனுக்கு என்னை விட அன்பு அதிகம்.  பெரும் வீரனான இலக்குமணன், தனக்கு இடப்பட்ட பணி எதுவாகினும், துணிந்து அதை முடிப்பான்.”

     “இலக்குமணனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தால், ஸ்ரீராமனுக்குத் தன் தந்தை மறைந்து விட்ட நினைவே வருவதில்லை.  அப்படிப்பட்ட இலக்குமணனிடம் எனது அன்பான விசாரிப்புக்களைக் கூறவும்”

     “மிகச் சிறந்த குணங்களை உடையவனும், குறையற்றவனும், ஸ்ரீராமனுக்குப் பிரியமானவனுமான இலக்குமணன், என்னைக் காப்பாற்றும் இந்தச் செயலில் சிறப்புடன் ஈடுபடும் வண்ணம் என்னுடைய வார்த்தைகளை அவனிடம் தெரிவிப்பாயாக!”

     “வானரத் திலகமே! இங்கு நடைபெற்ற எல்லா செயல்களுக்கும் நீயே சாட்சியாய் விளங்குகிறாய்.  உன்னுடைய சொல்லும், செயலுமே ஸ்ரீராமனுக்கு என்னைக் காப்பாற்றும் செயலில் பெரும் உற்சாகத்தை அளிக்கும்.”

     “வீரமிக்க என் கணவனான ஸ்ரீராமனிடம், எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள ஒரு மாத கெடுவிற்கு மேல் நான் சத்தியமாக உயிர் தரிக்க மாட்டேன் என்பதைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்!”

     “எவ்விதம் இந்திரனிடமிருந்து அபகரிக்கப்பட்ட செல்வத்தைப், பாதாள உலகத்திலிருந்து மகாவிஷ்ணு மீட்டு வந்தாரோ, அதைப் போல, இந்த வஞ்சகனான இராவணனின் பிடியிலிருந்து என்னை ஸ்ரீராமன் மீட்டுச் செல்ல வேண்டும்.”

     இவ்விதம் பேசியபடியே, தனது உடையில் முடிந்து வைத்திருந்த, சிறப்பு வாய்ந்த சூடாமணி என்னும் அணிகலனை அனுமனிடம் தந்த சீதை, “இதை ஸ்ரீராமனிடன் சேர்ப்பித்து விடு!” என்று சொன்னாள்.

     சீதையிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்ட அதி உத்தமமான அந்த அணிகலனை, அனுமன் தன் கை விரலில் அணிந்து கொண்டார். ஆனால் அது அவரது விரல்களில் பொருந்தாமல் இருந்தது. (அவர் மிகச் சிறிய வடிவம் கொண்டிருந்தார்.)

     சிறந்த மணிரத்னத்தைப் பெற்றுக் கொண்ட அனுமன் சீதையைப் பணிவுடன் வணங்கி, அவரை வலம் வந்து வணங்கி, அவரது அருகில் நின்றார்.

     சீதையைக் கண்டுவிட்ட பெரு மகிழ்ச்சியில் திளைத்த அனுமன், மனதளவில் ஸ்ரீராம, இலக்குமணர்களை சென்று அடைந்து விட்டார். அவரது உடல் மட்டுமே அங்கிருந்தது.  

     “ஜனகனின் மகளாகிய சீதையிடமிருந்து அந்த விலை மதிப்பற்ற சூடாமணியைப் பெற்றுக் கொண்டதுமே, அனுமன் பெரும் காற்றின் பிடியிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட பெரும் மலை அசைவது போல, தன் பயணத்தைத் தொடர முயற்சி செய்தார்.”

 

                    முப்பத்தெட்டாவது ஸர்கம் நிறைவு.

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். முப்பத்தேழாவது ஸர்கம்.

 

            ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                               முப்பத்தேழாவது ஸர்கம்.



     முழு நிலவினையொத்த பொலிவுடன் விளங்கும் முகம் கொண்ட சீதை, அனுமன் கூறிய வார்த்தைகளைக் கேட்டு விட்டு, அறமும் பொருளும் நிறைந்த வார்த்தைகளைப் பேசினாள்.

     “ஓ வானரமே! ஸ்ரீஇராமன் என்னைத் தவிர வேறு சிந்தனையில்லாமல் துயரத்தில் மூழ்கிக் கிடப்பதாய் நீ கூறிய வார்த்தைகள், விஷம் கலந்த அமிர்தம் போல எனக்குத் தோன்றுகிறது.”

     “அளப்பரிய செல்வ வளத்தில் திளைத்துக் கொண்டிருந்தாலும், மிகக் கொடிய துயரத்தில் உழன்று கொண்டிருந்தாலும், மரணமானது கயிற்றில் கட்டி இழுத்துச் செல்வது போல இழுத்துச் சென்று விடுகிறது.”

     “வானர திலகமே! தெய்வம் விதித்ததை மனிதனால் மீற இயலாது.  இலக்குமணனோ, நானோ, ஸ்ரீராமனோ துயரத்தால் பீடிக்கப்பட்டுள்ளதை நீயே காண்பாய்.”

     “கடலில் மூழ்கிய கப்பலிலிருந்து ஒருவன் எவ்விதம் நீந்திக் கரை சேருவானோ, அதைப் போல ஸ்ரீராமன், எப்பொழுது இந்தத் துயரக்கடலை நீந்திக் கரை சேருவார்?”

     “அரக்கர்களை அழித்து, இராவணனை வதம் செய்து, இலங்கையை நிர்மூலம் ஆக்கும் வேலையை என் கணவர் எப்போது செய்வார்?”

     “அவரிடம் சென்று இங்கு விரைந்து வரச் சொல்! இந்த வருடம் முடியும் வரை மட்டுமே நான் உயிருடன் இருப்பேன்.”

     “இரக்கமற்ற இராவணனால் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கெடுவில் பத்து மாதங்கள் கழிந்து விட்டன.  இன்னும் இரண்டு மாதங்களே மீதம் உள்ளன.”

     “இராவணனின் தம்பியான விபீஷணன், என்னைத் திருப்பி அனுப்பிவிடுமாறு பலவிதமாக எடுத்துச் சொல்லியும், அதைச் செய்யும் எண்ணம் இராவணனுக்கு இல்லை.”

     “என்னைத் திருப்பி அனுப்பி விடும் எண்ணம் இராவணனுக்குப் பிடிக்கவேயில்லை.  ஏனென்றால், போர்க்களத்தில் அவன் உயிரை விடவேண்டும் என்ற காலனின் வலையில் அவன் சிக்கி விட்டான்.”

     “ஏ வானர வீரனே! விபீஷணனின் மூத்த மகளான அனலையை, அவளது தாயே ப்ரத்யேகமாக என்னிடம் அனுப்பி இந்தத் தகவலைச் சொல்லச் சொன்னாள்.”

     “இராவணனின் நன்மதிப்பைப் பெற்ற அவிந்த்யன் என்னும் வயதான அரக்க வீரன் உள்ளான்.  அவன் மிகவும் புலமை மிக்க அறிவாளி.  வீரம் மிக்கவன்.  பண்பு நிறைந்தவன்.  ஸ்ரீஇராமனின் கரங்களால் அரக்கர்கள் அழியும் காலம் நெருங்கி விட்டது.  ஆகவே என்னைத் திருப்பி அனுப்பி விடும்படி அவன் இராவணனின் நன்மை கருதிச் சொன்ன வார்த்தைகளையும் அவன் கேட்க வில்லை”.

     “வானர வீரனே! என் கணவர் விரைவில் என்னைச் சந்திப்பார் என்ற நம்பிக்கை ஏற்படுகிறது.  ஏனென்றால் என் உள்ளம் தூய்மையானது.  ஸ்ரீராமனின் மிகச் சிறந்த குணங்களை அது அறியும்.”

     “வானரமே! ஸ்ரீராமனிடத்தில் உற்சாகம், ஆண்மை, வலிமை, இரக்கம், கருணை,பெரும் வீரம் மற்றும் உத்வேகம் ஆகிய அனைத்து குணங்களும் உள்ளன.”

     “தண்டகாரண்யத்தில், தனது சகோதரனின் உதவியில்லாமலேயே, பதினான்காயிரம் அரக்கர்களைக் கொன்றழித்த ஸ்ரீஇராமனை எண்ணி, எந்தப் பகைவர் தான் அச்சம் கொள்ளாதிருப்பர்?”

     “ஆண்களிற் சிறந்தவரான ஸ்ரீராமன் இன்னல்களால் மனக் கலக்கம் அடைந்து விட மாட்டார் என்பது திண்ணம்.  புலோமாவின் மகளான சசி எவ்விதம் இந்திரனின் திறமைகளை அறிந்திருந்தாளோ, அவ்விதமே ஸ்ரீராமனின் திறமைகளை நான் அறிவேன்.”

     “வானரமே! சூரியனுக்கு இணையான ஸ்ரீராமனின் அம்புகள், கடல் போல விரிந்திருக்கும் அரக்கர் படையை, சூரிய ஒளிக் கிரணங்களாய்க் காய்ந்து வற்றச் செய்து விடும்.”

     இவ்விதமாகப் பேசிய சீதையின் முகத்தில் ஸ்ரீராமனை நினைத்துக் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தோடியது.  அப்பொழுது அனுமன் அவரிடம் சொன்னார்.

     “என்னிடமிருந்து தகவலைப் பெற்றதுமே ஸ்ரீராமன், வானரர்களும் கரடிகளும் நிறைந்த மிகப் பெரும் படையை அழைத்துக் கொண்டு இங்கு வருவதற்குப் புறப்பட்டு விடுவார்.”

     “குற்றமற்ற தேவீ! நான் இப்பொழுதே இந்த அரக்கர்களால் படும் துயரத்திலிருந்து உங்களை விடுவித்து விடுகிறேன்.  தாங்கள் என் முதுகின் மீது ஏறி அமர்ந்து கொள்ளுங்கள்.”

     “உங்களை என் முதுகில் சுமந்து கொண்டு நான் இந்தக் கடலைத் தாண்டி விடுவேன்.  இராவணனோடு இந்த இலங்கை மாநகரம் முழுவதையுமே தூக்கிச் செல்லும் ஆற்றல் எனக்குள்ளது.”

     “அக்னியானவன் தனக்குள் ஆஹுதியாய் இடப்படும் ஹவிஸ்களை எவ்வாறு இந்திரனிடம் கொண்டு சேர்க்கின்றானோ, அதைப் போல ப்ரஸ்ரவன மலை முகட்டில் இருக்கும் ஸ்ரீராமனிடம் தங்களைக் கொண்டு சேர்ப்பேன்.”

     “ஓ வைதேஹி! அரக்கர்களை அழிப்பதில் சர்வ வல்லமையுடன் ஈடுபடும் மகாவிஷ்ணுவைப் போல, ஸ்ரீராமன், இலக்குமணனுடன் இந்த அரக்கர்களை அழிக்க இப்பொழுது வந்து விடுவார்.” 

     “தங்களைக் காணும் ஆவலில், மிகவும் வலிமை மிக்க ஸ்ரீராமன் மலையின் மீதுள்ள தன் ஆஸ்ரமத்தில் அமர்ந்துள்ளது எவ்விதம் உள்ளதென்றால், யானைகளின் அரசனான ஐராவதத்தின் மீது இந்திரன் அமர்ந்துள்ளது போல உள்ளது.”

     “தேவீ! நான் கூறியபடி நீங்கள் மறுக்காமல் என் முதுகில் ஏறி அமர்ந்து கொள்ளுங்கள்.  சந்திரனைச் சந்திக்கும் ரோஹிணி போல் நீங்கள் ஸ்ரீராமனிடம் சென்று சேருங்கள்.”

     “ஸ்ரீராமனிடம் சென்று சேர வேண்டும் என்று தாங்கள் சொல்லும் போதே, நிலவினைச் சேரும் ரோஹிணியைப் போல தங்கள் அவரைச் சென்றடைவீர்கள்.  என் முதுகில் அமர்ந்து வான் வழியே இந்தப் பெருங்கடலைக் கடந்து விடலாம்.”

     “அழகிய தேவீ! நான் தங்களை இங்கிருந்து அழைத்துச் செல்லும் போது, இந்த இலங்கை மாநகரில் வசிக்கும் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்தாலும் கூட என்னைப் பின் தொடர்ந்து வர முடியாது.”

     “நான் எவ்விதம் இங்கு வந்தேனோ, அவ்விதமே உங்களை அழைத்துக் கொண்டு ஆகாய மார்க்கமாகச் செல்வேன் என்பதில் எந்த வித ஐயமுமில்லை.  நீங்கள் இதைக் காண்பீர்கள்.”

     வானரோத்தமனான அனுமனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட மைதிலி, மிகவும் மகிழ்ச்சியுற்று மயிர்க் கூச்செறிந்தாள்.  பின் அனுமனைப் பார்த்துக் கூறலானாள்.

     “சிறந்த வானர வீரனான அனுமனே! என்னை அழைத்துக்கொண்டு இவ்வளவு அதிகமான தொலைவை எவ்வாறு கடந்து செல்வாய்?  உன்னுடைய வானர இயல்பினாலே, இவ்வளவு கடினமான செயலைத் துச்சமென்று எண்ணித் துணிந்தாயோ?”

     “காளை போன்ற வலிமை மிக்க வானரமே! இவ்வளவு சிறிய உருவத்தைக் கொண்டுள்ள நீ, என்னுடைய தலைவனான, மானுடப் பேரரசனான ஸ்ரீராமனிடம் என்னைக் கொண்டு சேர்க்கும் செயலை எவ்விதம் செய்யத் துணிந்தாய்?”

     வாயு புத்ரனாகிய அனுமன், சீதையின் சொற்களைக் கேட்டதும், தன் திறமைக்கு இது இழுக்கு என்று எண்ணத் தொடங்கினார்.

     “கரிய விழிகளைக் கொண்ட வைதேஹியாகிய நீங்கள் என்னுடைய பலத்தையும் திறனையும் அறிந்திருக்க வில்லை.  ஆகவே இன்று நான் என் விருப்பப் படி எடுத்துக் கொள்ளும் என் உண்மையான உருவத்தை நீங்கள் பாருங்கள்.”

     இவ்விதமாக எண்ணம் கொண்ட , பகைவரைக் கொன்றழிக்கும் வலிமை மிக்க அனுமன் அப்பொழுது சீதைக்குத் தன் சுய வடிவடிவத்தைக் காண்பித்தார்.

     மரத்தின் மீதிருந்து கீழே குதித்த அறிவாற்றல் மிக்க அனுமன், சீதைக்கு நம்பிக்கை உண்டாக்குவதற்காக தன் உருவத்தைப் பெரியதாக ஆக்கிக் கொள்ளத் துவங்கினார்.



     கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் அவரது உருவமானது, மேரு, மந்தர மலைகளைப் போல வளர்ந்து நின்றது.  ஒளிரும் நெருப்புப் பிழம்பாய்த் தோன்றிய அனுமன் , தன் புதிய உருவத்துடன் சீதைக்கு முன்பு நின்றார்.

     பெரும் மலையைப் போன்று உருவம் கொண்டு, சிவந்த முகத்துடன் நகங்களும் பற்களும் வைரக் கற்கள் போல மின்ன, பார்ப்பவர் அச்சம் கொள்ளும் வண்ணம் நின்ற அனுமன் வைதேஹியிடம் சொல்லலானார்.

     “தேவீ! மலைகள், காடுகள், தோட்டங்கள், கோட்டைகள், தோரண வாயில்கள் கொண்ட இலங்கையை வேருடன் பிடுங்கி, அதன் அரசனான இராவணனையும் சேர்த்துத் தூக்கிச் செல்லக் கூடிய வலிமை என்னிடம் உள்ளது”.

     “தேவீ! தங்களுக்கு என் மீதுள்ள அவநம்பிக்கை பொருளற்றது.  திடமான மனதுடன் இருங்கள்.  என்னுடன் வந்து இராம இலக்குமணர்களின் துயரத்தைப் போக்குங்கள்”.

      வாயுதேவனின் சொந்த மகனான அனுமனை, மலை போன்ற பெரிய அகன்ற உருவத்தில் பார்த்த, தாமரையிதழ்களையொத்த விழிகளைக் கொண்ட ஜனக குமாரி அவனிடம் சொன்னாள்.

     “ஓ சிறந்த வானரமே! உன்னுடைய பலத்தையும் திறமையையும் நான் அறிவேன்.  காற்றைப் போல வேகமும், பெரும் நெருப்பைப் போன்ற மிகச் சிறப்பான ஒளியும் உன்னிடம் உள்ளன.”

     “வானரத் தலைவனே! ஒரு சாதாரண வானரத்தால், அளவிடமுடியாத பெருங்கடலைக் கடந்து இந்த இடத்திற்கு எவ்விதம் வந்து சேர முடியும்?”

     “என்னைச் சுமந்து கொண்டு இந்தப் பெருங்கடலை உன்னால் கடந்து விட முடியும் என்பதை நான் அறிவேன்.  ஸ்ரீராமன் நினைத்த காரியம் தடையின்றி நிறைவேற, சரியாகத் திட்டமிடல் வேண்டும்.”

     “உயர்ந்த வானரமே! உன்னுடன் நான் வருவது ஏற்புடைய செயலாக இருக்க முடியாது.  ஏனென்றால் காற்றைப் போன்ற உன் வேகத்தில் நான் மூர்ச்சையடைந்து விடுவேன்.”

     “கடலின் மீது மேலே மேலே உயரமான வான் வெளியில் அதிவேகத்தில் நீ பறந்து செல்லும் போது, உன் முதுகிலிருந்து நான் கீழே விழுந்தாலும் விழுந்து விடுவேன்.”

     “கடலினுள் விழுவதினால், அங்கு வாழும் பெரும் திமிங்கிலங்கள், முதலைகள், மற்றும் பெரிய மீன்களுக்கு சிறந்த உணவாக மாறுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை” 

     “பகைவர்களுக்கு அழிவை உண்டாக்கும் வீரனே! நான் உன்னுடன் வர இயலாத நிலையில் உள்ளேன்.  ஒரு பெண்ணை உன்னுடன் அழைத்துச் செல்வது உனக்குத் தேவையற்ற சுமையாக இருக்கும்.  ஒரு பெண்ணை அழைத்துச் செல்லும் உன்னை, அரக்கர்கள் பார்த்தால் நிச்சயம் ஐயம் உண்டாகும்.”

     “நீ என்னை அழைத்துச் செல்வதைக் கண்டால், கொடியவனான இராவணனின் ஆணைப்படி, பயங்கரமான இந்த அரக்க வீரர்கள், உன்னைப் பிடிக்கப் பின் தொடர்ந்து வருவார்கள்.”

     “என்னை அழைத்துச் செல்லும் நீ, ஈட்டிகளும் வேல்களும் கொண்ட அரக்கர்களால் சூழப்பட்டு, உன் உயிரையே இழக்கும் அபாயம் ஏற்பட்டு விடும்.”

     “ஆயுதங்கள் எதுவுமின்றி இருக்கும் உன்னை, பலவிதமான ஆயுதங்களுடன், வான வீதியில் அரக்கர்கள் எதிர்த்துப் போர் புரிவார்கள்.  அவர்களிடம் இருந்து என்னைக் காக்கும் பணியும், அவர்களை எதிர்த்துப் போரிடும் பணியும் ஆக இரண்டு பணிகளையும் எவ்விதம் உன்னால் செய்ய முடியும்?”

     “சிறந்த வானர வீரனே! கொடுஞ்செயல் புரியும் அரக்கர் கூட்டத்துடன் நீ தீவிரமாகப் போர் புரியும் போது அச்சமடைந்து நான் உறுதியாக உன் முதுகிலிருந்து விழுந்து விடுவேன்.”

     “வானரத் திலகமே! அந்த பயங்கரமான வலிமை வாய்ந்த பெரிய பெரிய அரக்கர்கள் ஒருவேளை , போரில் உன்னை வெற்றி கொண்டு விடலாம்.”

     “அல்லது யுத்தத்தில் உன் கவனம் முழுவதும் இருக்கும் போது என் மீதுள்ள கவனம் தவறினால், நான் கீழே விழுந்து விட்டால், அந்தப் பாவிகளான அரக்கர்கள் என்னை மீண்டும் தூக்கிச் சென்று விடுவார்களே?”

     “போரில் வெற்றி தோல்வி என்பதை இன்னாருக்கு என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது.  ஆகவே என்னை, உன்னிடமிருந்து அந்த ஒழுங்கீனமானவர்கள் அபகரித்து விடலாம் அல்லது என்னைக் கொன்று விடலாம்.”

     “வானர உத்தமனே! அரக்கர்களிடம் மீண்டும் அகப்பட்டு அவர்கள் துன்புறுத்தலால் நான் உயிர் விட நேர்ந்தால், உனது இந்த எல்லா முயற்சிகளும் பயனற்றதாகி விடும்.”

     “ஒருவேளை நீ அனைத்து அரக்கர்களையும் கொன்று வீழ்த்தி விட்டாலும், அது ஸ்ரீராமனின் புகழுக்குக் களங்கத்தை உண்டாக்கி விடுமே!”

     “இல்லையென்றால் என்னைத் தூக்கிச் செல்லும் அரக்கர்கள் மிகவும் ரகசியமான இடத்தில் என்னை மறைத்து வைத்து விட்டால், அது வானரர்களுக்கோ அல்லது ஸ்ரீராமனுக்கோ தெரிய வராமல் போய் விடும்.”

     “இவ்வாறெல்லாம் நிகழ்ந்து விட்டால் உன்னுடைய இந்த செயல்களெல்லாம் பயனற்றதாகி விடும்.  ஸ்ரீராமனும் உன்னுடன் இங்கே வருவதே சாலச் சிறந்த தாகும்.”

     “வலிமையான கரங்களை உடையவனே! பெரும் வீரரான ஸ்ரீராமன், அவருடைய சகோதரர்கள் மற்றும் உன் குலத்தவர்கள் ஆகியோரின் உயிரும், உன் உயிரும், நான் உயிருடன் இருப்பதைப் பொருத்தே உள்ளது.”

     “என்னைத் திரும்ப அடைய முடியாமல் ஏற்படும் நிராசையால், ஸ்ரீராமனும் இலக்குமணனும் மற்ற அனைத்து வானர, கரடி இனத்தவர் அனைவருடனும் உயிர்த்தியாகம் செய்து விடுவார்கள்.”

     “மிகச் சிறப்பு வாய்ந்த வானரனே! என்னுடைய கணவன் மீது கொண்ட அளவற்ற பக்தியினால் வேறு மனிதர்களின் உடலை நான் தீண்ட விரும்புவதில்லை.”

     “இராவணனின் உடலை எனது உடல், அவனது பலாத்காரத்தின் காரணமாகத் தீண்ட நேர்ந்தது. அதற்குக் காரணம் நான் பாதுகாப்பற்ற, செயலற்ற நிலையில் உதவியற்று இருந்ததே ஆகும்.”

     “ஸ்ரீராமன் இங்கு வந்து பத்துத் தலைகளுடைய இராவணனை அவனுடைய கூட்டத்தோடு அழித்து என்னை இங்கிருந்து அழைத்துச் செல்வதே ஏற்புடையதாக இருக்கும்.”

     “போர்க்களத்தில் பகைவர்களை வேட்டையாடும் ஸ்ரீராமனின் வல்லமையை நான் நேரில் பார்த்தும், கேட்டும் உள்ளேன்.  தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள் அரக்கர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து வந்தாலும் ஸ்ரீராமனுக்கு ஈடாக மாட்டார்கள்.”

      “போர்க்களத்தில் அற்புதமான வில்லைத் தாங்கிய வண்ணம், இந்திரனின் வலிமைக்கு ஈடாக, இலக்குமணனுடன் ஸ்ரீராமன் நின்று கொண்டு , காற்றின் வேகத்துடனும் அக்னியின் வெப்பத்துடனும் போர் புரியும் போது யார் எதிர்த்து நிற்க முடியும்?”

     “வானர வல்லவனே! பிரளய காலத்துச் சூரியனின் கதிர்களைப் போல பிரகாசிக்கும் அம்புகளை மழை போலப் பொழியச் செய்து, பூமியைத் தாங்கி நிற்கும் மதங்கொண்ட யானையைப் போல, இலக்குமணனுடன் நின்று போர் புரியும் ஸ்ரீராமனை எதிர்க்க வல்லவர் யாருமுண்டோ?”

      “சிறந்த வானரனே! நீ முயற்சி செய்து படைத்தலைவன் சுக்ரீவன் மற்றும் இலக்குமணனுடன் என்னுடைய அன்பிற்குரிய ஸ்ரீராமனை இங்கே அழைத்துக் கொண்டு வா.  ஸ்ரீராமனைப் பிரிந்து நெடுங்காலமாகத் துயரத்தில் இருக்கும் எனக்கு அதனால் மகிழ்ச்சியை உண்டாக்குவாயாக!”

                     முப்பத்தேழாவது ஸர்கம் நிறைவு

Friday, September 22, 2023

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். முப்பத்தாறாவது ஸர்கம்.

 

            ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                            முப்பத்தாறாவது ஸர்கம்.






     பெரும் வீரரான வாயு புத்ர அனுமன், சீதைக்கு மேலும் நம்பிக்கையூட்டும் வண்ணம், இன்னும் கூறலானார்.

     “மரியாதைக்குரிய தேவீ! அறிவிற் சிறந்த இராமனின் தூதுவனான வானரம் நான். இதோ! ஸ்ரீராமனின் பெயர் பொறிக்கப்பட்ட அடையாள மோதிரத்தைப் பாருங்கள்!”

     “தங்களுக்கு நம்பிக்கையூட்டுவதற்காக ஸ்ரீராமனால் என்னிடம் அளிக்கப்பட்ட மோதிரம் இது.  தங்களுக்கு எல்லா நலன்களும் உண்டாகட்டும்.  நீங்கள் அச்சமற்று இருங்கள்.  நீங்கள் அனுபவித்து வரும் துயரங்களுக்கு முடிவு வந்து விட்டது.”





     கணவனின் கை விரலை அலங்கரித்த அந்த ஆபரணத்தை சீதை பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள்.  தன் கணவனே தன்னைக் காண நேரில் வந்து விட்டது போல சீதை அகமகிழ்ந்தாள்.

     ராகுவின் பிடியிலிருந்து மீண்ட நிலவின் ஒளியைப் போல , செவ்வரி யோடிய அகன்ற விழிகளைக் கொண்ட சீதையின் முகம் ஒளிர்ந்தது.

     கணவனிடமிருந்து செய்தியறிந்த இளநங்கையான சீதை, நாணமும் மகிழ்ச்சியும் ஒருங்கே கொண்டாள்.  அனுமனின் நற்செயலால் அகமகிழ்ந்து அவரைப் பாராட்டி மகிழ்வித்தாள்.

     “வானர திலகமே! தனியொருவனாக நீ, இந்த அரக்கர்களின் நகரத்தில் ஊடுருவியுள்ளதால், உனது வீரமும், வலிமையும், அறிவும் மிகவும் மேம்பட்டது.”

     “மிகவும் போற்றத்தகுந்த வலிமையைக் கொண்டிருக்கும் நீ, முதலைகள் போன்ற கொடிய உயிரினங்கள் வசிக்கும் நூறு யோஜனை அகலமுள்ள கடலை, பசுவின் குளம்பினால் உண்டான பள்ளமென்று நினைத்துத் தாண்டிவிட்டாய். உன் செயல் மிகவும் போற்றத் தகுந்தது.”

     “ஒரு காளையை நிகர்த்த வானரமே! நீ சாதாரண வானரமல்ல.  ஏனென்றால் இராவணனை நினைத்து நீ அச்சமோ, ஆச்சர்யமோ கொஞ்சமும் கொள்ளவில்லை.”

     “முற்றும் அறிந்த ஞானியான இராமனின் தூதுவனாக நீ இருக்கும் நிலையில், ஓ! மிகச் சிறந்த வானரமே! நான் உன்னிடம் பேசுவதற்கான எல்லாவித தகுதிகளும் உன்னிடம் உள்ளது.”

     “யாராலும் வெல்ல இயலாத வலிமை கொண்ட இராமன், என்னிடம் அனுப்பும் எந்த வீரனின் வலிமையையும் சோதித்து அறியாமல் இருக்க மாட்டார்.”

     “உண்மையின் வழி நிற்பவரும், அறநெறியாளருமான இராமன் நலமுடன் இருக்கிறார்; சுமித்திரைக்கு மகிழ்ச்சி கொடுக்கும் பெரும் வீரரான இலக்குமணனும் நலமுடன் உள்ளார்; இந்த மகிழ்ச்சியான செய்திகளைக் கேட்க நான் பெரும் நற்பேறு பெற்றுள்ளேன்.”

     “காகுத்த குல திலகமான இராமன், நலமாக இருக்கும் வேளையில், ஊழிக்கால நெருப்பு போல சினம் கொண்டு, கடலால் சூழப்பட்டுள்ள இந்த பூமியை ஏன் எரித்து சாம்பலாக்காமல் உள்ளார்?”

     “இல்லையென்றால் தேவர்களையே வெற்றி கொண்டு தண்டிக்க வல்ல அந்த சகோதரர்கள் இருவரும் இதுவரை அமைதி காப்பது எனது தீ வினையே! என்னுடைய துயரங்களுக்கு இன்னும் முடிவு வரவில்லை என்றே எண்ணுகின்றேன்.”

     “மனிதருள் மேன்மையானவரான ஸ்ரீராமனின் மனதில் சோர்வோ, கலக்கமோ இல்லையல்லவா? மேற்கொண்டு செய்ய வேண்டிய செயல்களுக்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்கின்றாரா இல்லையா?”

     “ஸ்ரீராமன் பரிதாபமான நிலையிலோ அல்லது அச்சத்திலோ இல்லையல்லவா? அவர் மோகத்தில் வயப்படவில்லையல்லவா? சிறந்த ஆண்மகனுக்கான செயல்களைச் செய்கின்றார் அல்லவா?”

     “பகைவர்களுக்கு அச்சமூட்டவல்ல ஸ்ரீராமன், நண்பர்களுடன் நட்பு பாராட்டி, சாம, தான வழிகளோடு நின்று விட்டாரா? பகைவர்களை வெற்றி கொள்ள வேண்டி, தான, பேத, தண்டமாகிய மூன்று வழிகளைக் கையாளுகிறாரா?”

     “ஸ்ரீராமன் தான் விரும்பிய வண்ணம் நண்பர்களைப் பெற்றுள்ளாரா? பகைவர்கள் அவரிடம் சரணாகதி அடைந்து அவரிடம் வருகின்றார்களா? நண்பர்களுக்கு உதவிகள் செய்து அவர்களைத் தன்னுடைய நலம் விரும்புபவர்களாக வைத்துள்ளாரா? நண்பர்களால் அவர் நன்மைகள் பெற்றுள்ளாரா?”

     “அரசகுமாரனான ஸ்ரீராமன், தேவர்களை வணங்கி, அவர்களது ஆசிகளைப் பெற விரும்புகிறாரா? தன்னுடைய வலிமை மற்றும் தெய்வங்களின் கருணை இரண்டிலும் அவர் நம்பிக்கை கொண்டுள்ளாரா?”

     “நான் இராமனை விட்டுப் பிரிந்திருப்பதால் அவருக்கு என் மீது அன்பு குறைந்து விட்டதா? என்னுடைய துயரத்திலிருந்து எப்பொழுது என்னை மீட்பார்?”

     “எப்பொழுதும் சுகத்தையே அனுபவிக்கும் தகுதி வாய்ந்தவரான ஸ்ரீராமன் இப்பொழுது துயரத்தை அனுபவிப்பதால் மனம் உடைந்து விட்டாரா?”

     “கெளசல்யா, சுமித்ரா மற்றும் பரதன் ஆகியோரைப் பற்றிய நல்ல செய்திகள் அவருக்குத் தொடர்ந்து கிடைத்து வருகின்றன அல்லவா?”

     “மரியாதைக்குரிய ஸ்ரீராமன் என் காரணமாக அதிக துயரம் கொண்டுள்ளதால் தன்னை மறந்த நிலையில் உள்ளாரா? என்னை இந்தத் துன்பத்திலிருந்து காத்திடுவாரா?”

     “தன்னுடைய சகோதரன் மேல் பேரன்பு கொண்ட பரதன், என்னைக் காப்பாற்ற வேண்டி அமைச்சர்களால் வழி நடத்தப்படும் பயங்கரமான அக்ஷெளஹினி படையை அனுப்புவாரா?” (அக்ஷெளஹிணி = 109350 காலாட்படை வீரர்கள், 65610 குதிரைப் படை வீரர்கள், 21860 யானைப்படை வீரர்கள் அடங்கியது).

     “தங்களுடைய பற்களையும் நகங்களையும் ஆயுதங்களாகப் பயன்படுத்திப் போரிட வல்ல வானர வீரர்களை அழைத்துக்கொண்டு, வானர அரசன் பெருமை மிக்க சுக்ரீவன் என்னை விடுவிக்க வேண்டி, இங்கு வருவதற்கான இன்னலை மேற்கொள்வாரா?”

     “எப்பொழுதும் சுமித்திரைக்கு மகிழ்ச்சியளிக்க வல்ல மிகச் சிறந்த வீரனான இலக்குமணன் அனைத்துவித ஆயுதங்களை உபயோகிப்பதில் கொண்டுள்ள நிபுணத்துவத்தால், தன்னுடைய அம்புகளை மழை போலப் பொழிந்து அரக்கர் கூட்டத்தை அழித்தொழிப்பாரா?”

     “ஸ்ரீராமனின் நெருப்புப் போன்று தகிக்கும் அஸ்திரங்களால், இராவணன் தன் உற்றார், உறவினர் அனைவருடனும் கூடிய விரைவில் கொல்லப்படுவதை நான் காண்பேனா?”

     “தங்கத்தின் பொலிவுடனும், தாமரை மலரின் நறுமணத்துடனும் துலங்கும் ஸ்ரீராமனின் முகமானது, எனது பிரிவாற்றாமையால், நீர் வற்றிய குளத்தின் தாமரை மலரானது வெப்பத்தால் வாடி விடுவது போல வாடி விட வில்லையே?”

     “தர்மத்தை நிலை நாட்டுவதற்காக, அரசுரிமையைத் துறந்து, என்னை அழைத்துக்கொண்டு, கால் நடையாகவே காட்டிற்குச் சென்ற போது சிறிதும் அச்சமோ, துயரமோ கொள்ளாத ஸ்ரீராமனின் உள்ளத்தில், இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையில் தைரியம் மிக்குள்ளதா?”

     “அவருடைய தாய், தந்தை மற்றும் இதர உறவினர்களிடம் அவர் வைத்துள்ள அன்பைக் காட்டிலும் என்னிடத்தில் அதிக அன்பு வைத்துள்ளார்.  ஓ தூதனே! என்னுடைய அன்பிற்குரியவரிடமிருந்து செய்திகள் அறியும் வரை நான் உயிருடன் இருக்க விழைகின்றேன்”.

     சிறப்பு மிக்க வானரரான அனுமனிடம் பொருள் நிறைந்த, இனிய வார்த்தைகளைக் கூறிய சீதை, ஸ்ரீராமனைப் பற்றிய அனுமனின் வார்த்தைகளை மீண்டும் கேட்பதற்காக அமைதியானாள்.

     சீதையின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட பெரும் வீரரான அனுமன், தனது கரங்களைத் தன் தலைக்கு மேலே கூப்பிய வண்ணம் இவ்வாறு பேசினார்.

     “தாமரை மலர்களையொத்த விழிகளைக் கொண்ட ஸ்ரீராமன் நீங்கள் இங்கு இலங்கையில் இருப்பதை அறிந்திருக்கவில்லை.  ஆகவேதான், இந்திரன் தன் மனைவியான சசியைக் காப்பாற்றிக் கொண்டு செல்ல முடிந்தது போல், ஸ்ரீராமனால் உங்களை அழைத்துச் செல்ல முடியவில்லை”

     “நான் இங்கிருந்து சென்று இராமனிடம் செய்தியைச் சொல்லிய உடனே வானரர்களும், கரடிகளும் கொண்ட பெரும் சேனையை அழைத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பி வருவார்.”

     “காகுத்த குல திலகமான ஸ்ரீராமன் தன் அம்பு மழையால், அலைந்து கொண்டிருக்கும் கடலை அசைவற்று நிற்கச் செய்து, அதைக் கடந்து வந்து, இந்த இலங்கை மாநகரத்து அரக்கர்களை இல்லாது ஓட்டி விடுவார்.”

     “அந்த நேரத்தில் ஸ்ரீராமனின் வழியில் மரணமோ, பிற தேவர்களோ அல்லது பெரிய பெரிய வல்லசுரர்களோ யார் குறுக்கிட்டாலும் அவர்கள் அனைவரையும் வதம் செய்து விடுவார்.”

     “தேவீ! தங்களைக் காண இயலாத துயரத்தில் முழுமையாக அவர் மூழ்கியுள்ளார்.  ஆகவே ஸ்ரீராமனின் நிலைமையானது வலிமையான சிங்கத்திடம் சிக்கிய யானையின் தவிப்பிற்கு ஈடானது.”

     “ஓ தேவீ! எங்கள் இருப்பிடங்களான மந்தர மலை, விந்திய மலை, மற்றும் மேரு மலை, தர்துர மலை ஆகிய யாவற்றின் மீதும், அவற்றில் விளையும் கனி, கிழங்குகள் மீதும் ஆணையிட்டுச் சொல்கிறேன்.  விரைவிலேயே அழகிய விழிகளையும், கோவைப் பழம் போன்ற உதடுகளையும், காதுகளில் அழகிய குண்டலங்களையும் கொண்ட, முழு நிலவினையொத்த ஸ்ரீராமனின் முகத்தைக் காண்பீர்கள்.”

     “ஐராவத யானையின் முதுகில் ஏறி அமர்ந்திருக்கும் இந்திரனைப் போல, ப்ரஸ்ரவன மலையின் உச்சியில் அமர்ந்திருக்கும் ஸ்ரீராமனைக் கூடிய விரைவில் காண்பீர்கள்.”

     “புலால் உணவையோ, மது வகைகளையோ ஸ்ரீராமன் ஒரு போதும் தொடுவதில்லை.  நான்கு வேளை உபவாசமிருந்து, ஒரு வேளை மட்டுமே தர்மத்திற்குட்பட்டு, காடுகளில் கிடைக்கும் கனி, கிழங்கு வகைகளை உணவாகக்கொள்கிறார்.”   

      “ஸ்ரீராமனின் எண்ணம் முழுவதும் தங்களின் மீதே நிலை கொண்டிருப்பதால், தன் உடல் மீது அமரும் பூச்சிகள், புழுக்கள், கொசுக்கள், பாம்புகள் போன்றவற்றை அகற்றும் உணர்வே அவருக்கு ஏற்படுவதில்லை.”

     “உங்கள் மீது கொண்ட அன்பினால் எப்பொழுதும் தங்களையே நினைத்துக் கொண்டு உங்களது பிரிவால் பெருந்துயரத்தில் மூழ்கியிருக்கும் ஸ்ரீராமன் வேறு விஷயங்களைப் பற்றி நினைப்பதே இல்லை.”

     “மனிதருள் சிறந்தவரான ஸ்ரீராமன் தங்களது நினைவால் உறக்கம் கொள்வதே இல்லை.  ஒருவேளை உறக்கம் கொண்டாலும், “சீதை! சீதை!” என்ற இனிய வார்த்தைகளைக் கூறிக் கொண்டே விழித்துக் கொண்டு விடுவார்.”

     “பெண்களுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் பழங்கள், பூக்கள் மற்றும் வேறு எந்த வித பொருட்களைக் கண்டாலும், உங்களை நினைத்து பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டே, ‘அன்பே! அன்பே!’ என்று அழைக்கத் தொடங்கி விடுவார்.”

     “எப்பொழுதும் உங்கள் நினைவால் தவித்து கொண்டிருக்கும் ஸ்ரீராமன், ‘சீதா! சீதா!’ என்றே அழைத்துக் கொண்டிருப்பார்.  உங்களை மீட்டு விட வேண்டும் என்ற உறுதியுடன் கடும் விரதம் மேற்கொண்டுள்ளார்.”

     ஸ்ரீராமனைப்  பற்றிய செய்திகளால் தன் துயரத்தை மறந்த சீதை, ஸ்ரீராமனின் துயரம் அறிந்து அதற்கீடான துயரம் கொண்டாள்.  மழைக்கால இரவில் மேகங்கள் சூழ்ந்த வானத்தில், குளிர் நிலவும் காய்வது போல, இன்பமும் துன்பமும் ஒருங்கே கொண்டாள்.”

                         முப்பத்தாறாவது ஸர்கம் நிறைவுற்றது.

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். முப்பத்து ஐந்தாவது ஸர்கம்.

 

               ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                          முப்பத்து ஐந்தாவது ஸர்கம்.

 

     எருதைப் போன்ற வலிமை மிக்க வானரமான அனுமனிடமிருந்து, இராமனைப் பற்றிய வார்த்தைகளைக் கேட்ட வைதேஹி, இனிமையான வார்த்தைகளை, அமைதியாகப் பேசினார்.

     “வானர ஷ்ரேஷ்டனே! உனக்கும் இராமனுக்கும் எவ்விதம் தொடர்பு ஏற்பட்டது? இலக்குமணனை எவ்வகையில் நீ அறிவாய்? மனிதர்களுக்கும் வானரர்களுக்குமான இந்த இணைப்பு எவ்விதம் ஏற்பட்டது?”

     “வானரனே! இராமன் மற்றும் இலக்குமணனின் அங்க அடையாளங்களை மீண்டும் எனக்குச் சொல்வாயாக! அதைக் கேட்பதால், என் மனதினில் சிறிதும் துயரம் ஏற்படாதிருக்கட்டும்!”

     “இராம, இலக்குமணர்களின் உடலமைப்புகளைப் பற்றி எனக்குக் கூறு! அவர்களது தோற்றம் எவ்வாறு உள்ளது? அவர்களது வலிய துடைகளும், தோள்களும் எவ்விதம் உள்ளன?”

     விதேஹ நாட்டரசனின் மகளான வைதேஹியின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட வாயுவின் குமாரனான அனுமன், இராமனின் வடிவத்தை உள்ளது உள்ளபடி வர்ணிக்க ஆரம்பித்தார்.

     “தாமரையின்  இதழொத்த விழிகளைக் கொண்ட சீதா தேவியே! இராமன் மற்றும் இலக்குமணன் ஆகிய இருவரின் அங்க அடையாளங்களைத் தாங்கள் ஏற்கனவே அறிந்திருந்தாலும், அவற்றை நீங்கள் என் வாய் மூலம் கேட்க விரும்புவது நான் செய்த பெரும் பேறாகும்.”

     “அகன்ற விழிகளையுடைய தேவீ! நான் பார்த்து அறிந்த வகையில் இராமன் மற்றும் இலக்குமணன் ஆகியோரின் அங்க அடையாளங்களைக் கூறுகின்றேன். நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள்.”

     “ஜனக குமாரியே! முழுநிலவினைப் போன்ற அழகிய முகத்தில், அழகிய தாமரை மலரின் இதழ்கள் போன்ற விழிகளைக் கொண்ட இராமன், பிறந்தது முதலே, கருணையும், சிறந்த பண்பு நலன்களையும் கொண்டிருந்தார்.”

     “சூரியனைப் போன்ற ஒளியையும், பூமியைப் போன்ற பொறுமையையும் கொண்ட இராமன், பிரகஸ்பதிக்கு நிகரான அறிவையும், இந்திரனுக்கு நிகரான புகழையும் பெற்றுள்ளார்.”

     “அவர் தன்னுடைய நாட்டின் மக்களுக்கு மட்டுமல்லாது, அனைத்து உலக மக்களுக்கும் பாதுகாப்பு அளிப்பவர்.  எதிரிகளை அழித்து, நற்பண்புகளும், நல்லறமும் தழைத்தோங்க, அவற்றைப் பாதுகாப்பவர்.”

     “அழகிய பெண்ணே! இந்த உலகத்தின் நான்கு வர்ணங்களைச் சார்ந்த மக்களுக்கும் அவரே பாதுகாவலர்.  அறத்தின் வழி நடப்பதற்கான விதிமுறைகளை வகுத்து, தானும் அவ்வழி நடந்து, மற்றோரையும் அதன் வழி நடக்க வைப்பவர்.”

     “பலராலும் மிகுந்த பக்தியுடன் அவர் வணங்கப்படுகிறார்.  பிரம்மச்சர்ய விரதம் பூண்டு, ஒளி மிகுந்து காணப்படுபவர். அவர் துறவிகளின் கடமைகளை நன்கு மதிக்கத் தெரிந்தவர். நல்வழியில், நற்செயல்களைச் செய்யும் வழி அறிந்தவர்.”

     “அவர் அரசியல் அறிவு முழுதும் பெற்றவர்.  அந்தணர்களை ஆதரித்து அவர்களை வணங்குபவர்.  அறிவு நிறைந்தவர். பண்பு மிக்கவர்.  பணிவு மிக்கவர்.  எதிரிகளுக்குத் துன்பம் தருவதில் தேர்ந்தவர்.”

     “அவர் யஜுர் வேதம் முற்றும் அறிந்தவர்.  வேத விற்பன்னர்களே அவரை வணங்குகிறார்கள்.  நான்கு வேதங்களையும், ஆறு வகையான வேதாங்கங்களையும் (சிக்ஷா, வ்யாகரண, ஜ்யோதிஷ, நிருக்தா, சந்தஸ் மற்றும் கல்ப) கற்றறிந்தவர்.  தனுர் வேதத்திலும் நிபுணத்வம் மிக்கவர்.”

     “அகன்ற தோள்களையும், நீண்ட கைகளையும் கொண்ட இராமன் அழகான முகத்தையும், சங்கு போன்ற கழுத்தையும் கொண்டவர்.  கழுத்தெழும்புகள் சதைப் பற்றோடு அமைந்து, தோள்களுக்கு வட்ட வடிவமான தோற்றத்தைத் தருகின்றன.  சற்று சிவந்த நிறத்தில் இருக்கும் கண்களைக் கொண்ட அவர் இராமன் என்ற பெயரில் மக்களால் அழைக்கப்படுகிறார்.”

     “மத்தளத்தின் ஒலியைப் போன்ற கம்பீரமான குரலைக் கொண்ட அவரது உடல் ஒளியுடன் விளங்கும்.  அவரது புகழ் எல்லா இடங்களிலும் ஓங்கியுள்ளது. ஒன்றுக்கொன்று பொருந்திய உடல் அமைப்பைக் கொண்ட அவர் கரிய நிற மேனியைக் கொண்டவர்.”

     “அவரது உடலில் மூன்று பாகங்கள் உறுதியானவையாக இருக்கும்.  மூன்று அவயவங்கள் நீளமானவை.  மூன்று அவயவங்கள் சம அளவில் இருக்கும்.  மூன்று பகுதிகள் முன்னெடுத்து இருக்கும்.  மூன்று இடங்கள் சிவந்திருக்கும்.  மூன்று பாகங்கள் மென்மையாக இருக்கும். மூன்று பாகங்கள் கம்பீரமானவையாக இருக்கும்.” 

     “வயிற்றிலும் கழுத்திலும் மூன்று ரேகைகளைக் கொண்டவர்.  உள்ளங்கால்கள், மார்புக் காம்புகள் வளைவானவை.  நான்கு பாகங்கள் சிறுத்தவை.  தலையில் மூன்று சுழிகள் இருக்கும்.  கால் கட்டை விரல்களுக்கு அடியிலும் நெற்றியிலும் நான்கு ரேகைகள் உண்டு. நான்கு முழங்கைகள் உயரம் கொண்டவர்.  நான்கு உறுப்புகள் சமமானவை.”

     “அவரது உடலின் பதினான்கு பாகங்கள் நல்ல வடிவத்துடன் உள்ளன.  நான்கு கூர்மையான பற்களைக் கொண்ட அவர், நான்கு விதமான வேகங்களில் (சிங்கம், சிறுத்தை, யானை, எருது) செல்லக் கூடிய ஆற்றல் கொண்டவர்.  கூரிய மூக்கும், கவர்ச்சியான உதடுகளும், தாடையும் கொண்டவர்.  மிருதுவான ஐந்து அங்கங்களையும், நீளமான எட்டுப் பகுதிகளையும் தன் உடலில் கொண்டவர்.”

     “தாமரை மலர் போன்ற பத்து உடல் பாகங்களைக் கொண்ட இராமனின் பத்து அவயவங்கள் சரியான விகிதத்தில் உள்ளன.  செல்வம், புகழ், வீரம் ஆகிய மூன்றும் நிரம்பப் பெற்றவர்.  அவரது தாய் வழி, தந்தை வழி இரண்டும் தூய்மையானவை.  அவரது ஆறு அங்கங்கள் உயரமானவை.  ஒன்பது பாகங்கள் மிருதுவானவை.  ஒரு நாளின் மூன்று பொழுதுகளிலும் அறம், பொருள், இன்பம் ஆகிய மூன்றையும் பின்பற்றுபவர்.”

     “இராமன் சத்தியத்தின் வழியே எப்பொழுதும் நடப்பவர்.  நேர்வழியில் செல்வத்தைச் சேர்த்து, அதை மக்களுக்காக செலவழிப்பவர்.  தன் சூழ்நிலையையும், செயலாற்ற வேண்டிய சரியான தருணத்தையும் நன்கு அறிந்திருக்கும் இராமன், எல்லோரிடமும் இனிமையாகப் பேசுபவர்.”

     “அவரது மாற்றாந்தாயின் வயிற்றில் பிறந்த சகோதரனான இலக்குமணனும் மிகவும் ஒளி பொருந்தியவர்.  அன்பு காட்டும் இயல்பிலும், சிறந்த பண்பு நலன்களைக் கொண்டிருப்பதிலும், மற்றும் உருவ அமைப்பிலும் இராமனையே ஒத்திருப்பார்.”

     “இலக்குமணனின் மேனி பொன்னிறத்திலும், புகழ் பொலியும் இராமனின் மேனி கரிய நிறத்திலும் இருக்கும்.  புலிக்கு நிகரான ஆற்றல் கொண்ட இருவரும் உங்களைக் காண வேண்டி, இந்த பூமி முழுவதும் தேடியபடி வந்தபோது, எங்களைச் சந்தித்தனர்.”

     “இந்தப் பூமியெங்கும் உங்களைத் தேடியபடி வந்த இரு சகோதரர்களும் தன்னுடைய அண்ணனால் நாட்டை விட்டு விரட்டப்பட்ட வானர அரசன் சுக்ரீவனைச் சந்தித்தனர்.”

     “ருஷ்யமுக மலையின் நடுவில் அடர்ந்த மரங்கள் சூழ்ந்திருந்த வனப் பகுதியில் தன் சகோதரனைக் கண்டு அச்சம் கொண்டு அமர்ந்திருந்த சுக்ரீவனைச் சந்தித்தார்கள்.”

     “தன் அண்ணனால் நாட்டை விட்டு துரத்தப்பட்ட, சத்தியத்தின் வழி நடக்கும் வானர அரசனான சுக்ரீவனிடம் நாங்கள் பணிவிடை செய்து வந்தோம்.”  

      “கைகளில் விற்களையும் உடலில் மரவுரியும் தரித்துக்கொண்டு அந்த இரு சகோதரர்களும் ருஷ்யமுக மலையின் அந்த அழகிய வனப் பகுதிக்கு வந்தனர்.  புலிகளுக்கு நிகரான ஆற்றல் கொண்ட அவர்கள் அங்கு வந்ததைப் பார்த்த சிறந்த வானர வீரரான சுக்ரீவன், அச்சமடைந்து, குதித்தோடி, அந்த மலையில் உச்சியில் ஏறிவிட்டார்.”

     “அந்த மலையுச்சியில் அமர்ந்திருந்த வானர அரசனான சுக்ரீவன், அவர்களைச் சந்திக்க உடனடியாக என்னை அனுப்பினார்.”

     “சுக்ரீவனின் ஆணையின் படி, நான் கைகளைக் கூப்பி வணங்கிய வண்ணம், அந்த ஒளி மிக்க, அழகான தோற்றம் கொண்ட , புலிகளைப் போன்று விளங்கிய வீரர்களை நெருங்கினேன்.”

     “என்னுடைய செயல்களினால் மகிழ்ச்சியுற்ற அந்த, ஆற்றலில் காளைகளுக்கு நிகரான வீரர்களை எனது முதுகில் சுமந்து கொண்டு, சுக்ரீவன் இருக்குமிடம் சென்றேன்.”

     “அங்கு, மிகச் சிறந்தவரான சுக்ரீவனிடத்தில், அந்த இருவரைப் பற்றிய உண்மைகளைச் சொல்லி, அறிமுகப்படுத்தினேன்.  அவர்களிடையே நடந்த, நெருக்கமான பேச்சு வார்த்தைகளின் மூலம் அவர்களுக்கிடையே அன்பு மிகுந்த நட்பு உருவானது.”

     “அங்கு வானர அரசனுக்கும், மனித அரசர்களுக்கும் நடந்த பேச்சுவார்த்தையில், தங்கள் வாழ்க்கையில் அதுவரை நடந்தவற்றை, ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொண்டனர்.  அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஆறுதல் கூறிக் கொண்டனர்.”

     “அந்த சமயத்தில், இலக்குமணனின் அண்ணனாகிய இராமன், ஒரு பெண்ணின் காரணமாக, தன் சகோதரனான வாலியினால் நாட்டை விட்டுத் துரத்தப்பட்ட சுக்ரீவனுக்கு ஆறுதல் கூறினார்.”

     “அப்பொழுது இலக்குமணன், எவ்வித இன்னலும் இன்றி பெருஞ்செயல்களை ஆற்ற வல்ல இராமனுக்குத் தங்கள் பிரிவால் நேர்ந்த துயரத்தைப் பற்றி சுக்ரீவனிடத்தில் சொன்னார்.”

     “இலக்குமணனால் கூறப்பட்ட செய்திகளைக் கேட்ட சுக்ரீவன், கிரஹங்களால் பீடிக்கப்பட்ட சூரியன் போல ஒளியிழந்தார்.”

     “அப்பொழுது, அரக்கனால் நீங்கள் அபகரித்துச் செல்லப்பட்ட போது, உங்கள் உடலை அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்த நகைகளை நீங்கள் கீழே வீசியதை எடுத்து வந்து இராமனிடத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் காண்பித்தார்கள்.  ஆனால், அவர்களுக்கு நீங்கள் இருக்குமிடம் பற்றித்  தெரியவில்லை.”

     “நான் பொறுக்கியெடுத்த நகைகளையும் அவரிடத்தில் தந்தேன்.  அவற்றைப் பெற்றுக் கொண்டு, தன் மடி மேல் வைத்துக் கொண்டு பார்த்த இராமன், தன் நினைவிழக்கும் நிலையை அடைந்தார்.  அந்த நகைகளை மார்புறத் தழுவிக் கொண்ட, தெய்வீக ஒளி வீசிக்கொண்டிருந்த இராமன் மிகவும் புலம்பினார்.”    

     “அந்த நகைகளைத் திரும்பத் திரும்பப் பார்த்து துன்பத்தில் ஆழ்ந்த தசரத குமாரனான இராமனின் துயரம், தீக்கங்குகளாய்க் கொழுந்து விட்டு எரிந்தது.”

     “தரையில் கிடந்து, மூர்ச்சையடைந்து, வெகு நேரம் துன்பத்தில் தோய்ந்திருந்த இராமனை, பலவிதமான ஆறுதல் வார்த்தைகள் கூறி, மிகவும் சிரமத்துடன் தரையில் இருந்து எழுப்பினேன்.”

     “இலக்குமணனுடன் சேர்ந்து, நீண்ட கரங்களைக் கொண்டிருந்த இராமன், விலைமதிப்பற்ற அந்த நகைகளை, மீண்டும் மீண்டும் பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டு சுக்ரீவனிடத்தில் கொடுத்தார்.”

     “சிறந்த பெண்மணியே! தங்களைக் காணாமல் இராகவன், துன்பத்தில் தவித்துக் கொண்டிருந்தார்.  எரிமலையானது எவ்விதம் எப்பொழுதும் நெருப்பைக் கக்கிக் கொண்டிருக்குமோ அவ்விதம், அவர் துயரமாகிய நெருப்பை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்.”

     “உறக்கமின்மை, துயரம் மற்றும் கவலை ஆகிய மூன்றும், யாக குண்டத்தின்  புனிதமான மூன்று வித நெருப்புக்களைப் போல இராமனை எரித்துக் கொண்டிருந்தன.”

     “பெரும் நில நடுக்கத்தால் பெருமலையே ஆட்டம் கொள்வது போல, தங்களது பிரிவாற்றாமை இராமனைக் கவலையில் நிலைகுலையச் செய்தது.”

     “ஓ அரச குமாரியே! தங்களைக் காண இயலாத வருத்தத்தில் தோய்ந்திருந்த இராமனால், அழகிய காடுகளையும், ஆறுகளையும், நீரூற்றுகளையும் கடந்து செல்லும்போது, அவற்றின் அழகை ரசித்திருக்க முடியவில்லை.”

     “ஓ ஜனக குமாரியே! பெரிய புலியினைப் போன்ற வலிமை கொண்ட இராமன், தன் உறவினருடனும், நண்பர்களுடனும் வெகு விரைவில் இராவணனைக் கொன்று, தங்களை அடைவார்.”

     “இராமனுக்கும் சுக்ரீவனுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட நட்புறவால், ஒருவருக்கொருவர் உதவுவதாக உறுதியளித்துக் கொண்டனர்.  இராமன் வாலியை வதம் செய்து சுக்ரீவனுக்கு உதவுவதாகவும், சுக்ரீவன் தங்களைக் கண்டு பிடிப்பதில் இராமனுக்கு உதவுவதாகவும் தீர்மானித்துக் கொண்டனர்.”

     “பிறகு இரண்டு அரச குமாரர்களும் கிஷ்கிந்தைக்குச் சென்று, வாலியுடன் போரிட்டு அவனைக் கொன்றனர்.”

     “போரில் வெகு விரைவில் வாலியை வெற்றி கொண்ட இராமன், அனைத்து வானர இனங்கள் மற்றும் கரடிகள் கூட்டத்திற்கு, சுக்ரீவனை அரசனாக நியமித்தார்.”

     “இவ்விதம் இராமனுக்கும் சுக்ரீவனுக்குமிடையே ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டு, நான் அவர்களது தூதுவனாக இங்கே வந்துள்ளேன். தேவீ!  நான்தான் அனுமன் என்பதை தாங்கள் அறிந்து கொள்ளவேண்டும்.”

     “தனது ராஜ்ஜியத்தைத் திரும்பப் பெற்ற சுக்ரீவன், தனது நாட்டிலிருந்த பெரிய பெரிய வானர வீரர்களை அழைத்து, அவர்களைப் பத்து விதமான திசைகளிலும் தங்களைத் தேடுவதற்காக அனுப்பினார்.”

     “வானர அரசன் சுக்ரீவனின் ஆணைக்கிணங்க, மலையரசனுக்கு ஒப்பான வானர வீரர்கள் பூமியின் எல்லாத் திசைகளிலும் சென்றார்கள்.”

     “சுக்ரீவனின் ஆணையை நிறைவேற்றும் கவலை கொண்டு, வானரர்களாகிய நாங்கள் அனைவரும் இந்த பூமியெங்கும் தேடிக் கொண்டிருக்கின்றோம்.”

     “பெரும் புகழும், வீரமும், புலியினைப் போன்ற வலிமையும் கொண்ட வாலியின் மகனான அங்கதன், மூன்றில் ஒரு பங்கு படையை அழைத்துக் கொண்டு, தங்களைத் தேடிக் கிளம்பினான்.”

     “மிகவும் சிறப்பு மிக்க விந்திய மலைப் பகுதிகளில் தேடியலைந்த போது, எங்கள் பாதையைத் தவற விட்டதால், பல பகல், இரவுப் பொழுதுகள் வீணாக விரயமாகின.”

     “நாங்கள் எங்கள் காரியம் வெற்றியடையுமென்ற நம்பிக்கையை இழந்து விட்டோம்.  எங்களுக்கு அளிக்கப்பட்டிருந்த  காலக் கெடுவும் நிறைவடைந்து விட்டதால், வானர அரசன் சுக்ரீவனை நினைத்து அச்சம் ஏற்பட்டிருந்தது.  ஆகவே நாங்கள் அனைவரும் எங்கள் உயிரை விட்டு விடத் தீர்மானித்தோம்.”

     “அந்த மலைப் பகுதியின் கடினமான பகுதிகளிலும், ஆற்றங்கரைகளிலும், நீர்நிலைகள் இருக்கும் பகுதிகளிலும் எவ்வளவு தேடியும் உங்களைக் கண்டு பிடிக்க முடியாததால், நாங்கள் எங்களது உயிரை விட்டு விடத் தயாராக இருந்தோம்.”

     “உயிர் நீங்கும் வரை உண்ணா நோன்பு மேற்கொண்டு நாங்கள் அனைவரும் மலையுச்சியில் சென்றமர்ந்து கொண்டோம்.  எங்களை அந்த நிலையில் கண்ட பெரும் வீரரான அங்கதன் பெரும் துயரக் கடலில் மூழ்கினார்.”

     “ஓ வைதேஹி! தங்களைக் கண்டுபிடிக்க இயலாதது, வாலியின் மரணம், எங்களது சாகும் வரையிலான உண்ணாநோன்பு, ஜடாயு அவர்களின் மரணம் ஆகியவற்றை எண்ணி, இளவரசன் அங்கதனுக்கு பெரும் துன்பம் உண்டானது.”

     “தங்களைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க முடியாத ஏமாற்றத்தால், எங்கள் அரசனின் ஆணைக்கிணங்க, நாங்கள் அனைவரும் உயிர்த்தியாகம் செய்ய முடிவு செய்திருக்கும் பொழுது, தெய்வச்செயலாக, எங்கள் காரியம் வெற்றியடைய உதவும் பொருட்டு, கழுகுகளின் அரசனான ஜடாயுவின் சகோதரனான சம்பாதி எனப்படும் கழுகுகளின் அரசன் அங்கு வந்தார்.”

     “தனது சகோதரனான ஜடாயுவின் மரணச்செய்தியைக் கேட்டு கோபமுற்ற அவர்,” சிறந்த வானர வீரர்களே! எனது தம்பியான ஜடாயுவை யார் கொன்றது? எந்த இடத்தில் கொல்லப்பட்டு வீழ்த்தப்பட்டார்? என்று கேட்டார்.”” 

     “தண்டகாரண்ய வனத்தில் தங்களைக் காப்பாற்ற முயன்ற சமயத்தில், கொடிய உருவம் கொண்ட அரக்கனால் ஜடாயு கொல்லப்பட்டு வீழ்த்தப்பட்ட செய்தியை அங்கதன் அவரிம் சொன்னார்.”

     “ஜடாயுவின் மரணச்செய்தி அறிந்த அருணனின் குமாரனான சம்பாதி மிகவும் வருத்தமடைந்தார்.  அழகிய தேவியே! இராவணனின் இருப்பிடத்தில் தாங்கள் இருக்கும் செய்தியை அவர் தான் சொன்னார்.” (காஷ்யபருக்கும் வினதாவிற்கும் பிறந்த மகன்கள் அருணன் மற்றும் கருடன் ஆவர். அருணனின் இரண்டு மகன்கள் சம்பாதி மற்றும் ஜடாயு ஆவர்).

     “சம்பாதியின் பேச்சைக் கேட்ட வானரர்களுக்கு பெரும் மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.  தங்களைக் காணும் ஆவலில் அங்கதன் முதலான நாங்கள் அனைவரும் விந்திய மலையிலிருந்து புறப்பட்டு, கடலின் வடக்குத் திசையை அடைந்தோம்.  இவ்விதமாக அங்கதன் முதலான வானரத் தலைவர்கள் கடற்கரையை அடைந்தோம்.”

     “எங்கள் முன் பரந்து விரிந்திருந்த கடலைப் பார்த்து எல்லா வானரர்களும் மீண்டும் கவலை கொண்டோம்.  வானர சேனையின் துயரத்தை அறிந்த நான், அவர்களின் அச்சத்தைப் போக்கி, நூறு யோஜனை தூரம் இருந்த அந்தக் கடலைத் தாண்டி, தாவிப் பறந்து இங்கு வந்தேன்.”

     “அரக்கர்களால் நிரம்பி வழியும் இலங்கைக்குள் நான் இரவு நேரத்தில் நுழைந்தேன்.  இராவணனைப் பார்த்த நான், துயரத்தில் மூழ்கியுள்ள தங்களையும் பார்த்தேன்.”

     “குறைகள் ஏதுமற்ற தேவியே! நான் அனைத்து செய்திகளையும் தங்களிடம் தெரிவித்துள்ளேன்.  தேவீ! நான் தசரதனின் மகனான இராமனின் தூதுவன்.  நீங்கள் என்னிடம் பேசலாம்.”

     “இறைவனான ஸ்ரீராமனுக்காக, உங்களைக் காணும் பொருட்டு நான் என்னுடைய பணிகளை மேற்கொண்டுள்ளேன்.  தேவீ! நான் ராஜா சுக்ரீவனின் அமைச்சராவேன்.  அனுமன் என்றழைக்கப்படும் நான் வாயுதேவனின் மகனுமாவேன்.”

     “தேவீ! அனைத்துவிதமான ஆயுதங்களை இயக்கும் ஆற்றல் கொண்ட, காகுஸ்த வம்சத்தின் வழி வந்த, உங்கள் கணவரான இராமன் நலமுடன் உள்ளார்.  தன் தமையனைக் குருவாகப் போற்றி, அவருக்கு அனைத்துவிதமான பணிவிடைகளையும் செய்து வரும் இலக்குமணனும் நலமாக உள்ளார்.”

     “தங்கள் கணவரின் நலனைக் கருதி எப்பொழுது செயலாற்றும் நான், சுக்ரீவனின் ஆணைப்படி, தனியாக இங்கே வந்துள்ளேன்”

     “நினைத்த உருவம் கொள்ளும் வல்லமை மிக்க நான், தங்களைக் கண்டு பிடிப்பதற்காக, யாருடைய உதவியும் இன்றி, தனியாக அலைந்து, தென் திசையில் என்னுடைய பயணத்தை மேற்கொண்டு இங்கு வந்துள்ளேன்.”

     “தாங்கள் காணாமல் போனதால் ஏற்பட்டுள்ள பெருந்துயரத்தில் உழலும் வானர வீரர்களுக்கு, தாங்கள் கிடைத்து விட்ட  பெருஞ் செய்தியைக் கூறி, அவர்களின் அச்சத்தைப் போக்குவேன்.  இது என்னுடைய நற்பேறான தருணமாகும்”.

     “தேவீ! நான் கடலைத் தாண்டி இங்கே வந்தது வீணாகவில்லை.  தங்களை முதன் முதலில் நான் இங்கே பார்த்து விட்டேன் என்னும் புகழ் எனக்குக் கிடைக்கும்.  இது எனது பெரும் நற்பேறாகும்”.

     “பெரும் வீரரான ஸ்ரீராமன், வெகு விரைவில் அசுரர்களின் அரசனான இராவணனை அவனுடைய குமாரர்கள், உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்களோடு அழித்து, தங்களிடம் வந்து சேர்வார்”.

     “விதேஹ குமாரியே! மலைகளில் மிகச் சிறந்த மலையான மால்யவான் என்னும் மலையில் கேசரி என்னும் பெயருள்ள வானரர் வசித்து வந்தார். ஒருநாள் அவர் கோகர்ணம் என்னும் மலைக்குச் சென்றார்.”

     “என்னுடைய தந்தையாரான கேசரி என்னும் அந்தப் பெரிய வானர வீரர், முனிவர்களின் ஆணைப்படி கடற்கரையில் இருந்த அந்த கோகர்ண மலையில், சம்பாசதன் என்னும் அரக்கனை வதம் செய்தார்.”

     “மைதிலி! அந்தப் புனிதமான இடத்தில் வாயு பகவான் மூலமாக நான் பிறந்தேன்.  என்னுடைய செயல்களின் காரணமாக நான் ‘அனுமன்’ என்று அனைவராலும் அழைக்கப்படுகிறேன்.”

     “வைதேஹி! உங்களுக்கு என் மீது நம்பிக்கை உண்டாவதற்காக, உங்கள் கணவரின் பெருமைகளை நான் கூறினேன்.  குற்றங்களேதுமற்ற தேவியே! ஸ்ரீராமன் வெகு விரைவில் உங்களை இங்கிருந்து அழைத்துச் செல்வார்.”

     அனுமனின் கூற்றில் இருந்த உண்மையான செய்திகளின் நம்பகத் தன்மையின் காரணமாக, துயரத்தில் மெலிந்திருந்த சீதை, அனுமனை ஸ்ரீராமனின் தூதுவனாக ஏற்றுக்கொண்டார்.

     அனுமனின் கூற்றுக்களால் சீதைக்குப் பேரானந்தம் ஏற்பட்டது.  மகிழ்ச்சியின் மிகுதியால் சீதையின் வளைந்த இரு கண்களிலிருந்தும் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது.

      அந்தச் சமயத்தில், செவ்வரியோடிய அகன்ற வெண்ணிற விழிகளைக் கொண்டிருந்த சீதையின் முகமானது, ராகுவின் பிடியில் இருந்து விடுபட்ட நிலவினைப் போல ஒளிர்ந்தது.

     அனுமன் உண்மையாகவே வானரம் தான் என்பதையும், அரக்கனின் மாயத்தோற்றம் அல்ல என்பதையும் சீதை ஏற்றுக் கொண்டார்.  அழகிய சீதையைப் பார்த்து அனுமன் மேலும் சொன்னார்.

     “மிதிலை குமாரியே! நான் சொல்ல விரும்பியது அனைத்தையும் தங்களிடம் சொல்லி விட்டேன்.  நீங்கள் இப்பொழுது தைரியமாக இருங்கள்.  தங்களுக்கு நான் எவ்விதம் சேவை செய்வது? தாங்கள் விரும்புவது என்ன? உத்தரவு கொடுத்தால் நான் திரும்பிச் செல்வேன்.”

     “சம்பாசதன் என்னும் அரக்கன் என் தந்தையாரால் முனிவர்களின் ஆணைப்படி கொல்லப் பட்டபோது, வாயுபகவான் மூலமாக எனக்குப் பிறவி ஏற்பட்டது.  ஆகவே, மைதிலி! நான் வாயுபகவானின் ஆற்றல் பெற்ற வானரம் ஆவேன்.”

                                      முப்பத்தைந்தாவது ஸர்கம் நிறைவு.

  10 அக்டோபர் 2026: கோவையில் டாடாபேடில் ஹரியின் வீட்டில் தங்கியிருக்கும் போது, ஸ்ரீ ஹரி வாயு ஸ்துதியினைத் தமிழ்க் கவிதை வடிவில் எழுதலாம் என்...