Friday, December 15, 2023

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம். சுந்தர காண்டம். நாற்பத்தாறாவது ஸர்கம்.

 

                               ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம்

                                   சுந்தர காண்டம்

                          நாற்பத்தாறாவது ஸர்கம்.



 

 மஹான் அனுமனால் மந்திரி குமாரர்கள் கொல்லப்பட்டதை அறிந்து கொண்ட இராவணன், தனக்குண்டான கவலையை வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல், அடுத்தென்ன செய்வது என்பதை மனதினில் நிச்சயித்துக் கொண்டான்.

 பெரும் வீரர்களும் , போர் யுக்திகளில் வல்லவர்களும், காற்றின் வேகத்தின் போர் புரியும் ஆற்றல் மிக்கவர்களுமான, விரூபாக்ஷன், யூபாக்ஷன், துர்த்தரன், பிரகசன், பாஸகர்ணன் எனப்படும் ஐந்து சேனைத் தலைவர்களிடம், பத்துத் தலைகளைக் கொண்ட இராவணன், அனுமனைப் பிடித்துக் கொண்டு வர, பின்வருமாறு ஆணையிட்டான்.

 “சேனாதிபதிகளே! நீங்கள் அனைவரும் குதிரைகள், யானைகள், தேர்கள் கொண்ட பெரும் படையுடன் சென்று, அந்த வானரத்திற்குத் தக்க பாடம் புகட்டுங்கள்.”

 “அந்த வானரத்தை நெருங்கும் போது, உங்களது நல்ல முயற்சி, மிகவும் எச்சரிக்கையுடன் கூடியதாக இருக்க வேண்டும். உங்கள் செயல்கள் காலத்திற்கேற்றவாறு இருத்தல் அவசியம்!”

 “நடந்த செயல்களை ஆராய்ந்து பார்க்கும் நான் அந்த வானரத்தைச் சாதாரணமானதாகக் கருதவில்லை. எப்படியிருந்தாலும், அது அளவற்ற சக்தி கொண்ட பெரும் பூதமாக இருக்கக் கூடும்.”

 “அதை வெறும் வானரமாக என் மனம் நினைக்கவில்லை. நடந்த செயல்களைக் கேள்வியுறும் நான், அதை வெறும் வானரமாக ஏற்கவில்லை.”

 “நம்முடைய அழிவிற்காக இந்திரன் தன் வலிமையால் இதனைப் படைத்திருக்கலாம். நாகர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், தேவர்கள், அசுரர்கள், பெரும் தவ முனிவர்கள் ஆகிய அனைவரும் என்னால் வெல்லப்பட்ட போது, நீங்கள் அனைவரும் என் கூடவே இருந்துள்ளீர்கள். ஆகவே, அவர்கள் நமக்கெதிரான செயல்கள் புரிவது நிச்சயமே. ஆகவே எந்த ஐயமும் இல்லாததால், அதனை நீங்கள் நிச்சயம் பிடிக்க வேண்டும்.”

 “மிகுந்த பராக்ரமம் மிக்க அதனைச் சாதாரண வானரமென்று அவமதிக்க வேண்டாம். நான் முன்னமே, பராக்ரமம் கொண்ட வானரர்களையும், கரடிகளையும் பார்த்துள்ளேன்.”

 “சுக்ரீவனோடு வாலி, மகா பலசாலியான ஜாம்பவான், சேனாதிபதியான நீலன், மற்றும் திவிதன் முதலானோர் இருந்தார்கள். ஆனால் அவர்களுக்கு இப்படிப்பட்ட பயங்கரமான வேகமும், பேரொளியும், பராக்ரமும் கிடையாது. இவ்வளவு அறிவுக் கூர்மையும், உற்சாகம் கொப்புளிக்கும் பலமும் அவர்களிடம் இருந்ததில்லை. மேலும் நினைத்தபடி வடிவம் எடுக்க வல்ல ஆற்றலும் அவர்களிடம் இல்லை.”

 “வானர வடிவில் இருக்கும் இதை ஒரு மகத்தான பூதமென்று அறிய வேண்டும். ஆகவே பெரு முயற்சி எடுத்து இதை அடக்கியே தீர வேண்டும்.”

 “இந்திரனோடு கூடிய தேவர்கள், அசுரர்கள் மற்றும் மனிதர்கள் வாழக்கூடிய மூன்று உலகத்திலுமே, உங்களைப் போர்க்களத்தில் எதிர்த்து நிற்கும் திறமையுள்ளவர் எவருமில்லை.”

 “இருந்த போதிலும், போர்க்களத்தில் வெற்றியை விரும்பும் தந்திரமிக்கவனாயினும், தகுந்த முயற்சியோடு தன் உயிரைக் காத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஏனென்றால் போர்க்களத்தில், வெற்றியென்பது நிச்சயமற்றது.”

 நெருப்பின் ஜ்வாலைக்கு ஒப்பாக ஒளி வீசக் கூடிய, பெரும் வேகமும் பலமும் கொண்ட அந்த அரக்கர்கள், தங்கள் அரசனின் ஆணையை ஏற்றுக்கொண்டு, வேகத்துடன் செல்லக் கூடிய குதிரைகள், மதங்கொண்ட யானைகள், மற்றும் பெரிய பெரிய தேர்கள் அடங்கிய பெரும் சேனையுடன் புறப்பட்டார்கள். அவர்களிடம் மிகவும் கூர்மையான ஆயுதங்களும், பெரும் படையும் இருந்தன.

 

 

 தனது ஒளிக் கிரணங்களுடன் உதிக்கின்ற சூரியனைப் போல, ஜ்வலித்துக் கொண்டிருந்த அந்த பெரிய வானரத்தை அந்த வீரர்கள் கண்டார்கள்.

 பெரும் உற்சாகம் கொண்டவரும், பெரும் மன உறுதியைக் கொண்டவரும், பெரும் பலமும் சக்தியும் கொண்டவரும், பெரும் திறமை மிக்கவரும், பெரும் வடிவமும் கொண்டிருப்பவருமான, பேரறிவு படைத்த அவரைத் தோரண வாயிலில் கண்ட அவர்கள், உடனே, எல்லாத் திசைகளிலும் நின்று கொண்டு, அந்தந்த ஆயுதங்களால், அந்தந்த இடத்திலிருந்து தாக்கத் தொடங்கினார்கள்.

 மிகவும் கொடியதும், கூர்மையானதும், கருநெய்தல் போன்று கரிய நிறமுள்ளதும், சிவந்த நுனிகளையுடையதுமான இரும்பால் செய்யப்பட்ட ஐந்து அம்புகளை, அனுமனின் தலையைப் பார்த்து, துர்த்தரன் எய்தான்.

 அந்த ஐந்து அம்புகளும் தலையில் தாக்கியதும், அந்த வானரர், பத்துத் திக்குகளும் அஞ்சி நடுங்கும்படி கர்ஜித்துக் கொண்டு, ஆகாயத்தில் சீறிப் பாய்ந்தார்.

 அப்பொழுது தேரினில் இருந்தவாறே, பெரும் வீரனும், பராக்ரமம் மிக்கவனுமான துர்த்தரன், வில்லில் நாணேற்றி, கணக்கற்ற கூர்மையான அம்புகளால் அனுமனைத் தாக்கினான்.

 மழைக்கால இறுதியில் மழை பொழியும் மேகங்களைக் காற்று கலைத்து விடுவதைப் போல, அந்த வானரர் ஆகாயத்தில் தன் மீது அம்புகளைத் தொடுக்கும் துர்த்தரனைத் தடுத்து விட்டார்.

 துர்த்தரனின் அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட, சாமர்த்தியம் மிக்க வாயுகுமாரர், இன்னும் பெரிய வடிவம் கொண்டு, மிகப் பெரிய கர்ஜனை செய்தார்.

 பெரும் ஆற்றல் கொண்ட அந்த வானரர், ஆகாயத்தில் வெகு உயரம் எழும்பி, பெரும் வேகத்துடன், மலையின் மீது இடி விழுவது போல, அந்த துர்த்தரனின் தேரின் மீது குதித்தார்.

 அதனால் தேரில் இருந்த எட்டுக் குதிரைகளும் தலை நசுங்கி இறந்து விழ, தேர்க்காலும், அச்சும் முறிந்த அந்தத் தேரிலிருந்து துர்த்தரன் உயிரற்று தரையில் வந்து விழுந்தான்.

 தரையில் இறந்து கிடந்த துர்த்தரனைப் பார்த்த, பகைவர்களை அழிக்கும் வல்லமை மிக்கவர்களும், யாராலும் அசைத்துப் பார்க்க முடியாதவர்களுமான விருபாக்ஷன், யூபாக்ஷன் இருவரும் கடுங்கோபம் கொண்டு, விண்ணில் உயரக் கிளம்பினார்கள்.

 உயரக் கிளம்பிய அந்த இரண்டு பேர்களாலும், தெளிந்த ஆகாயத்தில் நிலைபெற்றிருந்த அனுமன், சம்மட்டிகளால், தன் மார்பில் தாக்கப்பட்டார்.

 மகா பலசாலியும், கருடனுக்கு நிகரான ஆற்றல் மிக்கவருமான அவர், ஆத்திரத்துடன் தாக்கிய அவ்விருவருடைய வேகத்தை மட்டுப் படுத்தி, மீண்டும் தரையில் வந்து இறங்கினார்.

 அங்கிருந்த சாலமரமொன்றைப் பிடுங்கிய வாயுபுத்ரனான வானரர், அந்த இரண்டு அரக்க வீரர்களையும் அதனால் அடித்துக் கொன்றார்.

 ஆகவே, பலம் வாய்ந்த வானரத்தால், துர்த்தரன், விருபாக்ஷன், யூபாக்ஷன் ஆகிய மூவரும் கொல்லப்பட்டதை அறிந்த ப்ரகஸன் என்ற பலம் மிக்க வீர அரக்கன், மிகுந்த வேகத்தோடு அந்த வானரத்தைத் தாக்கினான்.

 பாசகர்ணன் என்னும் இன்னுமொரு பெரும் வீரன், பெருங்கோபம் கொண்டு, கையில் சூலாயுதத்துடன் இன்னொரு புறத்திலிருந்து தாக்கினான்.

 ப்ரகஸன் என்பவன் கூரிய முனையுள்ள பட்டிஸம் என்னும் ஆயுதத்தால் வானர வீரரைக் குத்தினான். பாசகர்ணன் தனது சூலாயுதத்தால் அவரைக் குத்தினான்.

 அந்த இருவராலும் அவரது உடலில் ஏற்பட்ட காயங்களால் வழிந்த இரத்தத்தால் அவருடைய உடலில் இருந்த உரோமங்கள் நனைந்து வழிந்தன. பெருங்கோபம் கொண்டிருந்த அவர், இளஞ்சூரியனைப் போல ஒளியுடன் விளங்கினார்.

 சிறந்த வாரனரான அனுமன், மிருகங்களும், மலைப் பாம்புகளும், அடர்ந்த மரங்களும் நிறைந்த ஒரு மலையின் சிகரத்தை முறித்து, அதனால் அந்த இருவரையும் தாக்கிக் கொன்றார். ஐந்து சேனாதிபதிகளும் கொல்லப்பட்ட பின், வானரரான அனுமன், மிகுந்திருந்த சேனை முழுவதையும் அழித்தார்.

 இந்திரன் அசுரர் சேனையை அழித்தது போல, அந்த வானரர் குதிரைகளைக் குதிரைகளாலும், யானைகளை யானைகளாலும், படை வீரர்களைப் படை வீரர்களாலும், தேர்களை மற்ற தேர்களாலும் தாக்கி அழித்தார்.

 இறந்து விழுந்து கிடந்த யானைகளாலும், எண்ணற்ற குதிரைகளாலும், சிதறுண்டு கிடந்த தேர்களாலும், எங்கும் இறந்து கிடந்த அரக்கர்களில் உடல்களாலும் அந்த யுத்த பூமி சிறிது கூட இடைவெளி இல்லாது நிறைந்து கிடந்தது.

 நடந்த போரில், அந்த ஐந்து சேனாதிபதிகளைப் படைவீரர்களோடும், அவர்களது வாகனங்களோடும் கொன்ற அந்த வானர வீரர், மீண்டும் அந்த வாயிலின் அருகே சென்று காத்திருந்தார். அவரைக் காணும் போது, மனிதர்களை மாய்க்கும் யமதேவன் காத்திருப்பது போலத் தோன்றியது.

 


 

          நாற்பத்தாறாவது ஸர்கம் நிறைவு.

 

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் சுந்தர காண்டம் நாற்பத்தைந்தாவது ஸர்கம். (ஏழு மந்திரிகுமாரர்கள் வதம்)

 

                            ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம்

                              சுந்தர காண்டம்

                   நாற்பத்தைந்தாவது ஸர்கம்.

                (ஏழு மந்திரிகுமாரர்கள் வதம்).


 




 அரக்கர்களின் அரசனான இராவணனின் ஆணைப்படி, நெருப்பைப் போன்று பிரகாசிக்கக் கூடிய அந்த மந்திரியின் ஏழு புதல்வர்களும் மாளிகையிலிருந்து வெளிப்பட்டார்கள்.

 அவர்களிடம் பெரிய சேனை இருந்தது. பலசாலிகளான அவர்கள் கைகளில் வில்லேந்தியிருந்தார்கள். ஆயுதப் பயிற்சியில் மிகவும் தேர்ச்சி பெற்றிருந்த அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் பகைவனை வெல்ல வேண்டுமென்று தனித்தனியே வெறி கொண்டிருந்தார்கள்.

 பொன் மயமான சாளரங்கள் கொண்ட அவர்களது தேர்கள் குதிரைகளால் பூட்டப்பட்டிருந்தன. கொடி மரங்களில் கொடிகள் கட்டப்பட்டிருந்தன. தேர்கள் இழுக்கப்படும் பொழுது, இடியோசை போல சப்தம் உண்டாயிற்று.

 இவ்வாறான தேர்களில் ஏறி மகிழ்ந்த அதிக வீரமும் வலிமையும் கொண்ட அவர்கள், காய்ச்சி ஊற்றப்பட்ட பொன்னாலான சித்திரங்களைக் கொண்ட தங்கள் விற்களின் நாணொலியை, மின்னலோடு கூடிய இடியோசை போல ஏற்படுத்திக் கொண்டு முன்னே சென்றார்கள்.

 ஏற்கனவே கிங்கரர்கள் எனப்படும் அரக்கர்கள் கொல்லப் பட்ட செய்தியை அறிந்திருந்ததால், தங்கள் உற்றார் உறவினர்களுடன் இருந்த அவர்களின் தாய்மார்கள், துயரத்தால் மனம் கலங்கியிருந்தார்கள்.

 அவர்கள் ஒருவரையொருவர் நெருங்கிச் செல்லும் பொழுது அவர்கள் அணிந்திருந்த தங்கக் கவசங்களும் ஆபரணங்களும் உரசி ஜ்வலித்தன. அவர்கள், தோரண வாயிலில் போருக்குத் தயாராக நின்றிருந்த அனுமனை நெருங்கினார்கள்.

 தேர்களின் ஓசையானது இடியோசை போல முழங்க, அந்த அரக்கர்கள் இடைவிடாது மழை பொழியும் மேகங்கள் போல, தங்கள் அம்புகளை அனுமன் மீது செலுத்தினார்கள்.




 அந்த அம்புச் சரங்கள் அனுமனின் உடலை மூடி மறைத்தன. பெரிய மலையொன்று மழைத்துளிகளால் நிறைந்திருப்பது போன்றதொரு தோற்றத்தை அது ஏற்படுத்தியது.

 அப்பொழுது தெளிந்த வானத்தில் அதி விரைவாக உயரக் கிளம்பிய அனுமன், அந்த வீரர்களின் அம்புகளையும் ரதங்களின் ஓசைகளையும் வீணாகும்படி செய்தார்.

 வான வில்லோடு விளங்கும் மேகக் கூட்டங்களிடையே விளையாடும் வாயு பகவான் போல , விற்களைக் கொண்டுள்ள அந்த வீரர்களுடன் ஆகாயத்தில் நின்று விளையாடும் அனுமன் விளங்கினார்.

 அந்தப் பெரும் சேனையை, பேராற்றல் கொண்ட அனுமன், ஒரு பயங்கரமான கர்ஜனையை எழுப்பி அச்சமுறச் செய்து, மிகுந்த வேகத்துடன் எதிர்க்கத் துணிந்தார்.

 பகைவர்களுக்குத் துன்பம் தர வல்ல அனுமன், சிலரைக் கைகளாலும், சிலரைக் கால்களாலும் அழித்தார். கை முஷ்டியால் சிலரைக் கொன்றார். கூரிய நகங்களால் சிலரைக் கிழித்தெறிந்தார். தன் மார்பினால் முட்டி சிலரையும், தன் தொடைகளால் நசுக்கிச் சிலரையும் கொன்றழித்தார். சிலர் அவருடைய சிம்ம நாதத்தால் கதி கலங்கி மண்ணில் விழுந்தனர்.






 அந்த வீரர்கள் பூமியில் வீழ்ந்து மடிந்ததைக் கண்ட அந்தப் பெரிய சேனை அச்சமுற்றுப், பத்துத் திசைகளிலும் பறந்து ஓடியது.

 யானைகள் விகாரமாய்ப் பிளிறின. குதிரைகள் பூமியில் விழுந்து கிடந்தன. இரதங்கள், கொடிமரமும், நிழற்குடையும் முறிந்து, அந்த நிலப்பரப்பு முழுவதும் விழுந்து கிடந்தன.

 அப்பொழுது வழியெங்கும் குருதியானது, நதிகளின் பெருக்கு போல வழிந்தோடியது. அரக்கர்களின் பலதரப்பட்ட விசித்திரமான ஓலங்களால், இலங்கையே விசித்திரமான ஓசையோடு அலறியது.

 கொழுத்துத் திரிந்த அரக்கர்களைக் கொன்று குவித்த, சண்ட பராக்ரமம் கொண்ட மகா பலசாலியான வானரரான அனுமன், மீண்டும் மற்ற அர்க்கர்களோடு போர் புரியும் எண்ணத்தோடு அந்தக் கோபுர வாசலுக்கு வந்தார்.

 

 நாற்பத்தைந்தாவது ஸர்கம் நிறைவு.



ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் சுந்தர காண்டம் நாற்பத்து நான்காவது ஸர்கம். (ஜம்புமாலி வதம்)

 

                         

                                    ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம்

                                      சுந்தர காண்டம்

                       நாற்பத்து நான்காவது ஸர்கம்.

                                    (ஜம்புமாலி வதம்)










 

 அரக்கர்களின் அரசனான இராவணனின் ஆணைப்படி, பெரும் பலசாலியும், பருத்த கோரைப்பற்களையும் கொண்ட, பிரஹஸ்தனுடைய குமாரனான ஜம்புமாலி என்பவன், கையில் வில்லேந்தி, போருக்குப் புறப்பட்டான்.

 சிவந்த பூக்களால் ஆன மாலையணிந்து, சிவப்பு நிற ஆடையணிந்து, காதுகளில் அழகிய குண்டலங்களையும் அவன் தரித்திருந்தான். கண்களை இங்குமங்கும் சுழற்றியபடியே இருந்த அவன், போரில் வெல்வதற்கரியவனாய், துடுக்குடன் இருந்தான்.

 எரிகின்ற திரிகூட மலைக்கு ஒப்பானவனாய், பெரிய மேகக் கூட்டம் போலிருந்தான். தலை, கழுத்து, தோள்கள் கம்பீரமாய் விளங்க, அகன்ற முகத்தில் பெரும் கோரைப் பற்களைக் கொண்டிருந்தான். மிக்க வலிமையும் பெருமுயற்சியும் கொண்டவனாய் மிகுந்த வேகத்துடன் இருந்தான். இந்திரனின் வில்லுக்கு நிகரானதும், அழகிய பாணங்கள் கொண்டதுமான பெரிய வில்லினை, இடியோசை மற்றும் வஜ்ராயதத்தின் ஓசைக்கு நிகராக நாணொலி செய்து கொண்டு, அதிக ஆற்றலுடன் வேகமாய் வந்தான்.

 அவனுடைய வில்லின் நாணொலியினால் எட்டுத் திக்குகளும் ஆகாயமும் நிரம்பி வழிந்தன.

 கோவேறு கழுதைகள் பூட்டிய இரதத்தில் ஏறி வருகின்ற அவனைக் கண்டதுமே அனுமன், மிகுந்த உற்சாகம் கொண்டு, மகிழ்ச்சியுடன் சிம்ம நாதம் செய்தார்.

 

 மிகுந்த பலசாலியான ஜம்புமாலி, தோரண வாயிலின் கோபுரத்தின் மீதமர்ந்திருந்த அனுமன் மீது, கூர்மையான அம்புகளை எய்து தாக்கினான்.

 அனுமனின் முகத்தை அர்த்த சந்திரன் என்னும் பாணத்தாலும்,, தலையை கர்ணிகை என்னும் பாணத்தாலும், கைகளின் மீது பத்து நாராசங்களாலும் (இரும்பு அம்புகளாலும்) தாக்கினான்.

 பாணங்களால் காயமுற்றுச் சிவந்திருந்த அனுமனின் முகத்தைப் பார்க்கையில், சரத் காலத்தில் சூரியனின் கிரணங்கள் பட்டு, மலர்ந்து குலுங்கும் செந்தாமரை மலர் போல இருந்தது.

 அவருடைய சிவந்த முகத்தில் வழிந்த இரத்தத்தால், முகம் மேலும் சிவந்து, ஆகாயத்தில் செந்நிறத் தாமரை மலரின் மீது, தங்க நிற நீர்த்திவலைகள் வழிவது போல இருந்தது.

 பாணங்களால் காயமுற்றதால், அனுமன் கடுங்கோபம் கொண்டார். தனக்கு அருகில் மிகப் பெரிய பாறை ஒன்றைக் கண்டார். உடனே அதைப் பெயர்த்து, அதிக பலத்துடன் எறிந்தார்.

 அரக்கன் சினம் கொண்டு, அந்தப் பாறையைப் பத்து அம்புகளால் தகர்த்து விட்டான்.

 சண்ட பராக்ரமம் படைத்த வீர்யமிக்க அனுமன், தன் முயற்சி வீணாகிவிட்டதால், ஒரு பெரிய சால மரத்தைப் பெயர்த்தெடுத்துக் கைகளினால் சுழற்றத் தொடங்கினார்.

 சால மரத்தைப் பிடுங்கிச் சுழற்றும் வானரரான அனுமனின் அதிக பலத்தைக் கண்ணுற்ற பெரும் வீரனான ஜம்புமாலி, பலவிதமான அம்புகளை அவர் மீது எய்தான்.

 நான்கு அம்புகளால் அந்தச்சால மரத்தை முறித்த அவன், அனுமனின் கைகளை நோக்கி ஐந்து அம்புகளைத் தொடுத்தான். அனுமனின் மார்பை நோக்கி ஒரு அம்பையும், மார்பின் மையப் பகுதியை நோக்கிப் பத்து அம்புகளையும் செலுத்தினான்.

 உடலெங்கும் அம்புகள் தைத்திருக்க, கடும் கோபம் கொண்ட அனுமன், மீண்டும் வேகம் கொண்டு, அந்த ஈட்டியை எடுத்துப் பலவாறாக சுழற்றத் தொடங்கினார்.

 உக்கிரமான கோபம் கொண்டிருந்த பெரும் பலசாலியான அனுமன், அந்த ஈட்டியை மிகுந்த வேகத்துடன் சுழற்றி, ஜம்புமாலியின் அகன்ற மார்புப் பகுதியில் தாக்கினார்.

 அது தாக்கிய வேகத்தில், அவனுடைய தலையோ, கைகளோ, வில்லோ, அம்புகளோ, முழங்கால்களோ, அவனது தேரோ, குதிரைகளோ, எதுவுமே போன இடம் தெரியவில்லை.

 அனுமனால் பலமாய் அடிபட்ட, சிறந்த தேர் வீரனான ஜம்புமாலி, தனது அங்கங்களும், அணிகலன்களும் நொறுங்க, உயிரிழந்து தரையில் வீழ்ந்தான்.

 ஜம்புமாலியும், பலவான்களான கிங்கரர்களும் மாண்ட செய்தியைக் கேட்ட இராவணனின் கண்கள் கோபத்தால் சிவந்தன.

   மகா பலசாலியான பிரகஸ்தபுத்ரனான ஜம்புமாலி கொல்லப்பட்டதால், அரக்கர்களின் அரசனான இராவணன், கண்கள் சிவக்க, அதிக வீர்யமும், பலமும் மிக்க மந்திரிகுமாரர்களை, உடனே போருக்கு அனுப்ப ஆணையிட்டான்.

 

 நாற்பத்து நான்காவது ஸர்கம் நிறைவு.

 

  10 அக்டோபர் 2026: கோவையில் டாடாபேடில் ஹரியின் வீட்டில் தங்கியிருக்கும் போது, ஸ்ரீ ஹரி வாயு ஸ்துதியினைத் தமிழ்க் கவிதை வடிவில் எழுதலாம் என்...