Sunday, February 7, 2010
















இன்னும் சில படங்கள்..




















என்னுடைய சில பெயிண்டிங்குகளை அப்லோட் செய்துள்ளேன். தற்காலமாக வரைவதில்லை. நேரமின்மையா, மனமின்மையாஎன்று தெரியவில்லை. மீண்டும் நிறைய வரையவேண்டும் என்று மனம் விரும்புகின்றது. பார்ப்போம்...






Wednesday, January 13, 2010

திருவனந்தபுரம், சித்தி மற்றும் சித்தப்பா..

பயந்த மாதிரியே 2010 கலக்கத்துடன் ஆரம்பித்துள்ளது. ஜனவரி முதல் தேதி அன்றே பூமாவுக்கு சிக்கன் குனியா தாக்கியது. நான்காம் தேதி காரிலேயே பள்ளிக்கு அழைத்து சென்று மீண்டும் வீட்டுக்கு அழைத்து வந்து விட்டேன். பள்ளி தலைமை ஆசிரியை கருணையுடன் வீட்டுக்கு செல்ல அனுமதித்து விட்டார். மீண்டும் ஆறாம் தேதி பள்ளிக்கு செல்ல தொடங்கியுள்ளாள். ஏழாம் தேதி மாலை அந்த சோக செய்தி வந்தது. என் சித்தி (அம்மாவின் தங்கை) திருவனந்தபுரத்தில் காலமாகிவிட்டதாக தகவல் வந்தது. ஒரு வருடமாகவே உடல் நலம் குன்றி இருந்த சித்தி புற்றுநோய்க்கு சிகிச்சை பெற்று வரும் என் சித்தப்பாவை தனியே விட்டு விட்டு மறைந்து விட்டார். சித்தியின் உடல் நலம் பற்றி மிகவும் கவலை கொண்டிருந்த என் தாய் மறைந்து நான்கு மாதங்களில் என் சித்தியும் தாய் வழி சென்று விட்டார். என் சித்தப்பா. இளவல் என்று என் தந்தையால் எப்பொழுதும் விளிக்கப்பட்டு வந்த தமிழ் அறிஞர். கருப்பு குளிர் கண்ணாடி அணிந்து வலம் வந்த தி மு க பேச்சாளர். நாத்திகவாதி. அவனியாபுரத்தில் விடுமுறைக்கு சென்றிருந்தபோது எனக்கு chess விளையாட்டை அறிமுகப்படுத்தியவர். பணி ஓய்வுக்குப்பிறகு மகனுடன் திருவனந்தபுரத்தில் வசிக்க ஆரம்பித்தவர் ஹோமியோபதி மற்றும் ஜோசியத்தில் கற்றுத் தேர்ந்தார். காலமும் வயதும் அவரை ஆத்திகராக மாற்றியது. இன்று தொண்டையில் புற்று நோயால் பாதிக்கப்பட்டு மூக்கு வழியே குழாயில் உணவு உட்கொண்டு வாழ்ந்து வரும் அவரைப்பார்த்து மனம் பட்ட வேதனையை என்னால் விவரிக்க முடியவில்லை. தங்கத்தைக்கரைக்கும் இராஜத்திராவகத்தை விட காலம் எல்லாவற்றையும் கரைத்து விடுகிறது. கண்ணாடி அணிந்து மதுரைத்தெருக்களில்வலம் வந்து எதையும் சாதித்தவர் இன்று தடியுடன் அடியெடுத்து வைப்பதை காண இயலவில்லை. மனைவி மறைந்த சோகத்திலும், வாய் சரியாக உச்சரிக்க முடியாத அந்த நிலையிலும், என் தாய் அவரது தமிழறிவை மதித்து வந்ததை என்னிடம் அவர் சொல்லி மகிழ்ந்தார். அவர் விரைவில் நலம் பெற வேண்டும் என்று நான் கடவுளிடம் வேண்டிக்கொள்கிறேன்.

Friday, January 1, 2010

வருக புத்தாண்டு 2010!
அனைவருக்கும் என் இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள். கடந்த ஆண்டில் என் தாயை காலனிடம் பறிகொடுத்தது என் வாழ்க்கையின் பெரும் சோக நிகழ்வு. வலைப்பூவில் என் எண்ணங்கள் வாசமாய் வலம்வர என் தாயின் மறைவு மிகப்பெரு காரணமாய் இருந்தது. தாயின் மரணத்தில் உண்டான ரணம் புரையோடாமல் இந்த நினைவுகள் தான் காப்பற்றிக்கொண்டிருக்கின்றது. வலைப்பூவில் ஏற்கவனவே அறிமுகம் ஆகி இருந்தாலும் என் அக்கா தீபாவளி அன்று பற்ற வைத்த பொறி தான் என்னுள் வெறியாகி, விதையாகி பல வித பூக்களை மலரச்செய்து கொண்டிருக்கின்றது. என் மனைவி அரசு வேலையில் முதலாண்டை வெற்றிகரமாக முடித்தது கடந்த ஆண்டில் தான். வங்கிப்பணியில் இருந்து விருப்ப ஒய்வு பெற விரும்பி அதுவும் நிறைவேறாததில்
எனக்கு சற்று வருத்தம் தான். தாசரதி அமரிக்காவில் இருந்து எட்டு மாதங்கள் கழித்து மே மாதம் இந்தியா திரும்பியது ஒரு நல்ல நிகழ்வு . ஆக 2009 எனக்கு கலக்கங்களையும், குழப்பங்களையும் சோகங்களையும் அள்ளித்தெளித்து சென்றுள்ளது.

Tuesday, December 22, 2009

கீதா சொல்லிய அந்த குண்டு நோட்டு பொள்ளாச்சி மாமாவால் கொடுக்கப்பட்டது. நாங்கள் (நானும் கீதாவும்) அப்பாவும் அம்மாவும் traning சென்ற பொழுது மாமா (பொள்ளாச்சி PAP காலனியில் சுமார் மூன்று மாதங்கள் இருக்க வாய்ப்பு கிடைத்தது. பொள்ளாச்சியில் நாங்கள் எழுதி படிப்பதற்காக மாமாவால் அவர்கள் அலுவலகத்திலிருந்து எடுத்து வந்து கொடுக்கப்பட்ட நோட்டு. சுமார் 500 பக்கங்களுக்கு மேல் இருக்கும். பெரிய அக்கா ரமா shorthand எழுதி பழகிய நோட்டு. பிறகு கீதாவாலும் என்னாலும் ஹிந்தி முதலான பாடங்கள் எழுத இடம் கொடுத்த நோட்டு. கோலங்களால் நிரம்பிய நோட்டுக்கு ஒவ்வொரு மார்கழி மாதமும் பயங்கர demand தான். கோலங்களுக்கு விடை கொடுத்த பிறகு அந்த நோட்டை இப்போது தேடிப்பிடிக்க வேண்டும்.

என் தாத்தாவுடன் நாங்கள் பழகியது பொள்ளாச்சியில் நாங்கள் இருந்த அந்த மூன்று மாதங்களில் தான். தன் டிரங்கு பெட்டியில் வைத்து பூட்டியிருக்கும் நெஸ்காப்பியை தினம் பகல் மூன்று அல்லது நான்கு மணிக்கு எடுத்து பாலில் கலந்து குடிக்குக்போது எனக்கும் அதில் பங்கு கொஞ்சம் கிடைக்கும். தினமும் பாட்டில் வைத்து மரத்தூளில் வெந்நீர் அடுப்பு தயார் செய்யும் லாகவமான வேலையை பார்ப்பது ஆச்சர்யமான விஷயம். தாத்தாவுக்கு தினமும் இட்லி வேண்டும். மாமா வீட்டில் தினசரி மாவாட்டும் வேலை தவறாமல் நடக்கும். அத்தை செய்யும் சாம்பார் மிக ருசியாக இருக்கும்.

தொடர்வேன்....

Saturday, December 19, 2009

மார்கழி மாதமும் FIRE எஞ்சினும் :

மார்கழி மாதம் என்றால் நான் முன்பு எழுதிய இரண்டு விஷயங்களோடு ஒரு முக்கியமான அழகான நிகழ்வும் உண்டு. அதுதான் கோலம். அக்ரஹாரத்தின் இரு வீதிகளிலும் மார்கழியின் காலைக்குளிரில் எத்தனை கோலங்கள். அதுவும் பஜனை வீட்டை கடக்குமுன் கோலம் போட்டிருக்க வேண்டும். நாளொரு கோலம்: பொழுதொரு வண்ணம்: அக்ரஹாரத்துபெண்களின் கற்பனா சக்தி அபாரமாய் இருக்கும். பெரிய கோலம் போட்டு, நடுவில் சாணியில் பூசணிப்பூவை வைத்தால் தான் கோலம் முற்றுப்பெறும். இந்தக்கோலத்தையும் பூசணிப்பூவையும் நினைத்தால் அந்த பால்காரன் ஞாபகம் வருகின்றது. நாங்கள் அப்பொழுது சாமிநாத டாக்டர் வீட்டில் குடி இருந்தோம்.
புகளுரிளிருந்து வரும் சொசைட்டி பால்காரன். சைக்கிளில் வெண்கல மணி கட்டியிருப்பான். தவிட்டுப்பாளையம் தாண்டி வேலூர் காவிரி பாலத்தில் வரும் பொழுதே அடித்துக்கொண்டிருக்கும் மணி வேகமாக வரும் ஒரு fire என்ஜினைத்தான் நினைவுபடுத்தும். எங்கள் வீடு அக்ரஹாரத்தின் கடைசி வீடானதால், பாலத்தில் அவன் எழுப்பும் ஒலி வீட்டில் அனல் பற்ற வைக்கும். பாத்திரத்தை வைத்துக்கொண்டு வாசலில் காத்திருக்க வேண்டும். அவன் வரும்பொழுது வாசலில் இல்லை என்றால் அன்றைக்கு பால் அவ்வளவுதான். முத்து பால் பண்ணைக்குத்தான் செல்ல வேண்டும். எனவே நான் தயாராக இருப்பேன். அவனுக்கு என்னவோ என் அக்க கீதா போடும் கோலத்தின் மேல் அவ்வளவு காட்டம். (மார்கழி கோலத்தைப்பற்றி என் அக்காவின் வலைப்பூவில்
(
http://geethasrv.blogspot.com/) அறிந்து கொள்ளலாம். முக்கால்வாசி நாட்களில் மப்பிலேயே இருக்கும் குடிமகன். நேரே அந்த சைக்கிள் கீதா போட்டு முடித்த அந்தக்கோலத்தின் நடுவில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் பூசணிப்பூவை நசுக்கி அதன் மேலேயே நின்றிருக்கும். சைக்கிளின் டயர் தடங்கள் கோலத்தை சின்னா பின்னம் ஆக்கியிருக்கும். எவ்வளவோ முறை அவனிடம் சொல்லியும் அவன் மாறவே இல்லை. ஒவ்வொருவருடமும் இது தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருந்தது..





ரமா எழுதிய ஒரு விஷயம் உண்மைதான். பேசுவதை விட எழுதுவது மிகவும் இன்பமான ஒரு நிகழ்வு. பேசும்பொழுது யோசிக்க நேரம் இருப்பதில்லை. மற்றும் பேசும் பொழுது நம்மைச் சுற்றிய உலகம் நம்மை கவனித்துக்கொண்டிருக்கும் . பேசுவது ஒரு fast food மாதிரி. அந்த நேரத்தில் தோன்றுவதைப் பேசி விடலாம். கேட்பவர் மனதை நோகடிக்காமல் பேச வேண்டும். பல நேரங்களில் தெரிந்தே பொய்யும் பேச வேண்டி இருக்கும். ஆனால் எழுதும்போது நாம் மட்டும் தான். யாருடைய குறுக்கீடும் இருக்காது. மனதில் ஓடும் எண்ணஅலைகளை காகிதத்தில் பதித்தபிறகு வரும் களைப்பு மிகவும் சுகமானது. கடிதங்கள் சாகா வரம் பெற்றவைதான்...

  10 அக்டோபர் 2026: கோவையில் டாடாபேடில் ஹரியின் வீட்டில் தங்கியிருக்கும் போது, ஸ்ரீ ஹரி வாயு ஸ்துதியினைத் தமிழ்க் கவிதை வடிவில் எழுதலாம் என்...