Saturday, April 15, 2023

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். பதினைந்தாவது ஸர்கம்.

 

                              ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

 

                                                     பதினைந்தாவது ஸர்கம்.



    

     அந்த அசோக மரத்தின்  மீதமர்ந்து கொண்டிருந்த ஸ்ரீஅனுமன், அந்த வனம் முழுவதையும் தன் பார்வையால் துழாவி, சீதை இருக்குமிடத்தைக் காண, அந்தப் பகுதியை, கவனமாக முழுமையாகப் பார்த்தார்.

     அந்தப் பகுதி முழுவதும் கல்ப மரங்களாலும் கொடிகளாலும் நிரம்பி, அழகுபடுத்தப்பட்டு, சுகமான நறுமணத்தையும், சுவையான உணர்வுகளையும் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது.

     பலவிதமான விலங்குகளும், பறவைகளும் நிரம்பி, இந்திரனின் (நந்தன வனம்) வனம் போல விரிந்திருந்தது.  மாளிகைகளும் மண்டபங்களும் நிறைந்திருந்தன.  அங்கு குயில்களின் ஓசை கேட்ட வண்ணம் இருந்தது.

     பொன்னிறமான அல்லிமலர்களும், தாமரை மலர்களும் நிரம்பிய குளங்கள் இருந்தன.  அவற்றைச் சுற்றி அமர்வதற்கான இருக்கைகளும், விரிப்புகளும் இருந்தன.  பல தங்கும் குடில்களும் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. 

     அனைத்துப் பருவங்களிலும் பூத்து, கனிகளைத் தரும் மரங்கள் அங்கு நிரம்பியிருந்தன.  அசோக மரத்தின் மலர்ந்த மலர்கள், காலை நேர சூரிய உதயத்தைப் போல, அந்த இடத்தை ஒளிரச் செய்து கொண்டிருந்தன.

     அசோகமரத்தின் மீதிருந்து, ஒளிர்ந்துகொண்டிருக்கும் அந்த வனத்தை ஸ்ரீஅனுமன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.  பறவைகள் இங்கும் அங்கும் பறந்ததால், அங்கிருந்த மரங்களின் கிளைகளும், இலைகளும் முறிந்து கீழே விழுந்துகொண்டிருந்தன. 

     மரங்களில் மலர்ந்திருந்த பலவகையான பூச்செண்டுகளாலும், நுனிமுதல் வேர் வரை பூக்களால் நிரம்பி, துன்பத்தைப்போக்கிக்கொண்டிருந்த அசோக மரங்களாலும், மலர்களின் கனம் தாங்காமல் வளைந்து, தரையைத் தொட்டுக்கொண்டிருக்கும் செண்பகமரங்களாலும், அழகிய மலர்களைக்கொண்டிருக்கும் பலாச மரங்களாலும், அந்தப் பகுதியே ஒளி மிகுந்து அழகாக இருந்தது. 

     பூநாக மரங்களும், வெண்ணிற சண்பக மலர்கள் பூக்கும் மரங்களும், இது போல் பலவிதமான நிறங்களில் பூத்திருக்கும் மலர்களைக் கொண்டிருந்த மரங்களும், அகன்ற கெட்டியான வேர்ப்பகுதிகளைக் கொண்டிருந்தன.

     அங்கிருந்த நூற்றுக்கணக்கான அசோக மரங்களில், சில பொன்னிறமாக ஒளிவீசிக்கொண்டும், சில நெருப்புப் போல ஜ்வலித்துக்கொண்டும் இருந்தன.   சில மரங்கள் நீல நிறத்திலும், சில மரங்கள் கரிய நிறத்திலும் ஒளி வீசிக்கொண்டிருந்தன. 

     நந்தனனுடைய தேவலோகத்துத் தோட்டத்தைப் போன்று மகிழ்ச்சி தரக் கூடியதாகவும், குபேரனுடைய சைத்ரரதம் என்னும் தோட்டத்தைப் போல அதிசயம் மிக்கதாகவும், இவ்விரண்டையும் விட கற்பனைக்கெட்ட முடியாத அழகு பெற்று அந்த அசோகவனம் விளங்கியது.

     அந்த வனத்தில் நிரம்பியிருந்த பூக்கள் வண்ணமயமான நட்சத்திரங்கள் போல ஒளிர, அது இரண்டாவது ஆகாயமோ என்று நினைக்கும் வண்ணம் இருந்தது.  அங்கிருந்த நூற்றுக்கணக்கான மலர்கள், அந்த வனமானது, விலையுயர்ந்த கற்கள் மின்னும் ஐந்தாவது கடலோ என்ற எண்ணத்தையும் ஏற்படுத்தியது.  எல்லாப் பருவங்களிலும் கனிகளைத் தரும் நறுமணம் மிக்க மரங்களால் நிறைந்த அந்த வனமானது, பலவிதமான விலங்குகள், பறவைகளைத் தன்னகத்தே கொண்டு, அழகுற விளங்கியது.  அவைகளின் ஒலியானது மிகவும் இன்பம் பயப்பதாக இருந்தது.  அங்கு விளங்கிய நறுமணம், தூய்மையானதாகவும், மனதிற்கினியதாகவும் இருந்தது.  கந்தமாதன மலையைப் போல எங்கும் நறுமணம் வீசியபடி இருந்தது.

     அந்த அசோகவனத்தில் சிறிது தூரத்தில், ஸ்ரீஅனுமன், சைத்யப்ராசாதம் என்னும் ஒரு உயர்ந்த கோயிலைப் பார்த்தார்.  அது ஆயிரக்கணக்கான தூண்களைக் கொண்டிருந்தது.  கைலாய மலையைப் போல வெண்மையாக இருந்தது.  வைரங்களால் இழைக்கப்பட்ட படிகளையும் தங்கத்தால் வேயப்பட்ட தளங்களையும் கொண்டிருந்தது.  மிகவும் ஒளி வீசிக் கொண்டு விண்ணை முட்டும் உயரத்துடன் இருந்தது. 

     அந்தக் கோயிலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஸ்ரீஅனுமன் கண்களில் ஒரு பெண் தென்பட்டாள்.  அவள் கிழிந்த துணிகளுடன், அரக்கியர்களால் சூழப்பட்டு இருந்தாள்.  உணவு உட்கொள்ளாததால், உடல் மெலிந்தும், அடிக்கடி விம்மியபடியும் இருந்தாள். அதே சமயம், அந்தப் பெண், சுக்லபட்சத்துப் பிறைச்சந்திரன் போல களங்கமின்றிக் காணப்பட்டாள்.

     புகை நடுவே தோன்றும் ஒளிமயமான தீநாக்குகள் போல, அந்த உருவம் மெதுவாகக் கண்களுக்குப் புலப்பட்டது.

      சுருக்கம் நிறைந்த ஒரு மஞ்சள் நிறப் பட்டாடையுடுத்தியிருந்த அந்தப் பெண், எந்தவித அலங்காரமுமின்றி, இளைத்துக் காணப்பட்டதால், தாமரை மலர்கள் அற்ற, சேறு நிறைந்த தடாகம் போல களையிழந்து காணப்பட்டாள்.

     தபஸ்வினி போன்று தோற்றமளித்த அந்தப் பெண், துயரம் மிகுந்து, களையிழந்து, செவ்வாய் கிரகத்தால் அழுத்தப்பட்ட ரோகிணி நட்சத்திரம் போல மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தாள்.

     உண்ணாநோன்பினால் உடல் மெலிந்திருந்த அந்தப் பெண்ணின் முகத்தில் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்த வண்ணம் இருந்தது.  துயரத்தாலும், கவலையாலும் பரிதாபமாகக் காட்சியளித்த அந்தப் பெண் இடைவிடாத துயரத்தில் மூழ்கியிருந்தாள்.

     அன்பு காட்டுபவர் யாரும் அவளைச் சுற்றி இல்லாமல், அரக்கியரே அவளைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தனர்.  தன் கூட்டத்தை விட்டுப் பிரிந்த பெண் மான் ஒன்று ஓநாய்கள் கூட்டத்தில் சிக்கிக்கொண்டது போல அவளது நிலை இருந்தது.

     கருநாகம் போலப் பின்புறம் நிலம் வரை நீண்டிருந்த ஒற்றைப் பின்னலைக் கொண்டிருந்த அந்தப் பெண், மழைக்காலத்தின் வனப்பகுதி இருண்டு கிடப்பது போல விளங்கினாள்.

     சுகமான வாழ்க்கைக்குப் பழக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பெண், இது போன்ற இன்னல்களுக்குப் பழகியவள் போலத் தோன்றவில்லை.  அகன்ற விழிகளைக் கொண்டிருந்த அந்தப் பெண்ணின் மெலிந்த, துயரமான நிலையைக் கண்ட ஸ்ரீஅனுமன், இந்தப் பெண் சீதையாகத்தான் இருக்க முடியும் என்ற முடிவுக்கு வந்தார்.

     இந்தப் பெண்ணானவள், விருப்பப்படி உருவம் மாற்றிக்கொள்ளும் திறன் படைத்த அரக்கனால் கவரப்பட்ட பொழுது, எவ்விதம் காணப்பட்டாளோ, அவ்விதமே காணப்படுகிறாள்.

     சீதையின் முகமானது முழுநிலவினைப் போல இருந்தது.  அழகிய புருவங்களையும், உருண்டு திரண்ட மார்பகங்களையும் கொண்டிருந்தாள்.  அவளது உடலின் ஒளியால், எல்லாத் திசைகளின் இருளும் விரட்டப்பட்டன.

     அவளது முடி மிகவும் கருமையாக இருந்தது.  உதடுகள் கோவைப்பழம் போலச் சிவந்திருந்தன.   அவளது இடையானது சிறுத்து அழகுடன் விளங்கியது.

     அவளது தாமரை மலர்களையொத்த கண்களைப் பார்க்கும்போது, அவள், மன்மதனின் காதலியான ரதிதேவியை ஒத்திருந்தாள்.  பூமி முழுவதற்கும் ஏற்ற முழுநிலவின் ஒளியழகுடன் அவள் இருந்தாள். 




     தன் நியமங்களைப் பேணும் பெண் முனிவரைப் போல அவள் தரையில் வீற்றிருந்தாள்.  அவள் இயல்பாகவே அச்சத்துடன் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்ததைப் பார்க்கும் போது, பெண் நாகம் போலத் தோற்றமளித்தாள்.

     அதிக துயரத்தில் இருந்ததால், அந்தப் பெண் குன்றிய ஒளியுடன், புகை நடுவே தோன்றும் நெருப்புக் கீற்றுப் போல மங்கலான தோற்றத்தைக் கொடுத்தாள்.

     அவளது நிலையானது, நிச்சயமற்ற நினைவுகள் போலவும், கை நழுவிய செல்வம் போலவும், உடைந்துபோன நம்பிக்கை போலவும், நிறைவேறாத எதிர்ப்பார்ப்புகள் போலவும், பாழ்பட்ட வெற்றி போலவும், தூய்மையிழந்த எண்ணங்கள் போலவும், பொய்யான புகழ் போலவும் இருந்தது.

      பொறியில் சிக்கிக்கொண்ட இளம் மானின் துயரம் மிகுந்த கண்களைப் போல, கலக்கம் கொண்ட கண்களையுடைய அவள், தவிப்புடன் இங்குமங்கும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

     கறுத்தும், வளைந்தும் காணப்பட்ட புருவங்களையுடைய அவளது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்தபடி இருந்ததால், அவளது முகமானது களையிழந்து காணப்பட்டது. அடிக்கடி பெருமூச்சு விட்ட வண்ணம் இருந்தாள் அந்தப் பெண்.

     அவளது உடலெங்கும் புழுதி படிந்து, களையற்றிருந்தாள்.  உயரிய ஒப்பனைகளுக்கு உரிமையுள்ள பெண்ணாக அவள் இருந்தபோதிலும், இப்போது எந்தவித ஒப்பனையுமின்றி இருந்ததைப் பார்க்கையில், கரிய மேகங்களால் சூழப்பட்ட நிலவு ஒளியற்று காணப்படுவதைப் போல இருந்தாள்.

     முறையாகப் பயிற்சி செய்யப்படாத கல்வியானது, தெளிவான பொருளை உணர்த்தாதது போல, ஸ்ரீஅனுமனுக்கு அவளது தெளிவற்ற நிலையால் சந்தேகம் ஏற்பட்டது.

     நல்ல ஆடையுடுத்தி, ஒப்பனையேதுமில்லாமல், களையற்ற உடலுடன் சீதையிருந்ததைப் பார்த்த ஸ்ரீஅனுமனுக்கு, அவள், இலக்கணத்தையும், தன் பொருளையும் மறந்த சொல் போல அடையாளம் காணப்பட முடியாதவளாக இருந்தாள்.  அவர் மிகவும் சிரமத்துடனே சீதையை அடையாளம் கண்டு கொண்டார்.

     அகன்ற விழிகளையுடைய அரச குமாரியான சீதையை அடையாளம் காண்பதற்கு, ஸ்ரீஅனுமன் பலவேறு காரணங்களை அனுமானித்தார்.

     சீதை அபகரிக்கப்பட்ட பொழுது அவள் அணிந்திருந்ததாக ஸ்ரீராமன் விவரித்தபடியே, இந்தப் பெண்ணின் ஆபரணங்கள் உள்ளன.  காதுகளில் குண்டலங்களும், ஸ்வதம்ஷ்ட்ரம் (நாயின் பற்கள் போன்ற வடிவம்) என்னும் ஆபரணங்களும் இருந்தன.  கைகளில் முத்து, பவழங்கள் பதிக்கப்பட்ட கங்கணங்கள் இருந்தன. 

     நெடு நாட்கள் அணிந்திருந்ததால், சில நகைகள் கறுத்திருந்தன.  அவை அவளின் உடலில் வடுக்களை ஏற்படுத்தியிருந்தன.  ஸ்ரீராமன் சொன்னபடியே நகைகள் உள்ளதாலும், சீதையால் கீழே தவறவிடப்பட்ட நகைகளை அவள் அணிந்திருக்கவில்லையாதலாலும் இவள் சீதையென்பதில் சந்தேகம் ஏதுமில்லை என்று அவர் எண்ணினார்.

     “மலை மீது வீசப்பட்ட தங்க நிற மஞ்சள் பட்டாடையை வானரர்கள் பார்த்தனர்.  தரையில் வீசியெறியப்பட்ட, ஒலியுண்டாக்கக்கூடிய, மிக விலையுயர்ந்த, நகைகளையும் அவர்கள் பார்த்தனர்.  அவைகள் யாவும் இவரால் வீசப்பட்டவையாகவே இருக்க முடியும்.”

     “நெடுநாட்கள் அணிந்திருந்ததால் அவரது ஆடை பழையதாகிவிட்டிருந்தாலும், அதனுடைய மஞ்சள் நிறம் மங்கிவிடவில்லை.  இந்த ஆடையின் ஒளியானது வீசியெறியப்பட்ட துணியைப் போலவே ஒளிர்கிறது.”

     “ஸ்ரீராமனின் மனங்கவர்ந்த, பொன்னிற மேனியையுடைய பேரரசியான சீதை, அவரின் கண்களை விட்டு நீங்கினாலும், மனதை விட்டு நீங்காமல் இருக்கிறார்.”

     “ஸ்ரீராமன், கருணை, இரக்கம், துயரம், அன்பு ஆகிய நான்கு வகையான உணர்வுகளால் பரிதவிக்கக் காரணமான சீதை, இந்தப் பெண்ணாகத்தான் இருக்க முடியும்.”

     “ஒரு பெண் அபகரிக்கப்பட்டுக் காணாமல் போனதால் கருணையும், அவள் தம்மிடம் அடைக்கலமாக இருந்த பெண் என்பதால் இரக்கமும், அவள் தன் மனைவியே என்பதால் துயரமும், அந்த அன்பு மனைவி பிரிந்ததால், காதல் விரகமும் ஸ்ரீராமனுக்கு ஏற்பட்டன.”

     “ஸ்ரீராமனின் சீர்மிகுந்த உடலமைப்பைப் போலவே இந்தப் பெண்ணின் உடலமைப்பும் உள்ளது.  ஆகவே, கரிய நிற விழிகளைக் கொண்டிருக்கும் இந்தப் பெண் தான் ஸ்ரீராமனின் மனைவியான சீதையாக இருக்க முடியும்.”

     “இந்தத் தேவியின் நினைவெல்லாம் ஸ்ரீராமனிடமும், ஸ்ரீராமனின் நினைவெல்லாம் இந்தத் தேவியிடமும் நிலைகொண்டிருப்பதால்தான் இருவரும் உயிர் தரித்துள்ளனர்.  அவர்கள் கண நேரமே உயிர் தரித்திருந்தாலும், அதற்கு, இதுவே காரணமாகும்.”

     “மனைவியைப் பிரிந்த பின்னும் ஸ்ரீராமன், துயரத்தால் தன்னை இழந்துவிடாமல், தன் உயிரைத் தரித்திருப்பது மிகவும் அரிய செயலாகும்.”

     இவ்விதம் அங்கு சீதையைக் கண்டதும் ஸ்ரீஅனுமன் பலவாறாக எண்ணி மிகவும் மகிழ்ச்சி கொண்டார்.  மனமெங்கும் ஸ்ரீராமனை நினைந்து, சீதை போன்ற சிறந்த பெண்மணியை மனைவியாக அவர் பெற்றதற்கு அவரைப் போற்றத் தொடங்கினார்.

 

                                     பதினைந்தாவது ஸர்கம் நிறைவு.

Tuesday, April 11, 2023

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். பதினான்காவது ஸர்கம்.

 

                         ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

 

                                                       பதினான்காவது ஸர்கம்.


                                        


 

     ஒரு முகூர்த்த நேரத்திற்கு இவ்விதம் பலவித யோசனைகளில் ஆழ்ந்திருந்த, மிகவும் ஒளி பொருந்திய ஸ்ரீஅனுமன், மனதில் செய்துகொண்ட முடிவுடன், இராவணனது மாளிகையில் இருந்து குதித்து இறங்கி, அசோகவனத்தின் மதில்சுவற்றை அடைந்தார்.

     உற்சாக மிகுதியால் சிலிர்த்த உடலுடன், அசோக வனத்தின் மதில்சுவற்றில் அமர்ந்திருந்த ஸ்ரீஅனுமன், வசந்தகாலம் வந்துவிட்டதை உணர்த்தும் விதமாக, கிளைநுனிகளில் பலவிதமான வண்ண மலர்கள் பூத்திருந்த பலவிதமான மரங்களைப் பார்த்தார்.

     அங்கே சால் முதலிய தேக்கு மரங்களும், அழகிய அசோக மரங்களும், சம்பக மற்றும் நாககேசர மரங்களும், குரங்கின் முகம் போன்று சிவந்த பழங்களைக் கொண்டிருந்த மா மரங்களும் பூத்துக் குலுங்குவதைக் கண்டார்.

     நூற்றுக்கணக்கான கொடிகள் பின்னிக் கிடந்த ஏராளமான மரங்களும், மாந்தோப்புகளும் நிறைந்திருந்த அந்த அசோகவனத்தின் உள்ளே, வில்லிலிருந்து புறப்பட்ட அம்பு போல மின்னல் வேகத்தில் ஸ்ரீஅனுமன் நுழைந்தார்.

     வியப்பைத்தரும் அந்த அசோகவனத்தில், நாலாபுறத்திலும் தங்கம் மற்றும் வெள்ளியின் நிறத்தில் மரங்கள் இருந்தன.  மரங்களிலிருந்த பறவைகள் எழுப்பிய ஒலி எங்கும் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.  உள்ளே நுழைந்த ஸ்ரீஅனுமன், சுற்றிலும் தன் பார்வையைச் செலுத்தினார்.  அங்கிருந்த விதவிதமான பறவைகளும் மான் கூட்டங்களும் வியப்பானதொரு உணர்வை ஏற்படுத்தின.  அந்த வனமானது உதிக்கின்ற சூரியனின் செந்நிறத்தில் இருந்ததைக் கண்டார்.

     அங்கிருந்த பலவிதமான மரங்களில் பூத்துக்குலுங்கிய மலர்களால் கவரப்பட்டு, மதிமயங்கிய குயில்களும் வண்டினங்களும், அந்தப் பூக்களைச் சுற்றிச் சுற்றிப் பறந்துகொண்டிருந்தன.

     அந்த வனத்தினுள் மனிதர்கள் மகிழ்வுற்று இருக்க, விலங்குகளும் பறவைகளும் மதிமயங்கி அலைந்துகொண்டிருந்தன.  இணைதேடும் மயில்களின் அகவல் ஒலிகள் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தன.  அங்கு பலவகையான பறவைகள் வசித்து வந்தன.

     குறைகளற்ற வனப்புடைய அரசகுமாரியான சீதையைத் தேடும் பணியைத் தொடங்கிய ஸ்ரீஅனுமன், தன்னுடைய செயல்களால், சுகமான உறக்கத்தில் இருந்த பறவைகளை விழித்துக்கொள்ளச் செய்தார்.

     அதனால் கூடுகளிலிருந்து பறவைகள் பறந்ததால், அவற்றின் இறகுகளால் அசைக்கப்பட்டு, மரங்களிலிருந்து பலவிதமான வண்ண மலர்கள் மழையைப் போல நிலத்தின் மீது சொரிந்தன.

     வாயுகுமாரனான ஸ்ரீஅனுமனின் உடல் முழுவதும் பல வண்ணப்பூக்கள் தெளிக்கப்பட்டு, அந்த அசோக வனத்தில், அவர் ஒரு மலர்களாலான மலையைப் போலத் தோற்றமளித்தார்.

     அசோக வனத்தின் எல்லாத் திசைகளிலும், மரங்களினூடேயும் ஓடித்திரிந்த ஸ்ரீஅனுமனைப் பார்த்த அனைத்து உயிரினங்களும், வசந்தத்தின் அரசனே வானர வடிவெடுத்து வந்துள்ளானோ? என்று வியந்தனர்.

     மரங்களிலிருந்து உதிர்ந்த வண்ண மலர்களால் நிரம்பியிருந்த அந்த அசோகவனத்தின் தரையானது, பலவிதமான பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு மங்கையைப் போலத் தோற்றமளித்தது.

     மிகுந்த ஆற்றல் மிக்க வானர வீரரான ஸ்ரீஅனுமனால் வேகமாக அந்த மரங்கள் அசைக்கப்பட்டதால், பல வண்ண மலர்கள் மழையைப் போலத் தூவிக்கொண்டிருந்தன.

     ஸ்ரீஅனுமனின் வேகத்தால் அலைக்கழிக்கப்பட்ட அந்த மரங்கள், தங்களது கிளைகள், இலைகள், பூக்கள், கனிகள் யாவற்றையும் இழந்து நின்ற காட்சியானது, சூதாடித் தோற்றுப்போனவர்கள் தங்கள் ஆபரணங்களையும், விலையுயர்ந்த உடைகளையும் இழந்து நிற்பது போல இருந்தது.

     மலர்களாலும் கனிகளாலும் நிறைந்திருந்த அந்த மரங்கள், ஸ்ரீஅனுமனது வேகத்தைத் தாளாது, அவையத்தனையையும் இழந்து நின்றன.

     இலைகளும் கனிகளும் இல்லாது வெறும் கிளைகளோடு இருந்த அந்த மரங்களிலிருந்து பறவைக்கூட்டங்கள் இடம் பெயர்ந்துவிட்டதால், அவை கவனிப்பாரற்றுக் கிடந்தன.

     ஸ்ரீஅனுமனது கை, கால்கள் மற்றும் வால் இவற்றினால் தாக்கப்பட்டு, மரங்கள் நிர்மூலமானதால், அந்த அசோக வனமானது, அழகிய பெண்ணானவள், காமக்கேளிக்கைகளால் அலைக்கழிக்கப்பட்டு, அவிழ்ந்த தலைமுடியுடன், பூசியிருந்த சந்தனம் கலைந்து, உலர்ந்த உதடுகளுடனும், மேனியெங்கும் நகங்கள் மற்றும் பற்களால் உண்டான காயங்களுடன் இருப்பதைப் போல இருந்தது. 

     வீசும் காற்றானது, மழைக்கால மேகங்களை அலைக்கழித்து விசிறியடிப்பதுபோல, ஸ்ரீஅனுமன் தனது வேகத்தினால், மரங்களைச் சுற்றியிருந்த கொடிகளையும், புதர்களையும் கலைத்து எறிந்தார்.

     அந்த வனத்தின் பல இடங்களில் உலவிவந்த ஸ்ரீஅனுமன், அங்கிருந்த நிலப்பகுதிகள், தங்கம், வெள்ளி போன்றவற்றாலும், முத்து, வைரம் போன்ற கற்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்ததைக் கண்டார்.

          அந்த வனத்தினில் பல வடிவங்களில் தூய்மையான நீரால் நிரப்பப்பட்ட தடாகங்கள் இருந்தன.  அவற்றின் படிக்கட்டுக்கள் கற்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன.  முத்துக்களும் பவழங்களும் மணல்திட்டுக்கள் போல அவற்றைச் சூழ்ந்திருந்தன.  அந்தத் தடாகங்களின் தரைப்பகுதிகள் ஸ்படிகக் கற்களால் நிரவப்பட்டிருந்தன.  அந்தத் தடாகங்களைச் சுற்றிலும் விதவிதமான பொன்னிற மரங்கள் இருந்தன. 

     அந்தக் குளங்களில் தாமரைப்பூக்கள் பூத்திருந்த செடிகள் அடர்ந்திருந்தன.  சக்ரவாகப் பறவைகள் தங்கள் இணையுடன் சுற்றிச்சுற்றி வந்தவண்ணம் இருந்தன.  கொக்கு, அன்னப்பறவை போன்றவற்றின் குரல்கள் அங்கு கேட்ட வண்ணம் இருந்தன.

     அமுதம் போன்ற இனிமையான நீரினால் நிரம்பியிருந்த அந்தக் குளங்களின் கரைகளில் உயரமான மரங்கள் சூழ்ந்திருந்தன.  கண்களுக்கு விருந்தளித்த வண்ணம், நான்கு திசைகளிலிருந்தும் ஓடைகள் அந்தக் குளங்களுக்கு நீரைக் கொண்டு சேர்த்தன. 

     அந்தத் தடாகங்களின் கரைகளில் ஆயிரக்கணக்கான செடி,கொடிகள் புதர்போல மண்டியிருந்தன.  நன்கு பூத்துக்குலுங்கிய கல்ப மரங்கள் அவற்றைச் சூழ்ந்திருந்தன.  இடையிடையே பூத்திருந்த மரங்கள், அவற்றை அலங்கரித்தது போல இருந்தன. 

     பிறகு ஸ்ரீஅனுமன், உயரமான சிகரம் கொண்ட, மேகத்திற்கு ஒப்பான மலையொன்றை அங்கே கண்டார்.  அந்த மலையில் மலைமுகடுகள் வியப்பைத்தருவதாய் இருந்தன.  பல்வேறு மலைக்குன்றுகள் அந்த மலையைச் சூழ்ந்திருந்தன.  அந்த மலையில் பாறைகளால் ஆன குகைகள் பல இருந்தன.  பலவிதமான மரங்களும் வளர்ந்திருந்தன. 

     காதலனின் மடியிலிருந்து துள்ளி விழும் மங்கையைப் போல, அந்த மலையிலிருந்து விழுந்து ஓடி வரும் ஒரு நதியினை ஸ்ரீஅனுமன் கண்டார். 

     காதலனிடம் ஊடல் கொண்டு, பிரிந்துசெல்லும் பெண்ணை, அவளது உறவினர்கள் தடுத்து நிறுத்துவது போல, அந்த நதிக்கரையின் கரையிலிருந்த மரங்களின் கிளைகள், அந்த நதியில் ஓடிக்கொண்டிருந்த நீரின் மீது வளைந்து, படர்ந்து அவற்றின் வேகத்தைக் குறைத்து அழகு சேர்த்தன. 

     மரக்கிளைகளால் தன் வேகம் குறைந்து, தான் வந்த திசையில் திரும்பிச்சென்ற நதியைப் பார்க்கும்போது, கோபம் குறைந்த காதலி, மகிழ்வுடன் தன் காதலனை நாடி, திரும்பிச்செல்வது போலத் தோன்றியது.

     அந்த மலையின் அருகில், தாமரை மலர்கள் நிரம்பியிருந்த குளத்தைக்கண்ட ஸ்ரீஅனுமன், அங்கு பல பறவைகள் மகிழ்ச்சியுடன் ஒலியெழுப்பியவண்ணம் இருந்ததையும் கண்டார்.  அதற்கு அருகில், குளிர்ந்த நீரால் நிரப்பப்பட்டிருந்த ஒரு குளத்தையும் அவர் கண்டார்.  அதில் விலையுயர்ந்த கற்கள் பதிக்கப்பட்ட படிக்கட்டுக்கள் இருந்தன.  முத்துக்கள் மணல் போல அங்கே நிரம்பியிருந்தன. 

     தேவதச்சன் விஸ்வகர்மாவினால் கட்டப்பட்ட பல மாளிகைகள், அங்கே அழகிய மரங்களால் சூழப்பட்டிருந்தன.  பலவகையான மிருகங்கள் அங்கே அலைந்து திரிந்தன.  பல அழகிய மலர்த்தோட்டங்கள் அங்கே இருந்தன. 

     மலர்களும் கனிகளும் நிரம்பியிருந்த மரங்கள் குடை போலக் கவிழ்ந்து அடர்ந்த நிழலைத் தந்தன.  தரைகள் வெள்ளியாலும், கூரைகள் தங்கத்தாலும் வேயப்பட்ட மேடைகள் அங்கே இருந்தன.

     அங்கே ஸ்ரீஅனுமன் பொன்னிறத்தாலான ஒரு அசோக மரத்தைக்(ஸிம்சுபா) கண்டார்.  அந்த மரத்தைச் சுற்றிப் பலவித செடிகொடிகள் இருந்தன. அந்த மரத்தைச் சுற்றி, ஒரு தங்க நிற மேடை அமைக்கப்பட்டிருந்தது. 

     மேலும் அந்த மலைப்பகுதியில், பலவித திறந்த சமவெளிகளையும், மலையருவிகளையும் நெருப்புப் போல ஒளிவீசக்கூடிய மரங்களையும் ஸ்ரீஅனுமன் கண்டார்.

     மேரு மலையைப் போன்ற பொன்னிற ஒளி மிகுந்த மரங்களின் காரணமாக, தானும் பொன்னிறத்தில் மின்னுவது போல ஸ்ரீஅனுமன் உணர்ந்தார்.

     அந்தப் பொன்னிறமான மரங்களினிடையே காற்று நுழைந்து செல்கையில், நூற்றுக்கணக்கான மணிகள் அசைந்து ஒலியெழுப்புவது போல இருந்ததைக் கண்டு ஸ்ரீஅனுமன் வியப்புற்றார்.  அந்த மரங்களில் கிளைகளில் விதவிதமான கனிகள், மலர்கள், விதைகள் ஆகியவை நிரம்பி வழிந்து மிகவும் அழகாக இருந்தன.  மிகுந்த இலைகளுடன் இருந்த அந்த அசோக மரத்தின் மீது ஸ்ரீஅனுமன் ஏறத்தொடங்கினார்.

     “இராமனைக் காணும் ஆவலில், துயரம் தோய்ந்த வைதேஹி, இங்கு தற்செயலாக வரப்பெற்றால், நான் அவளைக் காண்பேன்” என்று பெரும் தோள்வலியரான  ஸ்ரீஅனுமன் நினைத்தார்.

     “கெட்ட எண்ணம் கொண்ட இராவணனின் இந்த அசோகவனமோ, சந்தனம், சண்பகம் மற்றும் வகுள மரங்களால் நிரம்பி மிகவும் வனப்புடன் உள்ளது.”

     “தாமரை மலர்கள் நிரம்பி, பறவைகள் வசிக்கும் இந்த அற்புதமான குளத்தை நோக்கி, இராகவனின் அன்பு மனைவியான சீதை நிச்சயமாக வருவார்.”

     “இராகவனின் அன்பிற்குரியவளும், அரசகுமாரியுமான சீதை, காடுகளில் அதிகம் அலைந்து திரிந்துள்ளதால், இந்த அழகிய இடத்தைக்காண நிச்சயம் வருவார்.”

     “இல்லையேல், இராமனது பிரிவால் துயருற்று மெலிந்து வாடும், மானின் விழிகளையொத்த விழிகளைக் கொண்டவளான சீதை, காடுகளைப் பற்றி அறிந்துள்ளதால், இந்த வனப்புமிக்க இடத்திற்கு அவசியம் வருவார்.”

     “இராமனின் பிரிவால் விரகதாபத்தில் வாடும், மிக அழகிய விழிகளைக் கொண்ட சீதைக்கு காடுகளில் வசிப்பது மிகவும் பிடித்தமான ஒன்றாகையால், அவர் அவசியம் இந்த இடத்தை நாடி வருவார்.”

     “ஜனகனின் மகளும், இராமனின் அன்பினுக்கினிய மனைவியுமான சீதைக்கு வன வலங்குகளிடம் அன்பு அதிகம்.  ஆகவே, அவர் அவைகளை நாடி நிச்சயம் இங்கு வருவார்.”

     “எப்பொழுதும் இளமை மாறாத ஜனக குமாரி சீதா, தனது காலை நேரப் ப்ரார்த்தனைகளை நிறைவேற்றுவதற்காக, இந்தக் காலை நேரத்தில், மிகவும் தூய்மையான நீரைக் கொண்ட இந்த இடத்தை நாடி வருவார்.”

     “அரசருக்கெல்லாம் அரசனாகிய ஸ்ரீராமனின் மதிப்பிற்குரிய மனைவியின் இயல்புகளுக்கு ஏற்றவாறு இந்த அசோகவனமானது எல்லாத் தகுதிகளையும் பெற்றுள்ளது.”

     “நிலவின் முகமொத்த வனப்பு மிக்க தோற்றம் கொண்ட சீதை, உயிருடன் இருப்பாரானால், இந்த குளிர்ந்த நீரைக்கொண்ட ஓடைக்கரைக்கு நிச்சயம் வருவார்.”

     இவ்வாறாக, பலவிதமான எண்ணங்களால் நிரம்பியிருந்த ஸ்ரீஅனுமன், மனிதர்களின் மாபெரும் அரசனான ஸ்ரீராமனின் மனைவியான சீதையின் வரவை எதிர்பார்த்து, அடர்ந்த இலைகளைக் கொண்டிருந்த அந்த அசோகமரத்தில் தன்னை மறைத்துக்கொண்டு, அந்தத் தோட்டம் முழுவதிலும் தன் பார்வையைச் செலுத்தினார்.




 

 

                      பதினான்காவது ஸர்கம் நிறைவு.

Thursday, March 23, 2023

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம். பதின்மூன்றாவது ஸர்கம்.

 





                

                   ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் - சுந்தரகாண்டம்.

                                பதின்மூன்றாவது ஸர்கம்.


 

     விமானத்திலிருந்து இறங்கி வந்த ஸ்ரீஅனுமன், மாளிகையின் மதிலில் தாவி ஏறினார்.   மேகங்களிடையே தோன்றும் மின்னலின் வேகத்தில் இங்கும் அங்கும் தேடத் தொடங்கினார்.

     இராவணனது எல்லா வீடுகளிலும் மீண்டும் வேகமாகத் தேடியும் சீதையைக் காண முடியாத ஸ்ரீஅனுமன், தனக்குள்ளே இவ்விதம் பேசத் தொடங்கினார்.

     “ஸ்ரீராமனை மகிழ்விக்க வேண்டி, நான் இந்த இலங்கையைப் பலமுறை சோதித்துத் தேடியும் மிகவும் அழகிய உடலமைப்புக் கொண்ட, வைதேஹியான   சீதையை நான் பார்க்க இயலவில்லை.”

     “நான் இங்கிருக்கும் குளம், குட்டை, ஏரிகள், நதிகள், காடுகள், ஏறமுடியாத மலைச்சிகரங்கள் அனைத்திலும் தேடிவிட்டேன்.  இந்த இலங்கையின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் தேடியும், சீதையைக் காண இயலவில்லை.”

     “பறவைகளின் அரசனான சம்பாதியும், சீதை இராவணனது மாளிகையில் இருப்பதாகத் தானே சொன்னார்? ஆனாலும் என்னால் ஏன் பார்க்க இயலவில்லை?”

     “விதேஹ குலத்தின் குலவிளக்காக மிதிலையில் பிறந்த ஜனகனின் மகளான சீதை, இராவணனால் பலாத்காரமாக அபகரிக்கப்பட்டதால், வேறு வழியில்லாமல் சோர்வடைந்து, இராவணனுக்கு பணிவிடை செய்ய நேரிட்டிருக்குமோ?  அதற்குச் சிறிதும் வாய்ப்பில்லை”.

     “ஸ்ரீராமனின் அம்புகளுக்குப் பயந்து, சீதையைத் தூக்கிக்கொண்டு, அதிவிரைவாக இராவணன் பறக்கும்போது, ஒருவேளை சீதை நழுவி, கீழே விழுந்திருக்கக் கூடுமோ?”

     “இல்லையெனில், சித்தர்கள் பயணிக்கும் பாதையான ஆகாயத்தின் வழியே பறக்கும்போது, கீழே கடலைப்பார்த்து, மயக்கமுற்று, கீழே விழுந்திருப்பாளோ?”

     “இராவணன் அவளைத் தன்னுடைய வலிமையான கரங்களால் கட்டியபடி, பெரும் வேகத்தில் சென்றதால், அழகிய நீண்ட விழிகளைக் கொண்ட சீதை, தன் உயிரை விட்டிருப்பாளோ?”

     “கடலின் மீது இராவணன், சீதையுடன் பறக்கும்போது, இராவணனின் பிடியிலிருந்து விடுபடும் முயற்சியில் சுழன்றதால், கீழே விழுந்திருக்கக்கூடுமோ?”

     “இல்லையென்றால், தன்னுடைய மானத்தைக் காத்துக்கொள்ள, உறவினர் யாருடைய உதவியும் இல்லாமல் போராடிய சீதையை, கொடிய இராவணன் கொன்று தின்றிருப்பானோ?”

     “அவ்வாறில்லையெனில், தீய எண்ணங்கள் கொண்ட இராவணனின் மனைவியர், நிர்மலமான கரிய விழிகளைக் கொண்ட சீதையைத் தின்றிருப்பார்களோ?”

     “முழுநிலவின் ஒளியையும், தாமரையின் இதழ்களையொத்த கண்களையும் கொண்ட ஸ்ரீராமனை மனத்தில் இருத்தி, தியானம் செய்துகொண்டே, வருத்தம் மிகுந்த சீதை உயிரை விட்டிருப்பாளோ?”

     “’ஹே ராமா! ஹே லக்ஷ்மணா! ஹே அயோத்யா!’ என்று சோகத்துடன் அழைத்தபடியே, விதேஹ குமாரி சீதை, தன் உயிரை விட்டிருக்கவேண்டும்!’

     “இவ்வாறெல்லாம் இல்லையென்றால், இராவணனால் ஏதும் இரகசிய அறையில் சீதை அடைக்கப்பட்டிருந்து, கூண்டிலடைபட்ட மைனாவைப் போல மீண்டும் மீண்டும் குரலெடுத்து அழுது கொண்டிருப்பாளோ? என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.”

     “ஜனக வம்சத்தில் பிறந்தவளும், ஸ்ரீராமனின் மனைவியும், நீலத்தாமரையினையொத்த கண்களையும், மெல்லிய இடையையும் உடையவளான சீதை, எவ்விதம் இராவணனிடம் அடைபட்டிருக்க முடியும்?”

     “ஜனகனின் மகளாகிய சீதை, பாதாள அறையில் இரகசியமாக அடைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அல்லது கடலில் விழுந்து உயிரை மாய்த்துக்கொண்டிருந்தாலும், அல்லது, ஸ்ரீராமனைப் பிரிந்த துயரத்தால் உயிரை விட்டிருந்தாலும், இந்தச் செய்தியை, தனது மனைவியை மிகவும் நேசிக்கும் ஸ்ரீராமனிடம் சொல்வது ஏற்புடையதாக இராது.”

     “இந்தச் செய்தியைச் சொல்வதும் குற்றமாகும், சொல்லாமல் மறைப்பதும் குற்றமாகும்!  ஆகவே நான் என்ன செய்வது?”

     “எந்தச் செயல் செய்வதாக இருந்தாலும் அது இன்னல் மிகுந்ததாக உள்ளது. எனவே, இந்த இக்கட்டான நேரத்தில், எந்தச் செயலைச் செய்வது சரியானதாக இருக்கும்?” என்று ஸ்ரீஅனுமன் யோசிக்கலானார்.

     “சீதையைக் காணாமல், நான் வானர ராஜ்யமான கிஷ்கிந்தைக்குத் திரும்பிச் சென்றால் எனது வீரம் என்னாவது?”

     “அவ்வாறு நிகழ்ந்தால், இந்தக் கடலைத் தாண்டி இலங்கையில் நுழைந்து, இந்த அரக்கர்களிடையே தேடிய என் முயற்சிகள் அனைத்தும் வீணாகிப்போகுமே?”

     “இப்படியே நான் கிஷ்கிந்தைக்குச் சென்றால், அங்கே சுக்ரீவன், மற்ற வானர வீரர்கள், ஸ்ரீராமன் மற்றும் இலக்குவன் ஆகியோர் என் செயலைப்பார்த்து என்ன சொல்வார்கள்?”

     “அங்கே போகும் நான், ஸ்ரீராமனிடம், ‘என்னால் சீதை இருக்குமிடத்தை அறிய முடியவில்லை’ என்று சொல்லும் கொடிய வார்த்தைகளைக் கேட்டு அவர் தன் உயிரை விட்டுவிடுவாரே?”

     “சீதையைப் பற்றி நான் கூறும் இத்தகைய கடுமையான, கொடூரமான, கருணையற்ற, புலன்களை வருந்தச்செய்யும் செய்தியைக் கேட்டால், ஸ்ரீராமன் சிறுபொழுதும் உயிர் தரித்திருக்கமாட்டாரே?”

     “ஸ்ரீராமனிடத்தில் அதிக அன்பு கொண்ட, புத்திசாலியான இலக்குமணனும், துயரம் மிகுந்து வருந்தி அவர் உயிர் துறக்கும் நிலையைக் கண்ணுற்றால், தானும் உயிரை விட்டு விடுவாரே?”

     “தன்னுடைய சகோதரர்களான ஸ்ரீராமன், மற்றும் இலக்குவன் ஆகியோருக்கு நேர்ந்த முடிவைக் கேள்வியுறும் பரதனும் தன் இன்னுயிரை விட்டுவிடுவாரே? அதைப் பார்க்கும் சத்ருக்னனும் உயிர் தரித்திருக்கமாட்டாரே?”

     “தங்களுடைய குமாரர்களின் மரணச்செய்திகளைக் கேட்கும் இவர்களின் அன்னையர்களான, கெளசல்யா, சுமித்திரை, மற்றும் கைகேயி ஆகியோரும் தங்கள் உயிரை நிச்சயமாக விட்டுவிடுவார்கள் அல்லவா?”

     “வானர அரசனான சுக்ரீவன், கருணைமிக்கவனும், வாக்குத்தவறாதவனும் ஆவார்.  ஸ்ரீராமன் இவ்விதம் உயிர்விடுவதை அறிந்தால், அவரும் தன் உயிரை நீத்துவிடுவாரே?”

     கணவனை இழந்து, உடைந்த இதயத்துடன், மகிழ்ச்சியற்று துன்பத்தில் இருக்கும் தபஸ்வியான ரூமாவும் (சுக்ரீவனின் மனைவி) தன் உயிரை விட்டுவிடுவாரே?”

     “வாலியைப் பிரிந்து சோகத்தில் இருக்கும் ராணி தாராவும் இந்த நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்து உயிருடன் இருக்க மாட்டாரே?”

     “பெற்றோரையும் மற்றும் சுக்ரீவனையும் இழந்து துயரம் கொள்ளும் இளவரசன் அங்கதனும் எவ்விதம் உயிர் வாழ முடியும்?”

     “தங்கள் தலைவனை இழந்த வானரங்கள், அந்தத் துயரம் தாளாமல், தங்கள் கைகளாலும், முட்டியாலும் தங்கள் தலைகளில் அடித்துக் கொள்வார்களே?”

     “புகழ்மிக்க வானர அரசனான சுக்ரீவன், நல்வார்த்தைகளாலும், தாராளமான கொடைகளாலும் வானரர்களை அன்புடன் ஆண்டு வந்தான். அவன் உயிரிழந்தால், இந்த வானரர்களும் தங்கள் உயிரை விட்டுவிடுவார்களே?”

     “மீதமுள்ள வானரர்களும் காடுகளிலும் மலைகளிலும், குகைகளிலும் சேர்ந்து விளையாடி மகிழ்வதை விட்டு விடுவார்களே?”

     “தங்கள் அரசனுக்கு நேர்ந்த துயரத்தைக் காண இயலாமல், இந்த வானரர்கள், தங்கள் மனைவியர், குழந்தைகள், மற்றும் அமைச்சர் பெருமக்களுடன் மலைகளின் உச்சியிலிருந்து சமதரையிலும் பாறைகள் மீதும் விழுந்து தங்கள் உயிரைப்போக்கிக் கொள்வார்களே?”

     “இல்லையென்றால், எல்லா வானரர்களும் விஷம் அருந்தியோ, தூக்கிட்டுக்கொண்டோ, எரியும் தீயில் நுழைந்தோ, உண்ணாநோன்பிருந்தோ அல்லது ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தியோ தங்கள் உயிரை விட்டுவிடுவார்களே?”

     “நான் அங்கு செல்ல நேர்கையில், இவ்வாறு, இஷ்வாகு வம்ச அழிவினாலும், வானர குல அழிவினாலும் மிகவும் அச்சம்கொள்ளத்தக்க ஓலம் கேட்கும் என்று நினைக்கிறேன்”.

     “ஆகையினால் நான் இங்கிருந்து கிஷ்கிந்தைக்குச் செல்ல மாட்டேன்.  மிதிலையின் குமாரியான சீதையைக் கண்டுபிடிக்காமல், என்னால் சுக்ரீவனைச் சந்திக்க முடியாது.”

     “எனவே, நான் இங்கேயே தங்கி, கிஷ்கிந்தைக்குக் செல்லாமல் இருந்தால், நான் வருவேன் என்ற நம்பிக்கையுடன், தர்மத்திலும் வீரத்திலும் நிகரற்ற ஸ்ரீராமனும், இலக்குவணனும், உயிருடன் இருப்பார்கள்.  வேகத்தில் சிறந்த வானரர்களும் உயிருடன் இருப்பார்கள்.”

     “ஜனகனின் மகளாகிய சீதையை நான் இங்கே காணமுடியாவிட்டால், வானப்பிரஸ்தம் மேற்கொண்டு, இங்கேயே இருந்துவிடுவேன்.  கைக்குக் கிடைப்பதையும், வாய்க்கு அதுவாகக் கிடைப்பதையும் உண்டு, நியமத்துடன் மரங்களில் வசித்து வருவேன்”.

     “கடலுக்கு அருகில், நீர்வளமும் காய் கனிகளும் நிறைந்த பகுதியில். தீ மூட்டி, கொழுந்துவிட்டு எரியும் அந்த நெருப்பில் நுழைந்து உயிர் துறப்பேன்”.




     “உடலினுள் இருக்கும் ஆன்மாவை விட்டுவிடுவதற்காக, கடும் உபவாசம் மேற்கொண்டிருக்கையில், காகங்களும், மாமிசம் உண்ணும் மிருகங்களும் என் உடலை உணவாக்கிக்கொள்ளட்டும்.”

     “சீதையைக் கண்டுபிடிக்க முடியாவிட்டால், நீரினுள் நுழைந்து என் உயிரைப் போக்கிக்கொள்வேன்.  ஏனென்றால், மாமுனிவர்களும் இந்த வழியில் தான் தங்கள் உடலைத் தியாகம் செய்து மேலுலகம் சென்றுள்ளார்கள் என்பதை நான் அறிந்துள்ளேன்.”

     “நல்ல முறையில் வெற்றியுடன் ஆரம்பிக்கப்பட்டும், சீதையைக் காண இயலாததால், நிலவொளியுடன் கூடிய இந்த நெடிய இரவு வீணாகக் கழிந்தது.”

     “மிகுந்த நெறிமுறையுடன் மரத்தின் கீழே வசித்துத் தவம் செய்யும் முனிவனாக ஆவேனே தவிர, கரியவிழிகளைக் கொண்ட சீதையைக் காணாமல் ஒருபொழுதும் திரும்பிச்செல்ல மாட்டேன்.”

     “சீதையைப் பற்றிய செய்திகளை அறிந்துகொள்ளாமல் நான் திரும்பிச்சென்றால், அங்கதன் முதலான வானர வீரர்கள் உயிருடன் இருக்க மாட்டார்கள்!”.

     “உயிரை மாய்த்துக்கொள்வதால் துன்பங்கள்தான் ஏற்படும்.  ஆனால் உயிருடன் இருந்தால் மட்டுமே நல்ல விஷயங்கள் உறுதியாக ஏற்படும்.  ஆகவே, நான் உயிரை விட மாட்டேன்.  உயிருடன் இருந்தால் மட்டுமே, நினைத்த காரியம் கைகூடவும் , மகிழ்ச்சி ஏற்படவும் வாய்ப்புக் கிடைக்கும்.”

     இவ்விதாமாக பலவித சிந்தனைகளால் உண்டான வருத்தங்களை மனதினுள் சுமந்துகொண்டிருந்த வானரவீரனான ஸ்ரீஅனுமன் மிகுந்த துயரத்தில் இருந்தார். 

     திடீரென்று மிகவும் தைரியம் வரப்பெற்ற ஸ்ரீஅனுமன், “பத்துத் தலைகள் கொண்ட பலம்வாய்ந்த இராவணனை நான் கொன்று விடுகிறேன்.  அவனால் கவர்ந்துவரப்பட்ட சீதைக்கு என்ன நேர்ந்திருந்தாலும், அதுவே அவனது செயலுக்குத் தரும் சரியான பதிலடியாக இருக்கும்” என்று எண்ணினார்.

     “இல்லையெனில், வேள்வியில், தேவதைகளுக்கு மிருகங்களை உணவாகப் படைப்பது போல், இராவணனைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு, கடலின் மீது பறந்து சென்று, ஸ்ரீராமனிடம் ஒப்படைத்து விடுகிறேன்.”

     சீதையைக் கண்டுபிடிக்க முடியாத துயரத்தில் இருந்த ஸ்ரீஅனுமனின் மனம் முழுவதும் கவலையாலும் பலவித எண்ணங்களாலும் அலைபாய்ந்துகொண்டிருந்தது.  அவர் மீண்டும் இவ்வாறு எண்ணத்தொடங்கினார்.

     “சீதையைப் பார்க்க எவ்வளவு நாட்களானாலும், அதுவரை, இந்த இலங்கையில் நான் மீண்டும் மீண்டும் தேடிகொண்டே இருப்பேன்.”

     “நான் சம்பாதி பறவையின் பேச்சை நம்பி, ஸ்ரீராமனை இங்கு அழைத்து வந்திருந்தால், சீதையை இங்கு காணாத அவர், எல்லா வானரர்களையும் எரித்துச் சாம்பலாக்கியிருப்பாரே!”

     “ஆகவே, உணவையும் புலன்களையும் சுருக்கிக்கொண்டு, இங்கேயே வாழ்ந்துவிடுகிறேன்.  இதனால், மனிதர்களும், வானரர்களும் அழிவிலிருந்து காக்கப்படுவார்கள்!”

      “இதோ! இங்கே மிகப்பெரிய அசோக வனம் இருக்கிறது.  இதனுள் மிகப்பெரிய மரங்கள் உள்ளன.  நான் இதனுள் இதுவரை நுழைந்து பார்க்கவில்லை.  ஆகவே இதனுள் சென்று தேடுவேன்!”

     “அரக்கர்களுக்கு பெருந்துன்பம் அளிக்க வல்ல நான், வசுக்கள்,ருத்ரர்கள், ஆதித்யர்கள், அஸ்வினிகுமாரர்கள் மற்றும் மாருதர்களையும் வணங்கிவிட்டு இந்த அசோக வனத்திற்குள் நுழைகிறேன்!”

     “நான் இங்கு எல்லா அரக்கர்களையும் வென்றுவிட்டு, இஷ்வாகு குலத்திற்கு மகிழ்ச்சியைத் தரவல்ல சீதையை மீட்டு, தவம் செய்பவர்கள் பெறும் தவப்பயன் போல, ஸ்ரீராமனுக்குப் பரிசாகக் கொண்டு சேர்ப்பேன்.!”

     இவ்விதமாக, ஒரு முகூர்த்த நேரம் பலவிதமான எண்ணங்களினால் மனக்கலக்கம் கொண்டிருந்த ஸ்ரீஅனுமன், தனது புலன்களையெல்லாம் தன்வசம் மீட்டுக்கொண்டு, எழுந்து நின்றார்.

     “இராம இலக்குவணருக்கு என் வணக்கங்கள்.  ஜனக குமாரி சீதாதேவிக்கு என் வணக்கங்கள்.  ருத்ரன், இந்திரன், எமன் மற்றும் வாயு முதலான தேவர்களுக்கும் எனது வணக்கங்கள்.  சந்திரன், அக்னி, மற்றும் மருத கணங்களுக்கு என் வணக்கங்கள்.”

     இவ்விதமாக அனைவரையும் பணிந்து வணங்கிய ஸ்ரீஅனுமன், தன் அரசனான சுக்ரீவனையும் வணங்கி, எல்லாத் திசைகளிலும் கவனமாகப் பார்த்துக்கொண்டு, அசோகவனம் இருக்கும் இடம் நோக்கிச் செல்லத் தொடங்கினார்.

     அந்த அசோக வனத்தினுள் முதலில் மானசீகமாக நுழைந்த வாயுகுமாரரான ஸ்ரீஅனுமன், தான் செய்ய வேண்டிய செயல்களைப் பற்றி நினைக்கலானார்.

     “பல காடுகளால் சுற்றிலும் சூழப்பட்டுள்ள இந்த அசோக வனம் எல்லா விதமான சிறப்புக்களையும் கொண்டதாய் உள்ளது.  ஆகவே, பல அரக்கர்கள் சுற்றி நின்று இதைக் காவல் காத்திருப்பார்கள்!”

     “இராவணனால் நியமிக்கப்பட்ட அரக்கர்கள் நிச்சயம் இந்த வனத்தின் மரங்களைத் தீவிரமாகப் பாதுகாப்பார்கள். அதனால்தான், உயிர்காக்கும் தேவனான வாயுதேவனும் இங்கு தன் வேகத்தைக் காட்டவில்லை.”

     “ஸ்ரீராமனின் காரியம் வெற்றியடையவும், இராவணனின் பார்வையிலிருந்து தப்பவும், நான் என் உருவத்தைச் சிறிதாக்கிக்கொண்டுள்ளேன்.  அனைத்து முனிவர்களும் தேவர்களும் எனக்கு வெற்றியை அளிக்க வேண்டும்.”

     “தானே உருவானவரான பிரம்ம தேவரும், மற்றனைத்து தேவ கணங்களும், தவவலிமை மிக்க முனிவர்களும், அக்னி,வாயு முதலான தேவர்களும்,  வஜ்ராயுதத்தைத் தரித்தவனான இந்திரனும் எனது வெற்றிக்கு உதவி செய்யட்டும்!”

     “கையில் பாசாயுதம் தரித்த வருணனும், சந்திர, சூரியர்களும், மஹா அஸ்வினிகுமாரர்களும், எல்லா மருத கணங்களும், எல்லா பூத கணங்களும், அவற்றின் அதிபதிகளும், வழியில் கண்ணில் தெரியும் தேவதைகளும், மறைந்திருக்கும் தேவதைகளும் எனக்கு வெற்றியை அருளட்டும்.!”

     “எடுப்பான நாசியும், முத்துக்கள் போன்ற வெண்ணிறப் பற்களும், மாசு மருவற்ற புன்னகையுடன் கூடிய முகமும், மலர்ந்த தாமரை போன்ற கண்களும், களங்கமில்லாத முழுநிலவினைப் போன்ற ஒளியும் கொண்ட அந்த சீதாதேவியை நான் எப்பொழுது பார்ப்பேன்?”

     “கொடியவனும், தீச்செயல் புரிபவனும், கருணையற்றவனும், கொடூரமான உருவத்தையுமுடைய இராவணன், மாய வேடம் பூண்டு, தன்னை அலங்கரித்துக்கொண்டு, உதவியற்ற அபலையான சீதையை அபகரித்து வந்து, மறைத்து வைத்துள்ளான்.  அந்த சீதையை நான் எவ்விதம் என் கண்களால் காண்பேன்?”  




Monday, March 13, 2023

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் சுந்தரகாண்டம். பன்னிரெண்டாவது ஸர்கம்.

 

             ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் சுந்தரகாண்டம்.

 

                                         பன்னிரெண்டாவது ஸர்கம்.


 

     அந்த மாளிகையின் நடுவில் அமைந்திருந்த பூந்தோட்டங்களோடு கூடிய அறைகள், ஓவியக்கூடங்கள், இரவில் ஓய்வுகொள்ளும் அறைகள் ஆகிய எல்லா இடங்களிலும் தேடியும் தான் பார்க்க ஆவலாக இருந்த அழகிய சீதையை மட்டும் அவரால் காண இயலவில்லை.

     ஸ்ரீராமனின் அன்பினுக்குரிய சீதையைக் காண இயலாத அந்தச் சீர்மிகு வானரர், தான் இவ்வளவு நுட்பமாகத் தேடியும், மைதிலி தன் கண்ணுக்கு அகப்படவில்லையே, ஆகவே நிச்சயமாக அவள் இறந்திருக்க வேண்டும் என மனக் கலக்கம் கொண்டார்.

     “சீர்மிகு சான்றோர்களின் வழி நடப்பவளும், நல்லொழுக்கம் தவறாதவளும், கற்பிற் சிறந்தவளுமான ஜானகி, அரக்கர்களில் வல்லவனான, கொடுஞ்செயல்களைச் செய்வதில் ஈடுபட்டுள்ள இவனால் (இராவணனால்) கண்டிப்பாகக் கொல்லப்பட்டிருப்பாள்.”

     “இராவணனின் பணிப்பெண்களான அரக்கிகளின் ஊனமான உடலமைப்புக்களையும், ஒளிகுன்றிய அவர்களின் விகாரமான, பருத்த முகங்களையும், அவர்களது குரூரமான பார்வைகளையும் கண்டு, ஜனகரின் மகளான அவள் பயத்தினால் இறந்திருப்பாள்.”

     “வானரக் கூட்டத்தினருடன் அதிக நேரம் தேடியும் சீதையைக் காணமுடியாததால், ஆற்றலுடல் செய்த முயற்சிகளுக்குரிய பலன் கிட்டாத நிலையில், சுக்ரீவனை மீண்டும் சந்திக்கும் பேறு எனக்கு இல்லை. ஏனென்றால் சக்திமிக்க அவர், குற்றமிழைத்தவர்களிடம் இரக்கம் காட்டாமல் தண்டனை வழங்கக்கூடியவர்.”

     “அந்தப்புரம் முழுவதும் சுற்றி இராவணனின் எல்லா மனைவியரிடையே தேடியும், கற்பினிற் சிறந்த சீதையைக் காண முடியவில்லை. நான் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் அனைத்தும் வீணானது”.

     “நான் இங்கிருந்து திரும்பிச் செல்லும்போது, அங்கிருக்கும் அனைத்து வானரவீரர்களும் ஒன்றுகூடி என்னைப்பார்த்து, “வீரரே! நீர் அங்கு சென்றபோது என்ன செய்தீர்கள்?” அதை எங்களுக்குச் சொல்வீராக!”  என்று   கேட்பார்களே?”

     “ஜனகனின் மகளான சீதையைக் காணாமல் செல்லும் நான் அவர்களுக்கு என்ன பதில் கூறுவேன்? நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலம் கடந்துவிட்டதால் அவர்கள் அனைவரும் நிச்சயம் உண்ணாநோன்பிருந்து உயிரை மாய்த்துக்கொள்வார்கள்.”

     “கடலினைக் கடந்து திரும்பிச்செல்லும் என்னைப் பார்த்து, வயதில் பெரியவரான ஜாம்பவானும், அங்கதனும், இன்னும் ஒன்றுகூடியுள்ள மற்ற வானர வீரர்களும், என்ன சொல்வார்கள்?”

     மனக் கலக்கத்தில் இருந்த ஸ்ரீஅனுமன் தனக்குள் இவ்வாறு எண்ணுகிறார்.

     “மனம் தளராமல் இருப்பதே மிகப்பெரும் செல்வமாகும்.  அதுவே மிகப் பெரும் இன்பமுமாகும்.   விடாமல் முயற்சித்துக்கொண்டிருப்பதற்கு மனம்தளராமல், உற்சாகத்துடன் இருப்பதே காரணமாகும்.”  

     “மனிதனின் செயல்கள் யாவற்றிற்கும் வெற்றியைத் தருவது அவனது உற்சாகமேயாகும்.  ஆகவே, நான் மனந்தளராது உற்சாகத்துடன் சிறந்த முயற்சியை மேற்கொள்வேன்!”

     “இராவணனின் பாதுகாப்பில் இருக்கும், இதுவரை தேடிப்பார்க்காத இடங்களில் நான் மீண்டும் தேடுவேன்!” என்ற தீர்மானம் செய்துகொண்டு, கிளம்பினார். மீண்டும் தேடிக்கொண்டு சுற்ற ஆரம்பித்தார்.

     மதுக்கூடங்கள், பூக்கூடங்கள், கலையரங்குகள், விளையாடுமிடங்கள் ஆகியவற்றில் மீண்டும் தேடிப்பார்த்தார்.  தோட்டத்திற்குச் செல்லும் பாதைகள், மாளிகைகளின் கோபுரங்கள், நிலவறைகள், நினைவிடங்கள், அரண்மனைக்கு வெளியே கட்டப்பட்டிருந்த வீடுகள் யாவற்றிலும் ஏறியும், இறங்கியும், நின்றும், நடந்தும் அவர் தேடிப்பார்த்தார்.   

        அந்த வானர வீரர், மீண்டும் மீண்டும், கதவுகள், ஜன்னல்கள் யாவற்றையும் திறந்தும், உள்நுழைந்தும், வெளிவந்தும், மேலே ஏறியும், கீழே குதித்தும், நின்றுகொண்டும் பலவிதமாகத் தேடியலைந்தார்.

     அந்த இராவணனின் அந்தப்புரத்தில் அந்த வானரர் தேடிப்பார்க்காத இடம் நான்கு அங்குல அளவிற்குக்கூட இல்லை.

     மதிற்சுவர்களுக்கு இடைப்பட்ட பகுதிகளிலிருந்த வீடுகள், நாற்சந்திகளில் கட்டப்பட்டிருந்த மேடைகள், தோட்டங்கள், துரவுகள், குளம், குட்டைகள் போன்ற நீர்நிலைகள் யாவற்றிலும் அவர் தேடினார்.

     அங்கே அவர் பார்த்த இடங்களிலெல்லாம் பலவிதமான கோரமான மற்றும் விகாரமான உடலமைப்புக்களைக் கொண்டிருந்த அரக்கியர் மட்டுமே இருந்தனர். ஜனகரின் திருமகளாகிய சீதையை அவரால் காண முடியவில்லை.

     உலகிலேயே உருவ அழகில் நிகரில்லாத வித்யாதரக் குலப் பெண்களை ஸ்ரீஅனுமன் அங்கே கண்டார். எனினும், ஸ்ரீராமனின் அன்பினிற்கினிய சீதையைக் காண முடியவில்லை.

     முழுநிலவினைப் போன்ற முகவழகும், உடல்வனப்பும் கொண்டிருந்த நாகர்குலப் பெண்களைப் பார்க்க முடிந்ததே அன்றி, நுண்ணிடையாளான சீதையை ஸ்ரீஅனுமனால் பார்க்க இயலவில்லை..

     அரக்கர் தலைவனால் போரில் பகைவென்று, வன்முறையால் கவர்ந்து வரப்பட்ட நாககன்னிகைகள் அங்கே இருந்ததை அவர் பார்த்தார். ஆனால், அங்கு எங்குமே சீதை இல்லை.

     பலவிதமான மற்ற அழகிய மங்கையரைக் காணமுடிந்த போதும் சீதையைக் காண முடியாததால், தோள்வலியரும், அறிவாற்றல் மிக்கவருமான வாயுபுத்திரனான ஸ்ரீஅனுமன் மனக்கலக்கம் கொண்டார்.

     வானர நண்பர்களின் முயற்சியும், கடலைத் தாண்டிவந்து தேடும் தன் முயற்சியும் பலனளிக்காததை எண்ணி, மீண்டும் மனத்துயரம் கொண்டார்.

     துயரம் தந்த வருத்தத்துடன், விமானத்திலிருந்து கீழே இறங்கிய வாயுபுத்திரரான ஸ்ரீஅனுமன், பெரும் மனக்கவலையில் ஆழ்ந்திருந்தார்.

 

                                        பன்னிரெண்டாவது ஸர்கம் நிறைவு.

  10 அக்டோபர் 2026: கோவையில் டாடாபேடில் ஹரியின் வீட்டில் தங்கியிருக்கும் போது, ஸ்ரீ ஹரி வாயு ஸ்துதியினைத் தமிழ்க் கவிதை வடிவில் எழுதலாம் என்...