Friday, March 5, 2010



அப்பாவின் இந்த படத்தை நம்முடைய குடும்ப வலைதளத்தில் upload செய்ததற்கு ராமாவின் கமெண்ட் மீண்டும் பழைய நினைவுகளை கிளறிவிட்டது. கோமள விலாசில் ஒரு வரலக்ஷ்மி விரதத்தின் போது அப்பா தான் உயிரான இந்த தம்பூராவை வைத்துக்கொண்டு பாடிய போது வேலூர் சக்தி ஸ்டூடியோ மூலம் எடுக்கப்பட்ட போட்டோ,. இந்த கருப்பு வெள்ளை படம் சொல்லும் கதைகள் எத்தனையோ.. அப்பாவின் முகத்தில் அந்த பரவசம்.. பின்னணியில் அலங்கரிக்கப்பட்ட மண்டபம். சுவற்றில் அப்பா தெய்வமாக மதித்து வந்த வேங்கடசுப்பையர் மாமா மற்றும் மாமியின் போட்டோ. திருக்கோவிலூரில் இவர்கள் வீட்டில் தங்கி இருந்து தான் அப்பா சமஸ்கிருதம் கற்றுக்கொண்டார். அப்பாவின் வளர்ச்சிக்கு விதை இங்குதான் ஊற்றப்பட்டது. நான் கூட இவர்கள் வீட்டிற்கு சென்றது புகையாக நினைவில் உள்ளது.

வரலக்ஷ்மி பூஜை ஒரு கோலாகலமாகவே நம் வீட்டில் கொண்டாடப்பட்டது. வாழை மரம் வருவிப்பதிலிருந்து (பந்தல் போடும் கணபதி மூலமாக பெரும்பாலும் கிடைக்கும்), மண்டபம் அலங்கரிப்பது வரை ... இதில் நிறைய நிகழ்வுகள் அடங்கி உள்ளன. சுவற்றில் அப்பாவின் skethcukku என்னுடைய சிறிய painting திறமை(?) யால் கலர் கொடுப்பது தவறாமல் நடக்கும். தேங்காயில் முகம் வரைவதிலிரிந்து (பழைய சைக்கிள் போக்ஸ் கம்பியை தேடுவது ஒவ்வொரு வருடமும் தவறாமல் நடக்கும்) நகைகள் மாட்டி அலங்கரிப்பது வரை அம்மாவின் வேலை. இதில் வேலூர் ராமண்ணாவின் பங்கு மிக அதிகம். அண்ணாவின் அனுபவத்தை இந்த மாதிரி விஷயங்களில் யாராலும் வெற்றி கொள்ள முடியாது. பூஜை முடிந்து அப்பா தவறாமல் தம்பூராவை வைத்துக்கொண்டு மனமுருகி பாடுவதும் நிச்சயம் நடக்கும். இன்று அந்த தம்பூரா

உறையில் உறங்கிக்கொண்டுள்ளது.

ரமா சொன்னது போல் நாம் ஏன் வளர்ந்தோம்? அதனால்தானே அப்பாவையும் அம்மாவையும் இழந்து நிற்கின்றோம்? மீழுமா அந்த இளமைக்காலங்கள்?

Wednesday, February 10, 2010

அன்புள்ள கீதாவிற்கு,

சித்தப்பாவைப்பற்றி உன் blog படித்தேன். உன்னுடைய கருத்துக்கள் அனைத்தும் மிக சரியானவை. அதுவும் அந்த transistor... நம் இளைமைக்காலத்தில் நமது இணை பிரியா தோழனாக ( தோழிதான் சரி.. ஏனென்றால் அது sistor அல்லவா?)

இருந்தததை அவ்வளவு எளிதில் மறக்க முடியுமா? இன்று எவ்வளவுதான் நவீன சாதனங்களில் நாம் இசையை ரசித்துக்கொண்டிருந்தாலும் அந்த ரேடியோவில் MW /SW பட்டன்களை மாற்றி மாற்றி அமுக்கி .......எவ்வளவு உழைத்திருக்கும் அந்த ரேடியோ.. பாபு சர்வீஸ் சென்டருக்கு எவ்வளவு முறை பயணித்திருக்கும் அது. புதன் கிழமைகளில் ரேடியோ சிலோனில் BINACA GEETH MAALA கேட்டதாகட்டும், சரியாக வராத திருச்சி விவித பாரதி கேட்டதாகட்டும், அப்பா SW ல் மெட்ராஸ் வானொலியில் கச்சேரி கேட்டதாகட்டும்..

தோளால் ஆன சட்டை அணிந்த அந்த ரேடியோ ..ம்ம்ம்ம்...

என்னுடைய படங்களுக்கு விமரிசனங்கள் வழங்கிய ரமாவுக்கும் சிவராமுவுக்கும் நன்றி.

வண்ணத்தூரிகை சொல்கிறது...

எண்ணுவம் என்பது இழுக்கென்று

இப்போது புரிந்தது..

எனவே "கருமத்தை" கைகழுவ

நினைத்துள்ளேன்..

Sunday, February 7, 2010
















இன்னும் சில படங்கள்..




















என்னுடைய சில பெயிண்டிங்குகளை அப்லோட் செய்துள்ளேன். தற்காலமாக வரைவதில்லை. நேரமின்மையா, மனமின்மையாஎன்று தெரியவில்லை. மீண்டும் நிறைய வரையவேண்டும் என்று மனம் விரும்புகின்றது. பார்ப்போம்...






Wednesday, January 13, 2010

திருவனந்தபுரம், சித்தி மற்றும் சித்தப்பா..

பயந்த மாதிரியே 2010 கலக்கத்துடன் ஆரம்பித்துள்ளது. ஜனவரி முதல் தேதி அன்றே பூமாவுக்கு சிக்கன் குனியா தாக்கியது. நான்காம் தேதி காரிலேயே பள்ளிக்கு அழைத்து சென்று மீண்டும் வீட்டுக்கு அழைத்து வந்து விட்டேன். பள்ளி தலைமை ஆசிரியை கருணையுடன் வீட்டுக்கு செல்ல அனுமதித்து விட்டார். மீண்டும் ஆறாம் தேதி பள்ளிக்கு செல்ல தொடங்கியுள்ளாள். ஏழாம் தேதி மாலை அந்த சோக செய்தி வந்தது. என் சித்தி (அம்மாவின் தங்கை) திருவனந்தபுரத்தில் காலமாகிவிட்டதாக தகவல் வந்தது. ஒரு வருடமாகவே உடல் நலம் குன்றி இருந்த சித்தி புற்றுநோய்க்கு சிகிச்சை பெற்று வரும் என் சித்தப்பாவை தனியே விட்டு விட்டு மறைந்து விட்டார். சித்தியின் உடல் நலம் பற்றி மிகவும் கவலை கொண்டிருந்த என் தாய் மறைந்து நான்கு மாதங்களில் என் சித்தியும் தாய் வழி சென்று விட்டார். என் சித்தப்பா. இளவல் என்று என் தந்தையால் எப்பொழுதும் விளிக்கப்பட்டு வந்த தமிழ் அறிஞர். கருப்பு குளிர் கண்ணாடி அணிந்து வலம் வந்த தி மு க பேச்சாளர். நாத்திகவாதி. அவனியாபுரத்தில் விடுமுறைக்கு சென்றிருந்தபோது எனக்கு chess விளையாட்டை அறிமுகப்படுத்தியவர். பணி ஓய்வுக்குப்பிறகு மகனுடன் திருவனந்தபுரத்தில் வசிக்க ஆரம்பித்தவர் ஹோமியோபதி மற்றும் ஜோசியத்தில் கற்றுத் தேர்ந்தார். காலமும் வயதும் அவரை ஆத்திகராக மாற்றியது. இன்று தொண்டையில் புற்று நோயால் பாதிக்கப்பட்டு மூக்கு வழியே குழாயில் உணவு உட்கொண்டு வாழ்ந்து வரும் அவரைப்பார்த்து மனம் பட்ட வேதனையை என்னால் விவரிக்க முடியவில்லை. தங்கத்தைக்கரைக்கும் இராஜத்திராவகத்தை விட காலம் எல்லாவற்றையும் கரைத்து விடுகிறது. கண்ணாடி அணிந்து மதுரைத்தெருக்களில்வலம் வந்து எதையும் சாதித்தவர் இன்று தடியுடன் அடியெடுத்து வைப்பதை காண இயலவில்லை. மனைவி மறைந்த சோகத்திலும், வாய் சரியாக உச்சரிக்க முடியாத அந்த நிலையிலும், என் தாய் அவரது தமிழறிவை மதித்து வந்ததை என்னிடம் அவர் சொல்லி மகிழ்ந்தார். அவர் விரைவில் நலம் பெற வேண்டும் என்று நான் கடவுளிடம் வேண்டிக்கொள்கிறேன்.

Friday, January 1, 2010

வருக புத்தாண்டு 2010!
அனைவருக்கும் என் இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள். கடந்த ஆண்டில் என் தாயை காலனிடம் பறிகொடுத்தது என் வாழ்க்கையின் பெரும் சோக நிகழ்வு. வலைப்பூவில் என் எண்ணங்கள் வாசமாய் வலம்வர என் தாயின் மறைவு மிகப்பெரு காரணமாய் இருந்தது. தாயின் மரணத்தில் உண்டான ரணம் புரையோடாமல் இந்த நினைவுகள் தான் காப்பற்றிக்கொண்டிருக்கின்றது. வலைப்பூவில் ஏற்கவனவே அறிமுகம் ஆகி இருந்தாலும் என் அக்கா தீபாவளி அன்று பற்ற வைத்த பொறி தான் என்னுள் வெறியாகி, விதையாகி பல வித பூக்களை மலரச்செய்து கொண்டிருக்கின்றது. என் மனைவி அரசு வேலையில் முதலாண்டை வெற்றிகரமாக முடித்தது கடந்த ஆண்டில் தான். வங்கிப்பணியில் இருந்து விருப்ப ஒய்வு பெற விரும்பி அதுவும் நிறைவேறாததில்
எனக்கு சற்று வருத்தம் தான். தாசரதி அமரிக்காவில் இருந்து எட்டு மாதங்கள் கழித்து மே மாதம் இந்தியா திரும்பியது ஒரு நல்ல நிகழ்வு . ஆக 2009 எனக்கு கலக்கங்களையும், குழப்பங்களையும் சோகங்களையும் அள்ளித்தெளித்து சென்றுள்ளது.

  10 அக்டோபர் 2026: கோவையில் டாடாபேடில் ஹரியின் வீட்டில் தங்கியிருக்கும் போது, ஸ்ரீ ஹரி வாயு ஸ்துதியினைத் தமிழ்க் கவிதை வடிவில் எழுதலாம் என்...