Sunday, April 11, 2010

வாசலிலே வேப்ப மரம்!
மீண்டும் பூத்துக்குலுங்குகிறது.
அம்மா மட்டும் இல்லை.
மார்ச் மாத மத்தியில்
யுகாதிக்கேன்றே துளிர்க்க -
வேப்ப மரத்தின் கணக்கு பிறழ்வதே இல்லை!
அம்மா மட்டும் இல்லை.
வாசல் சிமென்ட் தரையில்
கம்பளமாய் வேப்பம்பூகள்!
ஆசை ஆசையாய் சேகரிக்க
அம்மா மட்டும் இல்லை.
என் வீட்டோடு வளர்ந்த மரம் -
மற்றவர்க்கு அடையாளம்
சொல்ல மிக வசதி
ஆனால்-
என்னை அடையாளம் காட்டிய
அம்மா மட்டும் இல்லை.
அடுத்த வருடமும்
வேப்ப மரம் பூ பூக்கும் !
அம்மா மீண்டும் வருவாளா?

Thursday, April 8, 2010

என்னுடைய விருப்ப ஒய்வு - முடிவு சுபம்

கடந்த ஆண்டு ஜூலை மாதத்தில் முடிவு செய்யப்பட்டு, குடும்பத்தினரால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட பின் என்னுடைய விருப்ப ஒய்வு விண்ணப்பம் வங்கியில் தரப்பட்டது. சில பல எகிறல்களுக்குப்பின் அந்த விண்ணப்பம் வீணாய் போனது .
ஆனால் அதற்குள் பதினெட்டு பட்டிக்கும் என்னுடைய விருப்ப ஒய்வு முடிவு காட்டுத்தீயாய் பரவி இருந்தது. கதை துன்பத்தில் முடிந்தது. சூடும் தணிந்து வந்தது. துக்க விசாரிப்புக்கள் தொடர் கதையாய் இருந்தன. நான் திரும்ப வங்கிக்கு சென்றதில் என் அம்மாவுக்கும் வருத்தம் தான். கிட்டத்தட்ட ஒய்வு பெற்ற மனோ நிலைக்கு தள்ளப்பட்ட பின் மீண்டும் பணிக்கு சென்றது எனக்கு ஏற்புடையதாக இருக்கவில்லை. விருப்ப ஓய்வை ஆயுதமாக பயன்படுத்துவதாக சக நண்பர்கள் நினைக்கத்துவங்கி இருந்தார்கள். இடையில் தாயின் மரணமும் என் மன நிலையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தி இருந்தது. வலி நிவாரண மாத்திரைகள் என் வாழ்கையின் வழியாகிப்போனது. வலி இல்லாத வாழ்க்கை மறந்து விட்டிருந்தது. வேலைப்பளுவும் வலிக்கு எண்ணை ஊற்றியது. எனவே மீண்டும் ஜனவரியில் நாள் குறித்து, அதுவும் தள்ளிப்போய் , மார்ச்சில் விண்ணப்பிக்க, இவன் அவ்வளவுதான் என வங்கியும் நினைத்துவிட, கதையின் முடிவு சுபம். மார்ச் 31- வங்கிப்பணியில் எனது இறுதி நாள். 29 வருடங்கள், 10 மாதங்கள் மற்றும் 7 நாட்களுக்கான என் வங்கி வாழ்க்கை நிறைவுக்கு வந்தது. எனது முடிவை தைரியத்துடன் ஆதரித்த என் மனைவிக்கு நான் மிகவும் கடமைப்பட்டுள்ளேன். என்னுடை இரு பிள்ளைகளுக்கும் இதில் மகிழ்ச்சியே. இனி என் கனவுகள் நிறைவேற கடவுள் துணை நிற்க வேண்டும்.

Friday, March 5, 2010



அப்பாவின் இந்த படத்தை நம்முடைய குடும்ப வலைதளத்தில் upload செய்ததற்கு ராமாவின் கமெண்ட் மீண்டும் பழைய நினைவுகளை கிளறிவிட்டது. கோமள விலாசில் ஒரு வரலக்ஷ்மி விரதத்தின் போது அப்பா தான் உயிரான இந்த தம்பூராவை வைத்துக்கொண்டு பாடிய போது வேலூர் சக்தி ஸ்டூடியோ மூலம் எடுக்கப்பட்ட போட்டோ,. இந்த கருப்பு வெள்ளை படம் சொல்லும் கதைகள் எத்தனையோ.. அப்பாவின் முகத்தில் அந்த பரவசம்.. பின்னணியில் அலங்கரிக்கப்பட்ட மண்டபம். சுவற்றில் அப்பா தெய்வமாக மதித்து வந்த வேங்கடசுப்பையர் மாமா மற்றும் மாமியின் போட்டோ. திருக்கோவிலூரில் இவர்கள் வீட்டில் தங்கி இருந்து தான் அப்பா சமஸ்கிருதம் கற்றுக்கொண்டார். அப்பாவின் வளர்ச்சிக்கு விதை இங்குதான் ஊற்றப்பட்டது. நான் கூட இவர்கள் வீட்டிற்கு சென்றது புகையாக நினைவில் உள்ளது.

வரலக்ஷ்மி பூஜை ஒரு கோலாகலமாகவே நம் வீட்டில் கொண்டாடப்பட்டது. வாழை மரம் வருவிப்பதிலிருந்து (பந்தல் போடும் கணபதி மூலமாக பெரும்பாலும் கிடைக்கும்), மண்டபம் அலங்கரிப்பது வரை ... இதில் நிறைய நிகழ்வுகள் அடங்கி உள்ளன. சுவற்றில் அப்பாவின் skethcukku என்னுடைய சிறிய painting திறமை(?) யால் கலர் கொடுப்பது தவறாமல் நடக்கும். தேங்காயில் முகம் வரைவதிலிரிந்து (பழைய சைக்கிள் போக்ஸ் கம்பியை தேடுவது ஒவ்வொரு வருடமும் தவறாமல் நடக்கும்) நகைகள் மாட்டி அலங்கரிப்பது வரை அம்மாவின் வேலை. இதில் வேலூர் ராமண்ணாவின் பங்கு மிக அதிகம். அண்ணாவின் அனுபவத்தை இந்த மாதிரி விஷயங்களில் யாராலும் வெற்றி கொள்ள முடியாது. பூஜை முடிந்து அப்பா தவறாமல் தம்பூராவை வைத்துக்கொண்டு மனமுருகி பாடுவதும் நிச்சயம் நடக்கும். இன்று அந்த தம்பூரா

உறையில் உறங்கிக்கொண்டுள்ளது.

ரமா சொன்னது போல் நாம் ஏன் வளர்ந்தோம்? அதனால்தானே அப்பாவையும் அம்மாவையும் இழந்து நிற்கின்றோம்? மீழுமா அந்த இளமைக்காலங்கள்?

Wednesday, February 10, 2010

அன்புள்ள கீதாவிற்கு,

சித்தப்பாவைப்பற்றி உன் blog படித்தேன். உன்னுடைய கருத்துக்கள் அனைத்தும் மிக சரியானவை. அதுவும் அந்த transistor... நம் இளைமைக்காலத்தில் நமது இணை பிரியா தோழனாக ( தோழிதான் சரி.. ஏனென்றால் அது sistor அல்லவா?)

இருந்தததை அவ்வளவு எளிதில் மறக்க முடியுமா? இன்று எவ்வளவுதான் நவீன சாதனங்களில் நாம் இசையை ரசித்துக்கொண்டிருந்தாலும் அந்த ரேடியோவில் MW /SW பட்டன்களை மாற்றி மாற்றி அமுக்கி .......எவ்வளவு உழைத்திருக்கும் அந்த ரேடியோ.. பாபு சர்வீஸ் சென்டருக்கு எவ்வளவு முறை பயணித்திருக்கும் அது. புதன் கிழமைகளில் ரேடியோ சிலோனில் BINACA GEETH MAALA கேட்டதாகட்டும், சரியாக வராத திருச்சி விவித பாரதி கேட்டதாகட்டும், அப்பா SW ல் மெட்ராஸ் வானொலியில் கச்சேரி கேட்டதாகட்டும்..

தோளால் ஆன சட்டை அணிந்த அந்த ரேடியோ ..ம்ம்ம்ம்...

என்னுடைய படங்களுக்கு விமரிசனங்கள் வழங்கிய ரமாவுக்கும் சிவராமுவுக்கும் நன்றி.

வண்ணத்தூரிகை சொல்கிறது...

எண்ணுவம் என்பது இழுக்கென்று

இப்போது புரிந்தது..

எனவே "கருமத்தை" கைகழுவ

நினைத்துள்ளேன்..

Sunday, February 7, 2010
















இன்னும் சில படங்கள்..




















என்னுடைய சில பெயிண்டிங்குகளை அப்லோட் செய்துள்ளேன். தற்காலமாக வரைவதில்லை. நேரமின்மையா, மனமின்மையாஎன்று தெரியவில்லை. மீண்டும் நிறைய வரையவேண்டும் என்று மனம் விரும்புகின்றது. பார்ப்போம்...






  10 அக்டோபர் 2026: கோவையில் டாடாபேடில் ஹரியின் வீட்டில் தங்கியிருக்கும் போது, ஸ்ரீ ஹரி வாயு ஸ்துதியினைத் தமிழ்க் கவிதை வடிவில் எழுதலாம் என்...